Чоршанбе 24 январ 2018 мелодӣ баробар бо 8 ҷимоди-юл-уло 1439 ҳиҷрӣ қамарӣ فارسی English

Мансури Ҳошимии Хуросони

* Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.
loading
  • Фаластин; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Ироқ; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Сурия; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Яман; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Афғонистон; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Африқои Марказӣ; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Миёнмор; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Арабистони Саудӣ; Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
  • Фаластин

    Чунонки каме дуртар аз онон, мусалмонони мазлум дар Фаластин, ба дасти кофирони ҷаббор кушта ва овора мешаванд ва касе нест ки барои дифоъ аз онон, ба майдон дарояд.(Бозгашт ба Ислом, 82)

  • Ироқ

    Вонгаҳе гурӯҳе аз душманони Ислом, мунофиқоне ҳастанд ки мусалмон шумурда мешаванд, дар ҳоле ки ба ончи Худованд бар Паёмбараш нозил кардааст, кофиранд ва барои нобудии Ислом ва истилоъи куфр бар ҷаҳон, бо кофирон ҳамкорӣ мекунанд ва ин дар ҳоле аст ки мусалмонон, ононро намешиносанд ва аз куфри онон, огоҳӣ надоранд.(Бозгашт ба Ислом, 44ва45)

  • Сурия

    Дунёгароӣ, пушт кардан ба охират аст ва пушт кардан ба охират, пушт кардан ба адолат ва арзишҳои ахлоқӣ аст ва ин натанҳо ба беҳбуди вазъияти дунё намеанҷомад ки дар муъодилаи маъкус, ба афзоиши шикофи табақотӣ ва дар натиҷа ҷанг мунҷар мешавад; Дар ҳоле ки ҷанг, ба танҳоӣ қодир аст ҳамаи дастовардҳои дунёиро ба нобуди бикашонад.(Бозгашт ба Ислом, 85)

  • Яман

    Машҳуд аст ки эътиқод ба вуҷуби итоъат аз ҳокимони золим ва ҳифзи онҳо, аз шумтарин ақойиди ройиҷ дар миёни мусалмонон буд ки муҷиби ваҳни Ислом ва суқути тамаддуни Исломӣ ва густариши мавонеъи шинохт дар миёни мусалмонон шудааст.(Бозгашт ба Ислом, 66)

  • Афғонистон

    Чунонки масалан дар Афғонистон, таъассуби қавмӣ ва мазҳабӣ дар сояи танавуъи ақвом ва мазоҳиб, ба андозае аст ки заминае барои таҳаққуқи сулҳ нест ва шаклгирӣ ё бақоъи ҳокимияти воҳид, душвор аст ва ин мусалмонони он кишварро ба мардумӣ мусибатзада табдил намудааст.(Бозгашт ба Ислом, 92)

  • Африқои Марказӣ

    Ва мусалмонони мустазъаф дар Африқои марказӣ, ба дасти кофирони ваҳшӣ, салохӣ ва сӯзонда мешаванд ва касе нест ки барои ҳифзи онон, иқдом кунад.(Бозгашт ба Ислом, 82)

  • Миёнмор

    Танҳо роҳи наҷоти мусалмонон, қатъи вобастагӣ ба кофирон ва дастёбӣ ба истеқлоли фарҳангӣ ва иқтисодӣ аст ки ҷуз аз тариқи бардоштани марзҳои сохтагӣ ва муттаҳид шудан бо якдигар дар зери парчами гумоштаи Худованд дар замин мумкин нест; Зеро ҳангоме ки кофирон бо якдигар муттаҳид шудаанд, мусалмонони парешон ва пароканда, қодир ба муқовимат дар баробари онон нестанд ва ин қонунӣ табиъӣ аз қавонини Худованд аст.(Бозгашт ба Ислом, 170)

  • Арабистони Саудӣ

    Онон дар воқеъ, шуморе аз кофиронанд ки ҳокимони мусалмон шумурда мешаванд ва аз ҷониби кофирон, барои ҳукумат бар мусалмонон ҳимоят мешаванд, то манофеъи кофиронро дар миёни мусалмонон, таъмин кунанд. Бидуни шак, дар раъси онон, ҳокимони Саъудӣ ҳастанд ки ошкоро даст дар дасти душманони Ислом доранд ва дар ду ҷабҳаи сиёсӣ ва фарҳангӣ, барои нобудии Ислом кӯшиш мекунанд.(Бозгашт ба Ислом, 45)

Ёддошти рӯз

Мавҷудияти оли Саъуд; Монеъӣ бузург аз мавонеъи зуҳури Маҳдӣ

Дуктур Зокир Маъруф

Ин рӯзҳо бори дигар шоҳиди ҷилваҳое аз адами аҳлияти режими ҷаббор ва хунрези оли Саъуд барои ҳокимият бар сарзамини ваҳй ва сарпарастии уммулқурои ҷаҳони Ислом ҳастем; Режиме ки аз ҳамон оғоз шаклгирӣ дар бодеаҳои наҷоди, бо шиъори такфири мусалмонони мухолиф ва саркӯби нидои мунтақидони худ, бар сари кор омада ва подшоҳии оли Умаяро бо мантиқи мустакбирона ва муфсидона эҳё намуд ва ҳокимияти ҷълӣ худро бо зулм ва ҷиноят ба рӯӣ хуни мусалмонони мазлум ва мустазъафи минтақа устувор сохт ва сипас дар ҳоле ки худро намояндаи Ислом ва танҳо мунодии тавҳид дар ҷаҳон мешумурад, ба оғӯши ғарб ғалтид ва ба урдугоҳи куффор ва мушрикин пайваст ва бо сӯъи истифода аз даромадҳои ҳосил аз ҳарамайни шарифайн ва захоъири беҳисоби нафт дар шибҳа ҷазира, ба тасбити ҳокимияти золимон ва нашри ақойиди инҳирофӣ ва ширкомези худ дар ҷаҳон пардохт.

Имрӯз низ равиши ворисони писари Саъуд ва писари Абдулваҳҳоб, ҳеҷ тағйире накардааст; Зеро инон ҳанӯз монанди ниёкони саффок ва ҷоҳталаб худ ҳозиранд барои ҳифзи ҳокимияти номашрӯъи худ ки ба лаккаи нанге дар ҷаҳони Ислом табдил шудааст, ҳар фитнаеро дар миёни мусалмонон барангезанд ва ҳар садои мухолиферо дар гулу хафа созанд; Ҳамчунонки то кунун бузургтарин латамот ва коритарин садамотро бар пайкари ранҷури ҷаҳони Ислом ворид сохтаанд ва бо ҳоким кардани хафақон ва фазои саркӯб ва ваҳшат дар сарзамини ваҳй, ҷойе барои нақди аъмол ва сиёсатҳои ғайри Исломии худ боқӣ нагузоштаанд.

Оре, тардиде нест ки ҷаҳони Ислом аз замони қудратгирии хонадони Саъд ба юмни ҳимоятҳои бедариғ ва ҳамаҷонибаи Биританиё, бо шеби бисёр тунде ба тарафи завол ва инҳитоти сиёсӣ ва фарҳангӣ ҳаракат намудааст; Чароки бо рӯйи кор омадани ин режим тундравӣ мазҳабӣ, аз як сӯ рӯйкардҳои ифротӣ ва тангназаронаи ваҳҳобӣ ба сурати фазояндае дар миёни мусалмонон афзойиш ёфта ва ухуввати Исломӣ ва хулқи азими Набавӣ дар миёни онон, ҷойи худро ба хушунат, такфир, тирур ва саркӯби якдигар дода, то ҷойе ки дар асари таблиғоти таҳрик кунанда ва иғвогаронаи ин шарурон, чизе аз эҳтироми мутақобил, тасомуҳ ва мудоро миёни мазоҳиби Исломӣ боқӣ намонда ва ҳатто адабиёти бисёре аз уламо ва муфтиён ба адабиёти авоми эҳсосотӣ ва бекорчиҳои кӯчагард монанд шудааст ва аз сӯӣ дигар, сиёсати танишзоӣ ва ноором кардани ҷаҳони Ислом аз тариқи ташкил ва тақвияти гурӯҳҳои такфирии муфсид ва ҳаросафкан монанди доъиш, ваъзиятеро ба вуҷуд овардааст ки мусалмонон дар ҳеҷ нуқтае аз ҷаҳон рӯӣ оромишро намебинанд ва ҳамаи вақт ва нерӯӣ худро ба ҷойи муқобила бо душманони Ислом, сарфи муқобила бо якдигар мекунанд, то ба ниёбат аз тарафи куффор ва мушрикон ба тазъиф ва тахриби якдигар бипардозанд ва аз як сӯ заминаро барои пешравӣ ва истилоъи ҳар чи бештари муттаҳид ва дусти қадимии оли Саъуд, режими ғосиби исроъил фароҳам кунанд ки битавонанд бо камтарин ҳазина ва мамонеъат, Фаластин ва атрофи онро ба тасарруфи худ даровард ва аз сӯӣ дигар майдонро барои ҷавлони низомӣ ва сиёсии абарқудратҳои ғарб ва шарқ дар кишварҳои Исломӣ боз кунанд то битавонанд ба баҳонаи мубориза бо терорисм, занону кӯдакон ва ҷавонони мусалмонро ба хок ва хун бикашанд ва нафту газ ва сойири манобеъи ононро ба ғорат бибаранд. Ин ҳамон чизе аст ки оли Саъудро ба дӯсти самимӣ ва ҳампймони арзишманди Амрико ва исроъил ва душмани ғаддор ва хатарноки кишварҳои мустақилли Исломӣ табдил кардааст!

Мутаъассифона мутталеъ шудем ки рӯзи гузашта ин режими саффок ва мунофиқ, ҳукми эъдоми теъдое аз мухолифон ва мунтақидони мусалмони худ аз ҷумла яке аз олимони барҷастаи аҳли ташаюъ ба номи шайх Намри Боқир Ал-Намрро бо баҳонаҳоӣ воҳӣ ва иддаъоҳоӣ собит нашуда, ба иҷро дароварда, дар ҳоле ки пайдост ҷурми бисёре аз онон, чизе ҷуз рӯшангарӣ алайҳи сиёсатҳои ин режими золим ва интиқод аз эъмоли ғайри Исломии он набудааст. Ҳар чанд муфтии муздур ва худфурухтаи ин режими Абдулазиз ибни Абдуллоҳи оли шайх, дар изҳоротӣ сахиф ва бепоя ки нишон аз хиёнатпешагии ин Каъбаул Аҳбори замон дорад, ҳукми қатли ин мусалмонони мазлумро <<Бо такя бар китоби Худо ва суннати Паёмбар>> дониста ва барои ҳифзи дин, обуру, ҷон, ақл ва моли мардум зарурӣ шумурдааст, аммо пур возеҳ аст ки изҳороти ин шайхи аъвар, мисдоқи боризи дурӯғ бастан бар Худованд ва Паёмбараш ва талбиси ҳақ ба ботил ва иъонат бар исму удвон аст ва ба ҳеҷ унвон наметавонад ин қабил аъмоли зидди Исломӣ ва ҷинояти ваҳшиёнаи оли Саъудро татҳир кунад...

Идомаи матлаб
Донлуди китоб ва нармафзор

* Барои донлуд бар рӯӣ яке аз гузинаҳои зер клик кунед.

Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.