Шанбе 18 ноябр 2017 мелодӣ баробар бо 29 сафар 1439 ҳиҷрӣ қамарӣ فارسی English

Мансури Ҳошимии Хуросони

* Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.
loading
  • Фаластин
  • Ироқ
  • Сурия
  • Яман
  • Афғонистон
  • Африқои Марказӣ
  • Миёнмор
  • Арабистони Саудӣ
  • Фаластин

    Чунонки каме дуртар аз онон, мусалмонони мазлум дар Фаластин, ба дасти кофирони ҷаббор кушта ва овора мешаванд ва касе нест ки барои дифоъ аз онон, ба майдон дарояд.(Бозгашт ба Ислом, 82)

  • Ироқ

    Вонгаҳе гурӯҳе аз душманони Ислом, мунофиқоне ҳастанд ки мусалмон шумурда мешаванд, дар ҳоле ки ба ончи Худованд бар Паёмбараш нозил кардааст, кофиранд ва барои нобудии Ислом ва истилоъи куфр бар ҷаҳон, бо кофирон ҳамкорӣ мекунанд ва ин дар ҳоле аст ки мусалмонон, ононро намешиносанд ва аз куфри онон, огоҳӣ надоранд.(Бозгашт ба Ислом, 44ва45)

  • Сурия

    Дунёгароӣ, пушт кардан ба охират аст ва пушт кардан ба охират, пушт кардан ба адолат ва арзишҳои ахлоқӣ аст ва ин натанҳо ба беҳбуди вазъияти дунё намеанҷомад ки дар муъодилаи маъкус, ба афзоиши шикофи табақотӣ ва дар натиҷа ҷанг мунҷар мешавад; Дар ҳоле ки ҷанг, ба танҳоӣ қодир аст ҳамаи дастовардҳои дунёиро ба нобуди бикашонад.(Бозгашт ба Ислом, 85)

  • Яман

    Машҳуд аст ки эътиқод ба вуҷуби итоъат аз ҳокимони золим ва ҳифзи онҳо, аз шумтарин ақойиди ройиҷ дар миёни мусалмонон буд ки муҷиби ваҳни Ислом ва суқути тамаддуни Исломӣ ва густариши мавонеъи шинохт дар миёни мусалмонон шудааст.(Бозгашт ба Ислом, 66)

  • Афғонистон

    Чунонки масалан дар Афғонистон, таъассуби қавмӣ ва мазҳабӣ дар сояи танавуъи ақвом ва мазоҳиб, ба андозае аст ки заминае барои таҳаққуқи сулҳ нест ва шаклгирӣ ё бақоъи ҳокимияти воҳид, душвор аст ва ин мусалмонони он кишварро ба мардумӣ мусибатзада табдил намудааст.(Бозгашт ба Ислом, 92)

  • Африқои Марказӣ

    Ва мусалмонони мустазъаф дар Африқои марказӣ, ба дасти кофирони ваҳшӣ, салохӣ ва сӯзонда мешаванд ва касе нест ки барои ҳифзи онон, иқдом кунад.(Бозгашт ба Ислом, 82)

  • Миёнмор

    Танҳо роҳи наҷоти мусалмонон, қатъи вобастагӣ ба кофирон ва дастёбӣ ба истеқлоли фарҳангӣ ва иқтисодӣ аст ки ҷуз аз тариқи бардоштани марзҳои сохтагӣ ва муттаҳид шудан бо якдигар дар зери парчами гумоштаи Худованд дар замин мумкин нест; Зеро ҳангоме ки кофирон бо якдигар муттаҳид шудаанд, мусалмонони парешон ва пароканда, қодир ба муқовимат дар баробари онон нестанд ва ин қонунӣ табиъӣ аз қавонини Худованд аст.(Бозгашт ба Ислом, 170)

  • Арабистони Саудӣ

    Онон дар воқеъ, шуморе аз кофиронанд ки ҳокимони мусалмон шумурда мешаванд ва аз ҷониби кофирон, барои ҳукумат бар мусалмонон ҳимоят мешаванд, то манофеъи кофиронро дар миёни мусалмонон, таъмин кунанд. Бидуни шак, дар раъси онон, ҳокимони Саъудӣ ҳастанд ки ошкоро даст дар дасти душманони Ислом доранд ва дар ду ҷабҳаи сиёсӣ ва фарҳангӣ, барои нобудии Ислом кӯшиш мекунанд.(Бозгашт ба Ислом, 45)

