چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ﴾[۱]؛ «و هر کس از شما آنان را دوست بگیرد، بی‌گمان او از آنان است» و فرموده است: ﴿وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ﴾[۲]؛ «و هر کس از شما آنان را دوست بگیرد، پس آنان همانا ظالمانند»!

[توحید خداوند در تحکیم]

بُعد سوم، حکومت به معنای تطبیق احکام در میان موجودات است که از طریق سلطنت بر آن‌ها ممکن می‌شود و قطعاً جز برای خداوند شایسته نیست؛ چنانکه فرموده است: ﴿لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ ۚ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ﴾[۳]؛ «حکومت بر آسمان‌ها و زمین و هر چه در آن‌هاست، برای خداوند است و او بر هر چیزی تواناست»؛ با توجّه به اینکه تنها خداوند اهلیّت تشریع احکام را دارد و تبعاً تنها او به تطبیق کامل احکامش قادر است؛ چراکه تطبیق کامل احکام او، متوقّف بر علم کامل به آن‌هاست، در حالی که علم کامل به آن‌ها جز برای او که تشریع‌شان کرده است، ممکن نیست؛ با توجّه به اینکه هیچ کس به اندازه‌ی خود او، از رضایت و کراهتش آگاهی ندارد و تبعاً حلال و حرامش را نمی‌شناسد؛ چنانکه فرموده است: ﴿أَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاءَ إِذْ وَصَّاكُمُ اللَّهُ بِهَذَا﴾[۴]؛ «یا شما حاضر بودید هنگامی که خداوند به این وصیّت‌تان کرد؟!» و فرموده است: ﴿قُلْ هَلُمَّ شُهَدَاءَكُمُ الَّذِينَ يَشْهَدُونَ أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ هَذَا﴾[۵]؛ «بگو گواهانتان را که گواهی می‌دهند خداوند این را حرام کرده است بیاورید!» و فرموده است: ﴿وَلَا تَقُولُوا لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هَذَا حَلَالٌ وَهَذَا حَرَامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُونَ﴾[۶]؛ «و برای چیزی که زبان‌هاتان به دروغ وصف می‌کند نگویید که این حلال است و این حرام است تا بر خداوند دروغ ببندید؛ بی‌گمان کسانی که بر خداوند دروغ می‌بندند، رستگار نخواهند شد»! همچنانکه تطبیق کامل احکام خداوند، متوقّف بر علم کامل به موضوعات آن‌هاست، در حالی که علم کامل به موضوعات آن‌ها، جز برای او که تکوین‌شان کرده است، ممکن نیست؛ با توجّه به اینکه هیچ کس به اندازه‌ی خود او، از مخلوقاتش آگاهی ندارد و تبعاً اندازه و جای آن‌ها را نمی‌شناسد؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَعِنْدَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَا إِلَّا هُوَ ۚ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ۚ وَمَا تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِي ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ﴾[۷]؛