«پس به اذن خداوند آنان را شکست دادند» و روشن است که اذن خداوند، از طریق خلیفه‌ی او در زمین دانسته می‌شود؛ چراکه او واسطه‌ی قطع به احکام خداوند و موضوعات آن‌هاست؛ بلکه مسئول اقامه‌ی جهاد در صورت طلب، اعانت و اطاعت کافی مسلمانان است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتَالِ﴾[۱]؛ «هان ای پیامبر! مؤمنان را برای جنگ برانگیز» و فرموده است: ﴿وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ﴾[۲]؛ «و چون بامداد از خانواده‌ات درآمدی که مؤمنان را در قرارگاه‌های جنگ آماده کنی»؛ بلکه اقامه‌ی جهاد به معنای جنگیدن برای تحقّق حاکمیّت خداوند، با توجّه به توقّف آن بر معیّت او، تنها از او ساخته است و وظیفه‌ی او شمرده می‌شود و دیگران تنها موظّف به اعانت و اطاعت او هستند؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿فَقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا تُكَلَّفُ إِلَّا نَفْسَكَ ۚ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ﴾[۳]؛ «پس در راه خداوند بجنگ که کسی جز تو به آن مکلّف نیست و مؤمنان را برانگیز»! با این وصف، اگر خلیفه‌ی خداوند در زمین، به هر سببی، خواه عدم مصلحت و خواه عدم امکان، اقامه‌ی جهاد نکند، قیام به آن برای دیگران جایز نیست؛ چراکه دیگران، هر چند حسن نیّت داشته باشند و سعی نمایند، نمی‌توانند غرض از جهاد را حاصل کنند و با این وصف، قیام آنان به آن بیهوده است؛ بلکه هر چند در جنگ به پیروزی رسند، بر خلاف نیّت و سعی خود، غرض از جهاد را نقض می‌کنند؛ چراکه غرض از آن، تحقّق حکومت خداوند است و تحقّق حکومت خداوند، بدون خلیفه‌ی او در زمین ممکن نیست و تحقّق حکومت غیر او که پس از پیروزی در جنگ و عدم دسترسی به او اجتناب‌ناپذیر است، ناقض غرض از جهاد خواهد بود.

حاصل آنکه جهاد در راه خداوند، به معیّت مهدی نیاز دارد و معیّت مهدی هنگامی ممکن است که تضمین‌های لازم از ناحیه‌ی مسلمانان برای حمایت و اطاعت از او وجود داشته باشد و در این صورت، معیّت با آنان بر او واجب می‌شود و او به اقتضای طهارت خود از هر رجس و عدم افتراقش از قرآن، واجب را ترک نمی‌کند و تبعاً در صورت اعتماد کافی به آنان، خود به نزد آنان می‌آید و در صورت عدم اعتماد کافی به آنان، فرستاده‌ای از جانب خود را با آیتی قطعی به نزد آنان می‌فرستد تا در هر دو صورت، قیام آنان به جهاد امکان یابد. از اینجا دانسته می‌شود که جهاد در راه خداوند همواره بر مسلمانان واجب است؛ جز اینکه طریق آن، اقامه‌ی آن با قیادت کسی از خودشان نیست، بلکه اقامه‌ی آن با متمکّن ساختن مهدی از قیادت آن است و این کاری است که همواره بر آنان واجب است؛