نماز از اوّل وقت آن تا هنگامی که بر پا داشته شود، واجب است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ﴾[۱] «نماز را از زوال خورشید تا تاریکی شب بر پا دار» و با این وصف، کسی که پس از دخول وقت آن به قدر بر پا داشتنش زنده بوده، درباره‌ی آن مسؤول است، مگر اینکه در همه‌ی مدّت فاقد هوشیاری بوده باشد؛ چراکه در این صورت، تکلیفی نداشته است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا﴾[۲]؛ «خداوند کسی را جز به اندازه‌ی توانش تکلیف نمی‌کند». از اینجا دانسته می‌شود که تأخیر نماز از اوّل وقت آن عاقلانه نیست؛ چراکه انسان نمی‌داند آیا تا آخر وقت آن زنده می‌ماند یا نه و عاقبت برای پرهیزکاران است.