بلکه خداوند این اوصاف و علامات وعده داده شده برای آن حضرت را آیتی کافی برای شناخت او دانسته و فرموده است: ﴿وَقَالُوا لَوْلَا يَأْتِينَا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ ۚ أَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِي الصُّحُفِ الْأُولَى﴾[۱]؛ «و گفتند چرا برای ما آیتی از پروردگارش نیاورد؟! آیا آشکار شدن چیزی که در کتاب‌های گذشته است برای آنان نیامد؟!»؛ جز آنکه به نظر می‌رسد اوصاف و علامات موعود آن حضرت در کتاب‌های گذشته، شامل معجزات او مانند قرآن نیز بوده؛ چراکه بعید است صرف اوصاف و علامات جسمانی آن حضرت، برای شناخت قطعی او کافی بوده باشد؛ چنانکه خداوند شمول اوصاف و علامات موعود آن حضرت بر قرآن را تأیید کرده و فرموده است: ﴿قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَكَفَرْتُمْ بِهِ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى مِثْلِهِ فَآمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْ ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ﴾[۲]؛ «بگو نظرتان چیست اگر آن از نزد خداوند باشد و شما به آن کافر شوید؟! در حالی که شاهدی از بنی اسرائیل بر مثل آن گواهی داد، پس ایمان آورد و شما بزرگی جستید! بی‌گمان خداوند گروه ظالمان را هدایت نمی‌کند!»؛ با توجّه به اینکه ایمان شاهدی از بنی اسرائیل به قرآن، مبتنی بر مماثلت آن با اوصاف و علامات موعودش در کتاب‌های گذشته بوده است. بنابراین، ظاهر آن است که شناسایی مهدی، خصوصاً پس از رفع مانع دسترسی به آن حضرت، برای کسی که به اوصاف و علامات جسمانی او بر پایه‌ی روایات متواتر احاطه دارد و در اثر جستجوی او در مظانّ حضورش، با او ملاقات می‌کند، ممکن است؛ جز آنکه این شناسایی، بدوی و غیر یقینی خواهد بود و هنگامی نهایی و یقینی خواهد شد که آیتی از جانب خداوند برای مهدی ظاهر شود.

قدر مسلّم این است که مهدی، ابو بکر بغدادی یا ایمن ظواهری یا محمد عمر یا علی خامنه‌ای یا امثال آنان نیست؛ چراکه آنان با اینکه خود را خلیفه یا امیر یا ولیّ امر مسلمانان می‌شمارند، نه با اوصاف و علامات وعده داده شده برای مهدی مطابق‌اند و نه آیتی از جانب خداوند ارائه می‌نمایند؛ همچنانکه خود نیز چنین ادّعایی درباره‌ی خود ندارند و با این وصف، حفاظت، اعانت و اطاعت از آنان، منافی با حفاظت، اعانت و اطاعت از مهدی است و از موانع ظهور او شمرده می‌شود و از این رو، امید می‌رود که عاملان آن، هرگاه به راستی در پی اقامه‌ی اسلام کامل و خالص در زمین باشند، دست از آن بردارند و به سوی مهدی بازگردند؛ چراکه اگر رهبرانشان خوب هستند، مهدی برای آنان از رهبرانشان خوب‌تر است و تبعاً به حفاظت، اعانت و اطاعت آنان سزاوارتر است و این حقیقتی است که در آن اختلافی نیست.