↑[۱] . البته در خبری واحد (نگاه کن به: ابو داود، السنن، ج۲، ص۳۱۱)، به جای «حسین» از «حسن» یاد شده که احتمالاً تصحیف است؛ چنانکه در نسخه‌های آن اختلاف وجود دارد و در برخی از آن‌ها «حسین» یاد شده است (نگاه کن به: قندوزی، ینابیع المودّة، ج۳، ص۲۵۹ به نقل از سنن أبي داود). فارغ از اینکه سند آن منقطع و ضعیف است (نگاه کن به: بستوی، الموسوعة في أحادیث المهديّ الضعیفة والموضوعة، ص۳۴۷) و متن آن با اخبار دیگری که مهدی را از ذریّه‌ی «حسین» شمرده‌اند، تعارض دارد (نگاه کن به: ابن حمّاد، الفتن، ص۲۳۰؛ ابن عقده، فضائل أمیر المؤمنین، ص۲۵؛ مقدسی، عقد الدّرر، ص۲۴، ۳۲ و ۲۲۳؛ ابن صباغ، الفصول المهمّة، ج۲، ص۱۱۱۴) و با این وصف، نمی‌توان آن را ناقض قاعده‌ی قرآنی و عقلی درباره‌ی اولویّت فرزندان بر برادرزادگان شمرد. آری، در صورتی که مهدی از طریق ابو جعفر محمّد بن علیّ باقر به «حسین» برسد، از نسل «حسن» نیز شمرده می‌شود؛ چراکه مادر ابو جعفر، فاطمه دختر حسن بود (نگاه کن به: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۳۲۰؛ بلاذری، أنساب الأشراف، ج۳، ص۱۴۷؛ فخر الدین رازی، الشجرة المبارکة في أنساب الطالبیّة، ص۷۳) و با این وصف، می‌توان مهدی را از طرف پدر حسینی و از طرف مادر حسنی دانست و به این شیوه، میان اخبار و اقوال جمع نمود.

↑[۲] . ابن ابی شیبه، المصنّف، ج۸، ص۶۷۸؛ احمد بن حنبل، المسند، ج۱، ص۳۷۷؛ ابن ماجه، السنن، ج۲، ص۱۳۶۶؛ ابو داود، السنن، ج۲، ص۳۰۹؛ ترمذی، السنن، ج۳، ص۳۴۳؛ ابن حبان، صحیح ابن حبان، ج۱۳، ص۲۸۴، ج۱۵، ص۲۳۸؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۱۰، ص۱۳۳، ۱۳۴، ۱۳۵، ۱۳۶ و ۱۳۷؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۴، ص۴۴۲ و ۴۶۴

↑[۳] . طبرانی، المعجم الأوسط، ج۵، ص۶۰؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۷، ص۳۱۶

↑[۴] . مقدسی، عقد الدّرر، ص۱۶

↑[۵] . عبد الرزاق، المصنّف، ج۱۱، ص۳۷۳؛ ابن حمّاد، الفتن، ص۱۲۵؛ ابن ابی شیبه، المصنّف، ج۸، ص۶۷۸؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۴، ص۵۱۴؛ مقدسی، عقد الدّرر، ص۱۹، ۳۹، ۱۳۷، ۱۴۶ و ۱۴۸؛ متقی هندی، کنز العمّال، ج۱۳، ص۵۱۳

↑[۶] . طبرانی، المعجم الأوسط، ج۴، ص۲۵۶؛ مقدسی، عقد الدّرر، ص۲۹، ۳۱، ۳۲ و ۶۴؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۷، ص۳۱۷

↑[۷] . عبد الرزاق، المصنّف، ج۱۱، ص۳۷۲؛ احمد بن حنبل، المسند، ج۳، ص۳۴۵؛ مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۱، ص۹۵، ج۸، ص۱۸۵؛ ابن حبان، صحیح ابن حبان، ج۱۵، ص۷۵ و ۲۳۱؛ طبرانی، المعجم الأوسط، ج۹، ص۳۹؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۴، ص۴۵۴؛ بیهقی، السنن الکبری، ج۹، ص۱۸۰

↑[۸] . مقدسی، عقد الدّرر، ص۱۷، ۱۸، ۳۱، ۳۴، ۳۵، ۶۳، ۸۱، ۱۳۶ و ۲۳۲؛ متقی هندی، کنز العمّال، ج۱۴، ص۲۶۵

↑[۹] . ابن حمّاد، الفتن، ص۱۸۹ و ۲۰۹؛ مقدسی، عقد الدّرر، ص۶۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۱۰، ص۶۸؛ متقی هندی، کنز العمّال، ج۱۴، ص۲۷۱

↑[۱۰] . ابن ماجه، السنن، ج۲، ص۱۳۶۸؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۲۱۱؛ مقدسی، عقد الدّرر، ص۱۴۴