Сешанбе 25 Июн 2024 мелодӣ / 18 Зулҳиҷҷа 1445 ҳиҷрӣ қамарӣ
Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
 Дарси ҷадид: Дарсҳое аз он ҷаноб дар бораи инки замин аз мардӣ олим ба ҳамаи дин ки Худованд ӯро дар он халифа, имом ва раҳнамойе ба амри худ қарор дода бошад, холи намемонад; Оёте аз Қуръон дар ин бора; Ояи 7. Барои мутолеъаи он, инҷоро клик кунед. Гуфтори ҷадид: Гуфторе аз он ҳазрат дар бораи инки фуру бурдани амдии сар дар об ҳаргоҳ сабаби расидани об ба гулӯ шавад, сабаби қазоъи рӯза аст. Барои мутолеъаи он, инҷоро клик кунед. Пурсиши ҷадид: Оё ақиқа кардан барои навзод, машрӯъ аст? Барои мутолеъаи посух, инҷоро клик кунед. Барои мутолеъаи муҳимтарин матолиби пойгоҳ, ба саҳифаи аслӣ муроҷиъа кунед. Нақди ҷадид: Ман ба унвони касе ки даъвати ҷаноби Мансурро пазируфта ва мусаммам ба заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ аст, чигуна метавонам таколифи шаъии худам монанди намозу рӯза ва ҳаҷҷу закотро анҷом бидиҳам? Қабули даъвати ҷаноби Мансур сарфи назар аз инки барои зуҳури Маҳдӣ лозим аст, чи фойидае барои ман аз ҷиҳати амали ба таколифи шаръӣ дорад?! Барои мутолеъаи барраси, инҷоро клик кунед. Номаи ҷадид: Фарозе аз номаи он ҳазрат ки дар он дар бораи шиддат гирифтани бало ҳушдор медиҳад ва иллати он ва роҳи пешгирӣ аз онро табйин мекунад. Барои мутолеъаи он, инҷоро клик кунед. Нуктаи ҷадид: Нуктаи «Як қадам монда ба субҳ» навиштаи «Илёс Ҳакимӣ» мунташир шуд. Барои мутолеъаи он, инҷоро клик кунед. Барои мутолеъаи муҳимтарин матолиби пойгоҳ, ба саҳифаи аслӣ муроҷиъа кунед.
loading
Пурсиш ва посух
 

Мехостам назари Мансури Ҳошимии Хуросониро дар бораи сабби саҳоба ва мудирони бархӣ шабакаҳои моҳвораии шиъӣ ки ошкоро ба саҳоба иҳонат мекунанд, бидонам. Бо ташаккур

Назари аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло дар ин бора, дар мабҳаси «Лузуми эҳтиром ба асҳоби Паёмбар» аз китоби арзишманди «Бозгашт ба Ислом», бо такя бар манобеъи яқинӣ ва муштарак миёни мусалмонон табйин шудааст. Ба мувҷиби ин назар ва бино бар бархӣ дарсҳои эшон, сабби ҳеч як аз саҳоба ҷойиз нест ва ҳар кас ба онҳо тавҳин кунад, гуноҳкор аст ва агар бар тавҳин ба онҳо исрор дошта бошад, фосиқ аст ва агар илова бар исрор, таҷоҳур ба он дошта бошад, ба наҳве ки миёни мусалмонон душманӣ ва кина бияндозад, баъид нест ки аз муфсидони дар замин бошанд ва ҷазои муфсидон дар замин, ҳаргоҳ ба имом ирҷоъ дода шаванд, маълум аст.

Вонгаҳе ҳамон тавр ки сабби ҳеч як аз саҳоба ҷойиз нест, лаъни ҳеч як аз Муҳоҷирон ва Ансор ки қабл аз фатҳи Макка ислом овардаанд низ ҷойиз нест, агарчи аз касоне бошанд ки баъд аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дар мавриди хилофат муртакиби хато шуданд, монанди Абу Бакр, Умар ва Усмон, ё дар хуруҷ бар Алӣ ибни Абӣ Толиб муртакиби хато шудаанд, монанди Талҳа, Зубайр ва Оиша; Чароки Худованд, мусалмонони баъд аз ононро ба истиғфор барои онон бо таваҷҷуҳ ба хидматашон ба Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ва нақшашон дар ғалабаи Ислом бар куф, амр карда; Чунонки баъд аз ситойиши онон фармудааст: ﴿وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ﴾[1]; «Касоне ки баъд аз онон омаданд мегӯянд: Парвардигоро! Мо ва бародаронамон ки бар мо дар имон пешӣ гирифтандро биёмӯрз ва дар дилҳомон кинае аз касоне ки имон оварданд қарор надеҳ, Парвардигоро! Ту Раъуфу Меҳрубонӣ» ва рӯшан аст ки ин сухани Худованд омм аст ва тахсиси он бо ривоёти маъдуд ва заъифе ки шиъаён ба аҳли байти нисбат медиҳанд, ҷойиз нест; Чароки тахсиси Қуръон бо ривоёт имкон надорад[2]. Аз ҳамин рӯст ки Оиша мегуфт: «أُمِرُوا أَنْ يَسَتَغْفِرُوا لَهُمْ فَسَبُّوهُمْ»[3]; «Амр шуданд ки барои онон (яъне Муҳоҷирон ва Ансор) истиғфор кунанд, вале ба онҳо тавҳин карданд» ва Ибни Аббос мегуфт: «لَا تَسُبُّوا أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَمَرَ بِالْإِسْتِغْفَارِ لَهُمْ، وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّهُمْ سَيَقْتَتِلُونَ وَيُحْدِثُونَ»[4]; «Ба асҳоби Муҳаммад тавҳин накунед; Зеро Худованди Азза ва Ҷалл ба истиғфор барои онон амр кард дар ҳоле ки медонист онон бо ҳам хоҳанд ҷангид ва бидъат хоҳанд гузошт» ва аз аҳли байти низ ривоётӣ мувофиқ бо Қуръон расида ва ҳамонҳо саҳиҳ ва қобили эътимод аст; Чунонки ба унвони намуна ривоят шудааст: «أَنَّ قَوْمًا مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ قَدِمُوا الْمَدِينَةَ، فَجَلَسُوا إِلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، فَذَكَرُوا أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ فَمَسُّوا مِنْهُمَا، ثُمَّ ابْتَرَكُوا فِي عُثْمَانَ ابْتِرَاكًا، فَقَالَ لَهُمْ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ: أَخْبِرُونِي أَنْتُمْ مِنَ ﴿الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنْصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ۚ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ﴾[5]؟ قَالُوا: لَسْنَا مِنْهُمْ، قَالَ: فَأَنْتُمْ مِنَ ﴿الَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ﴾[6]؟ قَالُوا: لَسْنَا مِنْهُمْ، قَالَ: أَمَّا أَنْتُمْ فَقَدْ تَبَرَّأْتُمْ مِنَ الْفَرِيقَيْنِ أَنْ تَكُونُوا مِنْهُمْ وَأَنَا أَشْهَدُ أَنَّكُمْ لَسْتُمْ مِنَ الْفِرْقَةِ الثَّالِثَةِ ﴿الَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ﴾[7]، ثُمَّ قَالَ: قُومُوا عَنِّي لَا قَرَّبَ اللَّهُ دُورَكُمْ»[8]; «Гурӯҳе аз аҳли Ироқ ба Мадина омаданд, пас назди Алӣ ибни Ҳусейн нишастанд, пас Абу Бакр ва Умарро ёд карданд ва дар ҳаққи он ду носазо гуфтанд ва сипас бар Усмон тохтанд, пас Алӣ ибни Ҳусейн ба онон фармуд: Ба ман хабар диҳед оё шумо аз Муҳоҷирон ҳастед ки <аз хонаҳо ва амволи худ берун шуданд ва фазлу ризвоне аз Парвардигорашонро меҷустанд ва Худованд ва Паёмбарашро ёрӣ мекарданд ва онон ҳамон ростгӯёнанд>?! Гуфтанд: Мо аз онон нестем, фармуд: Пас оё шумо аз касоне ҳастед ки <Пеш аз онон хона ва имонро омода сохтанд ва касоне ки ба наздашон ҳиҷрат кардандро дӯст медоранд ва дар синаҳошон ниёзе ба чизе ки онон дода шуданд намеёбанд агарчи худ дар тангно бошанд>?! Мо аз онон нестем, фармуд: Бинобарин шумо табаррӣ ҷустед ки аз ин ду даста бошед ва ман гувоҳӣ медиҳам ки шумо аз дастаи севвум ҳам нестед: <Касоне ки баъд аз онон омаданд мегӯянд: Парвардигоро! Мо ва бародаронамон ки бар мо дар имон пешӣ гирифтандро биёмӯрз ва дар дилҳомон кинае аз касоне ки имон оварданд қарор надеҳ, Парвардигоро! Ту Раъуфу Меҳрубонӣ>, сипас фармуд: Аз назди ман бархезед, Худованд хонаҳотонро наздик накунад!».