Ёддошти рӯз

Номае барои ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ

Ноҳид. М

Бо арзи салом ва эҳтиром хидмати ёри воқеъӣ ва дӯсти ҳақиқии имом Маҳдӣ, ҳазрати аллома Ҳошимии Хуросонӣ

Хостам ба арзи муборакатон бирасонам ки ман ба навбаи худам аз шумо муташаккир ва мамнунам ки ба ин ҳаракати азим ва амали Худо писандона иқдом намудаед. Ин шоъ Аллоҳ Худованд ба зудӣ ба шумо нусрат ато фармояд. Ин ҷониб <<Ноҳид. М>> дар ҳоли ҳозир панҷ моҳ аст ки китоби <<Бозгашт ба Ислом>> ва куллияи матолиби дохили сайти шуморо мутолиъа кардаам ва хеле хушҳол ҳастам ки ба оромиши ҳақиқӣ ва фитрии худ расидаам. Куллияи матолиби шумо аз номаҳо гирифта то гуфторҳо ва аз нақдҳо ва баррасиҳо гирифта то пурсишҳо ва посухҳо, ҳамаи инҳо ҳар хатташ монанди гавҳарӣ арзишманд ва ноёб аст ки бо оби тилло навишта ва ба девори дил насб карда шавад, вале барои касе ки гавҳаршинос бошад ё кӯр набошад. Ман аз мутолиъаи матолиби китоби шумо ба ҳақиқати суфориши Паёмбар расидам ки фармуданд: <<Ман дар миёни шумо ду чизи гаронбаҳо боқӣ мегузорам ки ҳаргиз гумроҳ нашавед: Китобаллоҳ ва итратӣ>>. Ман шаҳодат медиҳам касоне ки дар ғайри роҳи шумо ва тариқе ки шумо дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> муъаррифӣ кардаед ба дунболи имом Маҳдӣ мегарданд дар хиёлот ва таваҳҳумот ба сар мебаранд. Дар воқеъ онҳо ба дунболи номи имом ҳастанд, на ба дунболи ҳақиқати имом ва имоми ҳақиқӣ! Онҳо ба дунболи имоме нестанд ки дар ин ҷаҳон ҳузури айнӣ ва воқеъӣ дорад ва мо бояд ҳавоъиҷи ӯро бидонем ва ба ёрияш бишитобем. Ман дарк мекунам касоне ки ба ғайри роҳе ки шумо нишон медиҳед мераванд, монанди марде ҳастанд ки дар хонаӣ торик даст ба пои фил мекашад ва мегӯяд ин сутун аст ва даст ба хартуми ӯ мекашад ва мегӯяд ин новадон аст ва ...!

Бале, ман аз вақте ки бо ҳидояти шумо ва бо баҳрагирӣ аз китобатон, аз торикиҳо ба рӯшаноӣ омадам, аммо худро он тавар ки ҳаст на он тавр ки ҷоҳилон тасвир кардаанд шинохтам ва ҳамакнун ба нуқтае аз маърифат расидаам ки бо дардҳои ӯ дард мекашам ва бо ранҷҳои ӯ ранҷ мебарам; Чароки имоми ман бар хилофи тасаввури сафиҳонае ки ӯро дар осойиш, дар ҷазираӣ дурдаст ва сарсабз мепиндоранд, аз тарси ҷонаш дар биёбонҳо ва ҷангалҳо ба сар мебарад ва дар интизори ёрии ман ва амсоли ман аст то бо ирода ва иқдоми муштараки худ по ба майдон бигзорем ва заминаи зуҳури ӯро фароҳам созем. Ҳамакнун ман вақте дар нуре ки шумо барои ман қарор додаед, Қурон мехонам, чизҳоеро аз он мефаҳмам ки қаблан намефаҳмидам; «وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا». Воқеъан вақте ман аз ин қулла ки бар он истодаам, ба гузаштаи худам менигарам, дилам барои ҳамаи касоне ки ба хотири ғафлати худ ё фиреби иғвогарон, аз шумо ва роҳи шумо дурӣ гузидаанд, месӯзад. Ба ҳамин хотир, дӯст дорам таҷрибаи ширини худамро барои онон бинависам то шояд як нафар аз миёнашон бо гуфтаҳои мани ноқобил бедор шавад.

Ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ!

Содиқона аз заҳамоти шабонарӯзӣ шумо ва ёрони мазлуматон мамнунам ки маро бо нури ҳақиқат ошно кардед. Ман қабл аз ошноӣ бо шумо ва пойгоҳи иттлоърасонитон, дар тӯли шабонарӯз барои чизе ки савоб медонистам, панҷ баробари ҳозир заҳмат мекашидам; Ба ин тартиб ки аз ин маҷлис ба он маҷлис медавидам ва аз ин мазор ба он мазор мерфтам, вале ҳеҷ маърифате касб намекардам ва эҳсоси рушде ба ман даст намедод. Аз Қуръон ҷуз хатти онро намешинохтам ва агар маънии онро ҳам мехондам чизи зиёде намефаҳмидам, аммо ҳамакнун эҳсос мекунам ки дар як рӯшаноӣ ва басирати хос қарор гирифтаам, ба наҳве ки Худовандро дар канори худам ва дар лаҳза лаҳзаи зиндагиам эҳсос мекунам. Ҳар чанд ман қаблан аъмоли мустаҳаббӣ бештаре анҷом медодам, вале монанди касоне будам ки ба фармойиши Қуръон карим, аъмолашон ба саробе мемонд ки дар биёбон аст ва инсони ташналаб гумон мекунад ки он об аст ва вақте ба назди он меравад онро чизе намеёбад, вале Худоро назди он меёбад ки ҳисоби ӯро комилан медиҳад ва Худо сариъул ҳисоб аст, ё монанди торикии шадиде дар дарёӣ амиқ ва паҳновар ки мавҷе болои мавҷӣ дигар онро пӯшонда ва болои он абри сиёҳе ки бар рӯӣ якдигар қарор гирифтааст, то ҷойе ки вақте дасти худро берун меоварад мумкин нест онро бибинад ва касе ки Худо барои ӯ нуре қарор надиҳад, нуре барои ӯ нахоҳад буд. Худоро шукр ки барои мо дар ин торикиҳо нуре қарор дода ва он нур шумо ҳастед ва ман феълан дар рӯшаноии овезаҳои ноби шумо ҳаракат мекунам. Китоби шуморо қабул дорам ва ба назароти ҳакимонаи шумо арҷ мениҳам ва молу ҷонамро ки ноқобил аст вақфи роҳи шумо ки роҳи рӯшан ба Маҳдӣ аст мекунам; Чароки дӯст надорам дар ояндаи наздик сарнавиште дошта бошам ки Худованд онро тавсиф карда ва фармудааст: <<Рӯзе ки ситамгар дасти худро бо дандон мегазад ва мегӯяд эй кош роҳеро бо Пайғабар иттихоз мекардам ва эй кош фалониро дӯсти худ намегирифтам; Қатъан маро баъд аз онки зикр бароям омада буд, гумроҳ кард ва шайтон ҳамеша хор кунандаи инсон будааст>> ва ман ҳаргиз дӯст надорам ки дар рӯзи қиёмат Паёмбар аз ман шикоят кунад ва бифармояд: <<Парвардигоро! Қавми ман ин Қуръонро танҳо гузоштанд>>; Бо таваҷҷуҳ ба инки манзури он Ҳазрат ҳам Қуръони сомит аст ва ҳам Қуръони нотиқ ки таълим диҳадаи он аст; Чароки ин ду аз якдигар ҷудо намешаванд ва яке бидуни дигарӣ ҳаргиз нур намедиҳад; Ҳамчунонки ҳазрати аллома Ҳошимии Хуросонӣ дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> ин суфориши муҳимми Паёмбарро ки ба ҳадиси Сақалайн машҳур аст, ёдоварӣ кардаанд...

Идомаи матлаб
Донлуди китоб ва нармафзор

* Барои донлуд бар рӯӣ яке аз гузинаҳои зер клик кунед.

Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.