در سال ۶۱۴ میلادی جنگی میان خسرو پرویز و روم شرقی در نزدیکی اورشلیم در گرفت که منجر به پیروزی ایرانیان و فتح سوریه و فلسطین توسّط ارتش ساسانی شد. این حادثه مشرکان مکّه را شادمان کرد؛ چراکه آنان ایرانیان را مشرک و رومیان را موحّد می‌دانستند و این حادثه را گواهی بر پیروزی شرک بر توحید می‌شمردند. در این هنگام آیات نخست سوره‌ی روم نازل شد و خبر داد که شادمانی مشرکان دیری نمی‌پاید؛ چراکه رومیان پس از شکست خوردن ﴿فِي أَدْنَى الْأَرْضِ﴾ یعنی در پست‌ترین زمین، ﴿فِي بِضْعِ سِنِينَ﴾ یعنی در ۳ تا ۹ سال دیگر بر ایرانیان پیروز خواهند شد ﴿وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ﴾ و آن گاه مؤمنان شادمان خواهند گشت و این خبری غیبی بود که واقع شد؛ چراکه رومیان با وجود قرار داشتن در موضع ضعف پس از شکست خوردن در نزدیکی بحر المیّت که بنا بر محاسبات جدید، با ارتفاع بیش از ۴۲۲ متر پایین‌تر از سطح دریا پست‌ترین جای زمین محسوب می‌شود، توانستند در سال ۶۲۲ میلادی یعنی ۸ سال بعد، بر ایرانیان پیروز شوند.

این بی‌گمان معجزه‌ای آشکار از معجزات رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم است که ارتباط او با عالم غیب و نزول قرآن از جانب خداوند را اثبات می‌کند؛ همچنانکه اثبات می‌کند سایر وعده‌های او نیز راست است و مانند این وعده‌ی او واقع خواهد شد و از جمله‌ی آن‌ها وعده‌ی قیامت و وعده‌ی ظهور مهدی برای پر کردن زمین از عدالت پس از پر شدنش از ظلم است که در قرآن و سنّت متواتر آمده؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَعْدَ اللَّهِ ۖ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴾[۱]؛ «وعده‌ی خداوند است، خداوند وعده‌اش را خلاف نمی‌کند، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند».