چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ﴾[۱]؛ «و صاحب ماهی هنگامی که با خشم بیرون رفت، پس پنداشت که بر او تنگ نمی‌گیریم، پس در تاریکی‌ها آواز داد که خدایی جز تو نیست، تو پاکیزه‌ای و من بی‌گمان از ستمکاران بودم» و مانند کاری که داود کرد، هنگامی که با داشتن نود و نه زوجه، از برادرش خواست که یگانه زوجه‌اش را طلاق دهد تا با او ازدواج کند؛ چنانکه خداوند با کنایه به او از قول برادرش فرموده است: ﴿إِنَّ هَذَا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِيَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَكْفِلْنِيهَا وَعَزَّنِي فِي الْخِطَابِ ۝ قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَى نِعَاجِهِ﴾[۲]؛ «هرآینه این برادر من است که برای او نود و نه میش است، در حالی که برای من یک میش است، پس گفت که آن را به من واگذار و در سخن بر من فشار آورد؛ گفت بی‌گمان با خواستن یک میش تو با وجود میش‌های خود، به تو ستم کرده است» و مانند کاری که سلیمان کرد، هنگامی که در وقت عصر به تیمار اسب‌هایی زیبا سرگرم شد و به سبب آن، یاد خداوند پیش از غروب آفتاب را فراموش کرد؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ ۝ فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ﴾[۳]؛ «هنگامی که در عصرگاهان، اسب‌هایی نیکو بر او عرضه شد؛ پس گفت هرآینه من دوستی اسب را بر یاد پروردگارم پسندیدم تا آنکه آفتاب روی در حجاب کشید» و البته هیچ یک از این کارها که بی‌درنگ از آن توبه کردند، ربطی به تبلیغ احکام خداوند توسّط آنان نداشت و با این وصف، نمی‌توان آن را منافی با پیامبری آنان دانست؛ خصوصاً با توجّه به اینکه وجوب اطاعت از پیامبران، لزوماً به سبب عصمت آنان از این قبیل کارها نیست تا خللی در آن مانع از اطاعت آنان بشود، بل ممکن است به سبب امر خداوند به اطاعت از آنان باشد که می‌تواند با نظر به سودمند بودن آن در مجموع و عذرآور بودن آن در موارد خطا باشد. آری، عذرآور بودن اطاعت از آنان، به تنهایی وافی به مقصود خداوند نیست؛ زیرا مقصود او به اقتضای کمالش، نیل انسان به کمال اوست که با اطاعت حقیقی و نه تنها اطاعت ظاهری حاصل می‌شود و با این وصف، امر و نهی آنان، چه خطایی از آنان سر زده باشد و چه خطایی از آنان سر نزده باشد، لزوماً مطابق با امر و نهی خداوند است و وجوب اطاعت از آن، به سبب همین انطباق است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۖ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ﴾[۴]؛ «و هر چیزی که پیامبر به شما داد بگیرید و هر چیزی که پیامبر شما را از آن بازداشت وانهید و از خداوند بترسید؛ چراکه خداوند عقاب شدیدی دارد»