چنانکه خداوند آن را در گذشته واجب شمرده و فرموده است: ﴿وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ﴾[۱]؛ «و هیچ امّتی نبود مگر اینکه در آن بیم‌دهنده‌ای گذشت»؛ بلکه آن را در آینده نیز واجب شمرده و فرموده است: ﴿إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ ۖ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ﴾[۲]؛ «جز این نیست که تو بیم‌دهنده‌ای هستی و برای هر قومی راهنمایی است»! هر چند با توجّه به بقای کتاب خداوند به عنوان متن احکام اسلام و عدم بقای سنّت پیامبر به عنوان حاشیه‌ی بر آن، جعل واسطه‌ای برای تبلیغ سنّت پیامبر در هر قرنی، کافی است و نیازی به جعل واسطه‌ای در تبلیغ احکام اسلام به نحوی که در گذشته مستلزم جعل پیامبر بود، نیست؛ زیرا تبلیغی که مستلزم جعل پیامبر است، عبارت از تبلیغ کتاب خداوند و سنّت پیامبر به عنوان تبیین کننده‌ی آن است، در حالی که تبلیغ کتاب خداوند، توسّط پیامبر به نحوی انجام شده که به آیندگان مانند اهل زمان آن حضرت رسیده است؛ چنانکه خداوند از جانب آن حضرت فرموده است: ﴿وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَمَنْ بَلَغَ﴾[۳]؛ «و این قرآن به من وحی شد تا با آن شما و هر کس که به او می‌رسد را انذار کنم»! با این وصف، تنها تبلیغ سنّت پیامبر به عنوان تبیین کننده‌ی کتاب خداوند، برای آیندگان مانند اهل زمان او انجام نشده و آن به تنهایی مستلزم جعل پیامبر نیست، بل کافی است که واسطه‌ای به عنوان جانشین پیامبر، برای تبلیغ سنّت او جعل شود.

وانگهی اگر نیاز مردم به واسطه‌ی در تبلیغ احکام خداوند، با ختم تشریع خاتمه یافته باشد، نیاز آنان به واسطه‌ی در تطبیق احکام خداوند، تا روز قیامت باقی است و با این وصف، پس از پیامبر که واسطه‌ی در تبلیغ و تطبیق احکام خداوند بود، وجود جانشینی برای او که به نیابت از جانب او، مباشر در تطبیق احکام خداوند باشد، ضروری است؛ چراکه نیاز به تطبیق احکام خداوند، بر خلاف نیاز به تبلیغ آن که تابع نیاز به تشریع آن و موقّت است، دائمی است و تا هنگامی که دو نفر در زمین زندگی می‌کنند، ادامه دارد، در حالی که تأمین آن، قاعدتاً از شؤون پیامبر است و تبعاً بر عهده‌ی اوست که برای مباشرت به آن بعد از مرگش، نایبی را معرّفی کند؛ همچنانکه بر عهده‌ی خداوند است این نایب را برای او تعیین نماید و او را به معرّفی‌اش برای مردم مکلّف سازد تا تطبیق احکام خداوند پس از او، ممکن بماند.