Худованд ба ҳамаи мусалмонони ҷаҳон тавфиқи бозгашт ба Исломи холису комил ва риъояти аҳком ва ахлоқи он ва иҷтиноб аз фитнаангезӣ ва тафриқаро ато фармояд, ҳар чанд бештари онон моил ба хайр нестанд.

↑[1] . Ал-Ҳашр/ 10
↑[2] . Бингаред ба: Мабҳаси «Адами имкони тахсиси Қуръон бо суннати Паёмбар» аз китоби «Бозгашт ба Ислом» (с239).
↑[3] . Мусаннафи ибни Абӣ Шейба, ҷ6, с405; Муснади Исҳоқ ибни Роҳувей, ҷ2, с321; Фазоъилул Саҳоба Аҳмад ибни Ҳанбал, ҷ2, с910; Саҳиҳ Муслим, ҷ4, с2317; Ал-Сунна ибни Абӣ Осим, ҷ2, с484; Тафсирул Қуръонил Азим ибни Абӣ Ҳотам, ҷ10, с3347
↑[4] . Фазоъилул Саҳоба Аҳмад ибни Ҳанбал, ҷ2, с910; Ал-Шариъа Ал-Аҷрӣ, ҷ5, с2491; Шарҳи Усул Эътиқоди Аҳли Сунна вал Ҷамоъа Аллолакойи, ҷ7, с318
↑[5] . Ал-Ҳашр/ 8
↑[6] . Ал-Ҳашр/ 9
↑[7] . Ал-Ҳашр/ 10
↑[8] . Ториху Мадинату Димишқ ибни Асокир, ҷ41, с390; Ал-Мунтазар Фий Ториху Мулук Вал-Умам ибни Ҷувзи, ҷ6, с327; Таҳзибул Камол Фий Асмоъи Риҷол Ал-Маззӣ, ҷ20, с394؛
Пойгоҳи иттилоърасонии дафтари Мансури Ҳошимии Хуросонӣ Бахши посухгӯйи ба пурсишҳо
Ҳамрасонӣ
Ин матлабро бо дӯстони худ ба иштирок гузоред, то ба густариши илм ва маърифати динӣ кӯмак кунед. Шукронаи ёд гирифтани як нуктаи ҷадид, ёд додани он ба дигарон аст.
Email
Telegram
Facebook
Одноклассники
ВКонтакте
Метавонед ин матлабро ба забонҳои зер низ мутолеъа кунед:
Агар бо забони дигаре ошнойи доред, метавонед ин матлабро ба он тарҷума кунед. [Форми тарҷума]
Навиштани пурсиш
Корбари гиромӣ! Шумо метавонед пурсишҳои худро дар бораи осор ва андешаҳои аллома Мансури Ҳошимии Хуросониро дар форми зер бинависед ва барои мо ирсол кунед то дар ин бахш посух дода шавад.
Таваҷҷуҳ: Мумкин аст номи шумо ба унвони нависандаи пурсиш дар пойгоҳ намоиш дода шавад.
Таваҷҷуҳ: Аз онҷо ки посухи мо ба эмейли шумо ирсол мешавад ва лузуман бар рӯи пойгоҳ қарор намегирад, лозим аст ки одраси худро ба дурусти ворид кунед.
Лутфан ба нукоти зер таваҷҷуҳ фармойед:
1 . Мумкин аст ба пурсиши шумо дар пойгоҳ посух дода шуда бошад. Аз ин рӯ, беҳтар аст пеш аз навиштани пурсиши худ, пурсишҳои муртабитро мурур ё аз имкони ҷустуҷӯ дар пойгоҳ истифода кунед.
2 . Аз сабт ва ирсоли пурсишҳои ҷадид пеш аз дарёфти посухи пурсиши қаблӣ, худдорӣ кунед.
3 . Аз сабт ва ирсоли беш аз як пурсиш дар ҳар навбат, худдорӣ кунед.
4 . Авлавияти мо, посухгӯйи ба пурсишҳои марбут бо имом Маҳдӣ алайҳи салом ва заминасозӣ барои зуҳури ӯст; Чароки дар ҳоли ҳозир, аз ҳар чизе муҳимтар аст.