ولی به نظر می‌رسد که خواندن خداوند و پیامبرش در غیبت او، از سنخ این امور نیست؛ همچنانکه در ردیف آن‌ها ذکر نشده است؛ چراکه میان خداوند و پیامبرش در علم به غیب و برآورده ساختن حوائج، مغایرت وجود دارد؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿قُلْ لَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ﴾[۱]؛ «بگو به شما نمی‌گویم که خزانه‌های خداوند نزد من است و غیب نمی‌دانم و به شما نمی‌گویم که من فرشته‌ای هستم»؛ با توجّه به اینکه پیامبر تنها بشری مانند مردم است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ﴾[۲]؛ «بگو من تنها بشری مانند شما هستم» و تبعاً به اقتضای بشر بودنش، قادر به آگاهی از همه‌ی خواندن‌ها و پاسخ دادن به همه‌ی آن‌ها در آنِ واحد نیست و قدرت خداوند نیز بر قادر ساختن او به این کار تعلّق نمی‌گیرد؛ چراکه این کار، به اقتضای محدودیّت ذاتی قدرت بشر، محال است و قدرت خداوند بر محال تعلّق نمی‌گیرد؛ به این معنا که متصوّر نیست خداوند بشری را خدا بسازد. حاصل آنکه خواندن پیامبر در غیبت او به جای خداوند یا در کنارش، بدون اعتقاد به اجابت او با اذن خداوند، شرک است و با اعتقاد به آن، ترک اولی شمرده می‌شود؛ چراکه در هر حال، اولی خواندن خداوند است.

آری، رجوع به پیامبر برای طلب دعا و استغفار آن حضرت، در زمان حیات او، شایسته است؛ چراکه دعا و استغفار او به اقتضای نزدیک‌تر بودنش به خداوند، به اجابت نزدیک‌تر است؛ بلکه از وظایف او در قبال امّتش شمرده می‌شود؛ چنانکه خداوند به او امر کرده و فرموده است: ﴿وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴾[۳]؛ «و برایشان دعا کن؛ بی‌گمان دعای تو برایشان آرامش‌بخش است و خداوند شنوایی داناست» و فرموده است: ﴿وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ﴾[۴]؛ «و برایشان از خداوند آمرزش بخواه؛ بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای مهربان است»! بلکه بعید نیست رجوع به آن حضرت برای طلب دعا و استغفار او، در صورت امکان، بر امّتش واجب باشد؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا﴾[۵]؛ «و اگر آنان هنگامی که به خودشان ستم کردند، به نزد تو می‌آمدند، پس از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برایشان آمرزش می‌خواست، حتماً خداوند را توبه‌پذیری مهربان می‌یافتند»!