چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ ۙ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ﴾[۱]؛ «و کسی که سخن راست را آورد و آن را راست شمرد، آنان همانا پرهیزکارانند» و هر کس که بی‌انصاف‌ترین است، بر خداوند افترا بندد و سخن راست را دروغ شمارد؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جَاءَهُ ۚ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِلْكَافِرِينَ﴾[۲]؛ «پس چه کسی ستمکارتر از کسی است که بر خداوند دروغ بست و سخن راست را چون به او رسید دروغ شمرد؟! آیا در دوزخ جایگاهی برای کافران نیست؟!». هر چند من ترجیح می‌دادم که این سخن، از کسی جز من شنیده می‌شد؛ چراکه اگر کسی جز من، آن را می‌گفت، من را از گفتن آن بی‌نیاز می‌ساخت و بار گرانی را از دوش من بر می‌داشت، ولی کسی جز من آن را نگفت و از کسی جز من شنیده نشد. آری، پیش از من مردی از این سرزمین برخاست و برخی از آنچه من گفتم را گفت؛ زیرا به سوی کسی دعوت کرد که مورد رضای آل محمّد باشد، ولی او حکومت را از فرزندان امیّه گرفت و به فرزندان عباس سپرد، در حالی که فرزندان عباس مورد رضای آل محمّد نبودند؛ پس ترسیدم که اگر به انتظار بنشینم، کسی مانند او از جایی سر برآورد و اشتباه او را تکرار کند؛ به این ترتیب که با نام رضای آل محمّد، حکومت را از ظالمانی بگیرد و به ظالمانی دیگر بسپارد؛ پس خواستم که از این فتنه پیشگیری کنم و میدان را از چنین کسانی بگیرم؛ بل شنیدم که ندایی به باطل در غرب بلند شده است، پس خواستم که ندایی به حق در شرق بلند شود، تا تنها ندایی به باطل در جهان شنیده نشود، مبادا مسلمانان بر باطل اجتماع کنند و عذاب خداوند بر آنان نازل شود؛ چراکه حکومت تنها برای خداوند است و آن را به هر کس از بندگانش که خواهد، می‌سپارد و او کسی جز مهدیّ فاطمی را نخواسته که مورد رضای آل محمّد و مورد رضای همه‌ی مسلمانان است. پس به زمینه‌سازی برای حکومت او قیام کردم، تا عِدّه و عُدّه‌ای کافی برای او فراهم آورم؛ پس از آنکه دور شدن مسلمانان از اسلام را دیدم و ناگزیر بودنشان از بازگشت به آن را دانستم و پنداشتم که من و آنان، سرنشینان یک کشتی هستیم، به نحوی که نجات من به نجات آنان وابسته و هلاک من به هلاک آنان پیوسته است. پس ترسیدم که اگر برای نجات آنان اقدامی نکنم، خود به همراه آنان غرق شوم؛ مانند گروهی از بنی اسرائیل در ساحل دریا که چون گروهی از خود را در حال تعدّی در شنبه دیدند و آنان را از آن باز نداشتند، مانند آنان به بوزینه تبدیل شدند؛ چنانکه خداوند برای تعلیم مسلمانان از آنان یاد کرده و فرموده است: ﴿وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ۝ فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ﴾[۳]؛