در حالی که روشن است همه‌ی مسلمانان، آن حضرت را از همه‌ی پیامبران پیشین افضل می‌شمارند؛ چراکه افضلیّت آن حضرت از مسلّمات و چه بسا ضروریّات اسلام است؛ همچنانکه به فراوانی از آن حضرت روایت شده است که خود را «سیّد فرزندان آدم» شمرده[۱] و فرموده است که اگر موسی زنده بود، جز پیروی از آن حضرت راهی نداشت![۲] با این وصف، روشن نیست که این گروه از اهل حدیث، اگر به راستی موسی را از محمّد برتر می‌دانستند، چرا به جای شریعت محمّد به شریعت موسی داخل نمی‌شدند و به جای قرآن از تورات پیروی نمی‌کردند؟! هر چند آنان در عمل، این کار را انجام می‌دادند و آموزه‌های یهودی را تأیید و ترویج می‌کردند و قرآن را بر پایه‌ی چیزی که یهودیان از تورات نقل می‌کردند، تفسیر می‌نمودند؛ بل بسیاری از آنان مدّعی بودند که خداوند در آیه‌ی ﴿فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ﴾[۳]؛ «از اهل ذکر بپرسید اگر نمی‌دانید»، به فراگیری دانش از اهل کتاب امر کرده[۴]؛ در حالی که این توهّمی باطل و افترایی خطرناک است؛ چراکه خداوند بارها اهل کتاب را به کتمان حق و تلبیس آن به باطل متهم کرده[۵] و از دروغ بستن آنان بر خود و دست بردنشان در کتاب خبر داده[۶] و از دوستی با آنان و پیروی از آیین‌شان بر حذر داشته[۷] و با این وصف، محال است که به فراگیری دانش از آنان امر کرده باشد. بلکه چه بسا مراد او از «ذکر» در این آیه، پیامبر اوست؛ چنانکه به روشنی آن حضرت را «ذکر» نامیده و فرموده است: ﴿قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا ۝ رَسُولًا يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِ اللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ﴾[۸]؛ «خداوند به سوی شما ذکری فرستاده است: رسولی که آیات روشنگر خداوند را بر شما می‌خواند»