البته کسان دیگری از مسلمانان نیز هستند که نظر به اقامه‌ی اسلام دارند و برای این منظور، در سرزمین‌های اسلامی قیام کرده‌اند، ولی اشکال بزرگی که در رویکرد آنان است، عدم اعتقادشان به اذن خداوند و نیاز حکومت اسلامی به حاکمی از جانب اوست. چه خوب است که اینان به این اشکال بزرگ رویکردشان پی ببرند و با من در رویکردی که پیش گرفته‌ام، همراهی کنند، تا زمینه برای ایجاد شبکه‌ی جهانی الهی و تبعاً تحقّق حاکمیّت خداوند بر جهان فراهم شود؛ چراکه در غیر این صورت، حرکت آنان، پی‌آمد خوبی ندارد و تنها به تقویت جبهه‌ی شیطان می‌انجامد. آنان در صورتی که در نیّت خود خالص‌اند و به راستی اقامه‌ی اسلام را دنبال می‌کنند، سزاوارترند که از سخن من پیروی کنند؛ چراکه من به چیز نیکوتری دعوت می‌کنم و آن تحقّق حاکمیّت خداوند به اذن او و بواسطه‌ی خلیفه‌ی او در زمین است و خداوند بلندمرتبه فرموده است: ﴿فَبَشِّرْ عِبَادِ ۝ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ ۚ أُولَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ ۖ وَأُولَئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ﴾[۱]؛ «پس بندگانم را بشارت ده؛ همانان که هر سخن را می‌شنوند و از بهترش پیروی می‌کنند، آنان کسانی هستند که خداوند هدایت کرده و آنان همان خردمندانند»!

به هر حال، تردیدی نیست که هر کسی در این جهان، باید موضع خود را معلوم نماید و همراهی با یکی از دو جبهه را برگزیند؛ جبهه‌ی خداوند و جبهه‌ی شیطان و من نخستین کسی هستم که موضع خود را معلوم می‌کنم. بنابراین، همه‌ی کسانی که در جبهه‌ی خداوند هستند، از منند و من از آنان هستم، اگرچه من را نشناسند و من آنان را نشناسم و نشانه‌ی آنان این است که برای تحقّق حاکمیّت خداوند بر جهان به اذن او تلاش می‌کنند و همه‌ی کسانی که در جبهه‌ی خداوند نیستند، با من بیگانه‌اند و من با آنان بیگانه‌ام، اگرچه من را بشناسند و من آنان را بشناسم و نشانه‌ی آنان این است که برای تحقّق حاکمیّت دیگران بر جهان تلاش می‌کنند. این راه من است که در آن زندگی می‌کنم و در آن می‌میرم ان شاء الله و اگر توفیق یابم، از جانب خداوند است و اگر شکست خورم، از جانب خودم است و عاقبت، برای پرهیزکاران است.