عبد الله بن جعفر[۱]، زید بن أرقم[۲]، براء بن عازب[۳]، عمر بن أبی سلمه[۴]، جابر بن عبد الله[۵]، ابو هریره[۶]، ابو حمراء[۷]، ابو برزه[۸]، امّ سلمه[۹]، عایشه[۱۰] و دیگران، برای ده‌ها نفر از تابعانشان و بواسطه‌ی آنان برای صدها نفر از مسلمانان، از آن حضرت روایت کرده‌اند و بسیاری از اهل حدیث و تفسیر، بر صحّت آن ادّعای اجماع نموده‌اند[۱۱] و با این وصف، طهارت این چهار نفر از هر گونه رجس و عدم افتراق‌شان از کتاب خداوند و تبعاً وجوب اطاعت و مودّت‌شان بر مسلمانان، قدر متیقّن است؛ هر چند تحقّق خلافت در مورد فاطمه به معنای وساطت در إعمال حاکمیّت خداوند، محلّ تأمّل، بلکه اشکال است؛ چراکه وساطت یک زن در إعمال حاکمیّت خداوند، اگر چه مانند او برترین زنان جهان باشد، بر خلاف سنّت خداوند است و شاید محذوراتی در مقام عمل داشته باشد؛ چنانکه خداوند مریم را «صدّیقه» نامیده، ولی «نبیّه» یا «خلیفه» ننامیده است[۱۲]. از این رو، خلافت به معنای وساطت در إعمال حاکمیّت خداوند، برای علی، حسن و حسین ثابت است و برای فاطمه ثابت نیست، اگرچه بحثی در طهارت او از هر گونه رجس و عدم افتراقش از کتاب خداوند و تبعاً وجوب مودّت و اطاعتش، وجود ندارد و روشن است که خلافت علی، حسن و حسین، متناوب است؛