همچنانکه بیعت با غیر او، هر چند مسلمانی قریشی و صالح باشد، مشروع نیست؛ چراکه در نظر عاقلان، امر به کار، نهی از ضدّ آن است و با این وصف، امر خداوند و پیامبرش به بیعت با مهدی، نهی آن‌ها از بیعت با غیر او شمرده می‌شود و از این رو، بیعت با غیر مهدی به معنای پذیرش حکومت غیر او، هر چند هاشمی و صالح باشد، حرام است؛ بل تحاکم به طاغوت شمرده می‌شود که ضلالی بعید است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا﴾[۱]؛ «می‌خواهند به طاغوت حکومت برند، در حالی که امر شده‌اند به آن کافر شوند و شیطان می‌خواهد که آنان را به ضلالی بعید در اندازد»؛ با توجّه به اینکه هر حاکمی که خداوند او را از جانب خویش نگماشته، اگرچه فاطمی بلکه حسینی باشد و همه‌ی مسلمانان بر او اجتماع کنند، طاغوت است و هر کس حاکمیّت او را بپذیرد، طاغوت را پرستش کرده و از اسلام به اندازه‌ی آسمان تا زمین دور شده و این ضرورت دین و سنّت خداوند در گذشتگان است که در آن جای هیچ بحث و مناقشه‌ای نیست.

از اینجا دانسته می‌شود، کسانی از مسلمانان که خلیفه یا امیر یا ولیّ امری جز مهدی اختیار کرده‌اند و به جای او، در حفاظت، اعانت و اطاعت از آنان می‌کوشند، تنها از اهواء و ظنون خود پیروی می‌کنند و بیّنه‌ای از جانب خداوند ندارند و مرگ آنان در این کار، مرگی جاهلی است؛ مانند کسانی که خداوند درباره‌ی آنان فرموده است: ﴿قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا ۝ الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا﴾[۲]؛ «بگو آیا شما را به زیان‌کارترین‌ها در اعمال خبر بدهیم؟ کسانی که تلاششان در زندگی دنیا بر گمراهی بود و می‌پنداشتند که کار خوبی انجام می‌دهند!»؛ با توجّه به اینکه دسترسی آنان به مهدی، به محض اراده و اقدام لازم آنان برای آن، ممکن است و حکومت او با طلب، اعانت و اطاعت آنان، محقّق می‌شود و با این وصف، هیچ نیازی به اعراض از او و اقبال به دیگران ندارند.

حاصل آنکه خداوند در حکومت بر مردم یگانه است و تبعاً تنها او حقّ حاکم ساختن کسی در زمین را دارد و هر کس جز او که کسی را در زمین حاکم سازد، مشرک است؛ چراکه خود را شریک خداوند در تحکیم قرار داده است؛ همچنانکه هر کس حاکمی که خداوند در زمین گماشته است را نپذیرد، از عبادت خداوند سر باز زده و از ذمّه‌ی او خارج شده است؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَمَنْ يَسْتَنْكِفْ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ إِلَيْهِ جَمِيعًا﴾[۳]؛ «و هر کس از عبادت او استنکاف کند و استکبار ورزد، همه‌ی آنان را به سوی خویش بر خواهد انگیخت»