و تبعاً تصدیق آن به اقتضای قطعی بودن إخبار او و وجوب تبعیّتش، ضروری است؛ چنانکه فرموده است: ﴿كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ﴾[۱]؛ «همگی به خداوند و فرشتگانش ایمان آوردند» و فرموده است: ﴿مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِيلَ وَمِيكَالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكَافِرِينَ﴾[۲]؛ «هر کس دشمن خداوند و فرشتگانش و پیامبرانش و جبرئیل و میکائیل باشد، پس خداوند دشمن کافران است»!

[آخرت]

و گاهی إخبار از چیزی است که واقع نشده است و به این اعتبار، وعده‌ی او شمرده می‌شود؛ مانند إخبار او از روز قیامت که مردگان پس از دمیده شدن در صور و دگرگون شدن آسمان‌ها و زمین، سر از خاک بر می‌دارند و برای محاسبه در پیشگاه او حاضر می‌شوند و با وجود ترازوهای عدالت و شاهدان صدق، از همه‌ی کارهای خود آگاهی می‌یابند و در صورت غلبه‌ی کارهای خوبشان به سوی بهشت و در صورت غلبه‌ی کارهای بدشان به سوی جهنّم سوق داده می‌شوند و سزای کارهای خود را بدون ستمی از جانب او می‌بینند و روشن است که تصدیق آن به اقتضای قطعی بودن إخبار او و وجوب تبعیّتش، ضروری است؛ چنانکه فرموده است: ﴿إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَالسَّاعَةُ لَا رَيْبَ فِيهَا﴾[۳]؛ «بی‌گمان وعده‌ی خداوند حقّ است و هنگامه شکّی در آن نیست»؛ خصوصاً با توجّه به اینکه عدالت خداوند اقتضا می‌کند نیکوکاران به پاداش نیکویی خود و بدکاران به کیفر بدی خود برسند تا نیکویی با بدی یکسان نباشد و سرانجام مشابهی نداشته باشد، در حالی که این غالباً در دنیا واقع نمی‌شود و با این وصف، چاره‌ای جز وقوع آن پس از دنیا نیست؛ چنانکه فرموده است: ﴿أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئَاتِ أَنْ نَجْعَلَهُمْ كَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَوَاءً مَحْيَاهُمْ وَمَمَاتُهُمْ ۚ سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ﴾[۴]؛ «یا کسانی که بدی‌ها را انباشتند پنداشتند که آنان را مانند کسانی قرار می‌دهیم که ایمان آوردند و کارهای خوب انجام دادند، زندگی و مرگشان مانند هم است؟! بد چیزی است که حکم می‌کنند!» و فرموده است: ﴿أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ ۝ مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ﴾[۵]؛ «آیا پس مسلمانان را مانند بدکاران قرار می‌دهیم؟! شما را چه می‌شود چگونه حکم می‌کنید؟!» و فرموده است: ﴿أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ﴾[۶]؛