[لزوم عصمت پیامبر خداوند]

همچنانکه بر خداوند واجب است او را از نقصانی که مخلّ در تبلیغ احکامش باشد، باز دارد؛ مانند فراموش کردن چیزی که خداوند برای او اظهار کرده؛ چنانکه فرموده است: ﴿سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنْسَى﴾[۱]؛ «بر تو خواهیم خواند، پس فراموش نمی‌کنی» و مانند تغییر دادن چیزی که خداوند برای او اظهار کرده؛ چنانکه فرموده است: ﴿قُلْ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقَاءِ نَفْسِي﴾[۲]؛ «بگو من را نمی‌رسد که آن را از پیش خودم تغییر دهم» و مانند بستن چیزی بر خداوند که برای او اظهار نکرده؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ ۝ لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ﴾[۳]؛ «و اگر بر ما برخی گفته‌ها را می‌بست؛ حتماً او را با قدرت می‌گرفتیم» و مانند خودداری کردن از تبلیغ برخی احکام خداوند؛ چنانکه فرموده است: ﴿يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ۖ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ ۚ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ﴾[۴]؛ «ای پیامبر! چیزی که از جانب پروردگارت بر تو نازل شد را تبلیغ کن؛ چراکه اگر نکنی، رسالت او را تبلیغ نکرده‌ای و خداوند تو را از مردم معصوم می‌دارد» و مانند گرایش به ظالمان در تبلیغ احکام خداوند؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا﴾[۵]؛ «و اگر نبود که تو را نگاه داشتیم نزدیک بود که اندکی به سوی آنان گرایش یابی» و مانند کارهایی که موجب فسق و مانع از اطمینان به خبر می‌شود؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا﴾[۶]؛ «اگر فاسقی برایتان خبری آورد، بررسی کنید» و مانند تضییع عمدی حقوق دیگران که ظلم شمرده می‌شود؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ﴾[۷]؛ «عهد من به ظالمان نمی‌رسد»؛ زیرا واسطه کردن کسی که به سبب ابتلا به برخی از این موارد، قدرت یا اهلیّت تبلیغ احکام خداوند را ندارد برای تبلیغ آن‌ها، بر خلاف حکمت و عدالت خداوند است و از او صادر نمی‌شود و این به معنای لزوم عصمت پیامبر است.

[جواز سهو پیامبر خداوند]

هر چند انصافاً وقوع پیامبر در انواعی از سهو که اخلالی در تبلیغ احکام خداوند توسّط او نمی‌کند، منافی با عصمت او نیست؛ مانند فراموش کردن کارهای شخصی یا اشتباه کردن در کارهای مباح یا عجله کردن در کارهای جایز یا عاجز شدن از کارهای عادی یا بی‌خبر ماندن از چیزهای غیر ضروری یا قصور نمودن در کارهای غیر ارادی از قبیل خواب ماندن در اوقات بیداری؛