«بگو من برای خودم سود و زیانی را مالک نیستم مگر چیزی را که خداوند بخواهد و اگر نهان را می‌دانستم بر خیر می‌افزودم و من را آسیبی نمی‌رسید؛ من تنها بیم دهنده و مژده دهنده‌ای برای گروهی هستم که ایمان می‌آورند» و با این وصف، خواندن آن حضرت در نهان به جای خداوند، شایسته نیست و ترک اولی شمرده می‌شود؛ زیرا اولی در چنین حالتی، خواندن خداوند است که به طور قطع بر نهان مطّلع است و اطلاع تفصیلی پیامبر بر نهان، قطعی نیست، بلکه چه بسا ممکن نباشد، هر چند اطلاع اجمالی او بر آن، با لحاظ قدرت خداوند، ممکن است؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ﴾[۱]؛ «و خداوند و پیامبرش عمل شما را خواهند دید، سپس به سوی دانای نهان و آشکار باز گردانده می‌شوید، پس شما را از چیزی که انجام می‌دادید آگاه می‌کند»!

این در حالی است که شریک ساختن پیامبر با خداوند در برخی امور، به معنای در نظر گرفتنش پس از او، شرک دانسته نمی‌شود و منحصر دانستن برخی امور به خداوند، به معنای نادیده گرفتن پیامبر پس از او، توحید نیست؛ چنانکه امید داشتن به فضل خداوند و پیامبرش، شرک دانسته نمی‌شود و قطع امید از فضل پیامبرش، توحید نیست؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ﴾[۲]؛ «و اگر آنان به چیزی که خداوند و پیامبرش به آنان دادند راضی می‌شدند و می‌گفتند خداوند برای ما بس است، به زودی خداوند و پیامبرش از فضل خود به ما خواهند داد، ما به سوی خداوند راغبانیم» و دانستن خیر از جانب خداوند و پیامبرش، شرک دانسته نمی‌شود و ندانستن خیر از جانب پیامبرش، توحید نیست؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَمَا نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْنَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ﴾[۳]؛ «و کینه نگرفتند مگر از اینکه خداوند و پیامبرش آنان را از فضل خود بی‌نیاز کردند» و خواستن خیر برای خداوند و پیامبرش، شرک دانسته نمی‌شود و نخواستن خیر برای پیامبرش، توحید نیست؛ چنانکه فرموده است: ﴿وَلَا عَلَى الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ مَا يُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلَّهِ وَرَسُولِهِ﴾[۴]؛ «و نیز بر کسانی که چیزی برای انفاق نمی‌یابند باکی نیست هرگاه برای خداوند و پیامبرش خیرخواهی کنند» و تقسیم غنائم میان خداوند و پیامبرش، شرک دانسته نمی‌شود و نادیده گرفتن سهم پیامبرش، توحید نیست؛