«پس پروردگارتان به کسی که راه‌یافته‌تر است آگاه‌تر است» و فرموده است: ﴿وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَانِكُمْ﴾[۱]؛ «و خداوند به ایمان شما آگاه‌تر است» و فرموده است: ﴿هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَى﴾[۲]؛ «او به کسی که تقوا پیشه کرد آگاه‌تر است» و فرموده است: ﴿أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاكِرِينَ﴾[۳]؛ «آیا خداوند به شاکران آگاه‌تر نیست؟!» و بر همین اساس، فرموده است: ﴿اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ﴾[۴]؛ «خداوند آگاه‌تر است که رسالتش را در کجا قرار دهد»! بنابراین، تعیین نایب پیامبر در تطبیق احکام خداوند، در صورتی که ضرورت یا مصلحتی در تعیین نایب برای او باشد، تنها از خداوند ساخته است و تبعاً بر عهده‌ی اوست و او این کار را از طریق معرّفی نایب برای پیامبر و تکلیف او به معرّفی‌اش برای دیگران انجام می‌دهد.

البته روشن است که عدم مباشرت پیامبر در تطبیق احکام خداوند، منافاتی با وساطت او در آن ندارد؛ چراکه مباشرت نایب او در آن، در حکم مباشرت اوست و استناد به وساطت او دارد؛ با توجّه به اینکه عاقلان، کارهای خود را با دست خود یا از طریق گرفتن نایب انجام می‌دهند و در هر دو صورت، انجام کارهاشان به آنان نسبت داده می‌شود. چنانکه به عنوان نمونه، پیامبران بنی اسرائیل تا پیش از داود ، تنها مباشر در تبلیغ احکام خداوند بودند و به این اعتبار، «نبی» خوانده می‌شدند و برای تطبیق احکام خداوند، کسانی را به امر او، به نیابت از جانب خویش بر می‌انگیختند که به این اعتبار، «ملِک» نامیده می‌شدند؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِيَاءَ وَجَعَلَكُمْ مُلُوكًا وَآتَاكُمْ مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِينَ﴾[۵]؛ «و چون موسی به قومش گفت که ای قوم من! نعمت خداوند را بر خود یاد کنید هنگامی که در میانتان پیامبرانی قرار داد و شما را پادشاهانی ساخت و شما را چیزی داد که کسی از جهانیان را نداد»؛ همچنانکه گروهی از آنان به پیامبر خود پس از موسی گفتند که برای تطبیق حکم جهاد در میانشان، پادشاهی از جانب خداوند برانگیزد؛ با توجّه به اینکه پیامبرشان تنها مباشر در تبلیغ احکام خداوند بود و مباشر در تطبیق احکام خداوند نبود و از این رو، خداوند برای آنان، طالوت را به عنوان «ملِک» و مباشر در تطبیق احکام خود، برانگیخت؛ چنانکه فرموده است: ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسَى إِذْ قَالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ﴾[۶]؛