همچنانکه نیل آنان به کمالشان، متوقّف بر تحقّق عدالت است و تحقّق عدالت، تنها با حکومت خداوند ممکن است و حکومت خداوند، مانند هر حکومت دیگری، بدون پذیرش مردم ممکن نیست و با این وصف، پذیرش حکومت خداوند، بر مردم واجب است و آن از طریق پذیرش حکومت کسی انجام می‌شود که به نیابت از طرف خداوند حکومت می‌کند؛ چراکه خداوند مانند هر حاکم دیگری، حکومت خویش بر مردم را به هر یک از آنان که بخواهد تفویض می‌کند تا به نیابت از جانب او، احکام او را در میان آنان تطبیق کند؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ﴾[۱]؛ «و خداوند حکومتش را به هر کس که بخواهد می‌دهد» و چنین کسی، به اعتبار حکومتش از جانب خداوند، خلیفه‌ی او در زمین شمرده می‌شود؛ چنانکه فرموده است: ﴿إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً﴾[۲]؛ «هرآینه من در زمین خلیفه‌ای را قرار دهنده‌ام»؛ همچنانکه مثلاً داود را از جانب خویش حکومت داد و فرمود: ﴿وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ﴾[۳]؛ «و داود جالوت را کشت و خداوند به او حکومت داد» و به همین اعتبار، او را خلیفه‌ی خود در زمین شمرد و فرمود: ﴿يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ﴾[۴]؛ «ای داود! ما تو را خلیفه‌ای در زمین قرار دادیم پس میان مردم به حق حکومت کن و از خواهش پیروی نکن که تو را از راه خدا گمراه می‌کند»! بنابراین، «بیعت» به معنای پذیرش حکومت، تنها با کسی جایز است که مانند داود به خلافت از جانب خداوند در زمین گماشته شده است و بیعت با چنین کسی، بیعت با خداوند شمرده می‌شود؛ چراکه خداوند به بیعت با او امر کرده است؛ چنانکه بیعت با پیامبرش را به این اعتبار، بیعت با خود شمرده و فرموده است: ﴿إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ﴾[۵]؛ «هرآینه کسانی که با تو بیعت می‌کنند بی‌گمان با خداوند بیعت می‌کنند، دست خداوند بر روی دست‌های آن‌هاست» و روشن است که چنین خلافتی در زمان حاضر، جز برای مهدی ثابت نیست؛ چراکه علم به آن، تنها از طریق خبر متواتر پیامبر ممکن است و خبر متواتری از آن حضرت، جز برای مهدی نرسیده است و با این وصف، جز او خلیفه‌ای برای خداوند در زمین نیست و تبعاً همه‌ی مردم مکلّف به بیعت با او هستند؛ چراکه خداوند و پیامبرش به بیعت با او امر کرده‌اند و با این وصف، بیعت با او، بیعت با خداوند و پیامبرش شمرده می‌شود؛