سه شنبه ۷ تیر (سرطان) ۱۴۰۱ هجری شمسی برابر با ۲۸ ذی القعده ۱۴۴۳ هجری قمری
منصور هاشمی خراسانی
 گفتار جدید: چهار گفتار از آن جناب درباره‌ی تسبیحات نماز. برای مطالعه و دریافت آن، اینجا را کلیک کنید. پرسش جدید: نظر شما در مورد کار در فست فود با توجه به اینکه غذای فست فود برای بدن مضر است و مکانی برای اختلاط نامحرمان فراهم می‌کند و ممکن است موسیقی حرام در آن پخش شود، چیست؟ برای مطالعه و دریافت پاسخ، اینجا را کلیک کنید. درس جدید: درسی از آن جناب درباره‌ی اینکه زمین از مردی عالم به همه‌ی دین که خداوند او را در آن خلیفه، امام و راهنمایی به امر خود قرار داده باشد، خالی نمی‌ماند؛ احادیث صحیحی از پیامبر که بر این دلالت دارند؛ حدیث ۱۰. برای مطالعه و دریافت آن، اینجا را کلیک کنید. برای مطالعه‌ی مهم‌ترین مطالب پایگاه، به صفحه‌ی اصلی مراجعه کنید. نکته‌ی جدید: نکته‌ی « مهدی را باور داشته باشیم و جدّی بگیریم...» نوشته‌ی «دکتر ذاکر معروف» منتشر شد. برای مطالعه و دریافت آن، اینجا را کلیک کنید. نقد جدید: ترتیب خلقت آسمان‌ها و زمین و اجرام آسمانی در قرآن چگونه است؟ آیا با آنچه در علم نوین گفته می‌شود سازگار است؟ برای مطالعه و دریافت بررسی، اینجا را کلیک کنید. نامه‌ی جدید: فرازی از نامه‌ی آن جناب که در آن درباره‌ی شدّت گرفتن بلا هشدار می‌دهد و علّت آن و راه جلوگیری از آن را تبیین می‌کند. برای مطالعه و دریافت آن، اینجا را کلیک کنید. فیلم جدید: فیلم جدیدی با موضوع «تفسیر آیه‌ی شریفه‌ی <إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً>» منتشر شد. برای مشاهده و دریافت آن، اینجا را کلیک کنید. کتاب جدید: نسخه‌ی هفتم کتاب ارزشمند «بازگشت به اسلام؛ تقریر درس‌های منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی» با ویرایش و صفحه‌آرایی جدید منتشر شد. برای مطالعه و دریافت آن، اینجا را کلیک کنید. برای مطالعه‌ی مهم‌ترین مطالب پایگاه، به صفحه‌ی اصلی مراجعه کنید.
loading
مقاله
 

بیست و ششمین اجلاس بین‌المللی آب و هواییِ کشورهای جهان با کش‌وقوس‌های فراوان برگزار و تمام شد. ضرورتِ انجام گفت‌وگو و اتخاذ تصمیم برای کاهش گازهای گلخانه‌ای[۲] که عامل اصلیِ گرم شدن زمین، تغییرات اقلیمی و حوادثی مانند گرمای سوزان، خشک‌سالی‌های شدید،‌ سیل‌های ویران‌گر، به زیر آب رفتن برخی مناطق به دلیل بالا آمدن سطح آب دریاها، طوفان‌های مهیب، آتش‌سوزی‌، قحطی و ... است، از اواخر قرن گذشته احساس شد و به تبع آن، نشست‌هایی تحت همین عنوان و برای چاره کردنِ مشکل گرمایش زمین با حضور اکثر کشورهای جهان برگزار گردید. مطابق با الزام پیمان کیوتو (در سال ۲۰۰۵)، کشورهای صنعتی ملزم شدند که تولید گازهای گلخانه‌ای خود را در بازه‌ی زمانی ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ میلادی، به کم‌تر از ۵ درصد نسبت به سطح انتشار آن در سال پایه‌ی ۱۹۹۰ برسانند. تعهد بعدی این پیمان (موسوم به پاریس)، کشورهای هدف را توصیه به کاهش ۱۸ درصدیِ تولید گازهای گلخانه‌ای در بازه‌ی زمانی ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ میلادی نسبت به سال پایه‌ی ۱۹۹۰ کرد. در حال حاضر دمای زمین نسبت به قبل از انقلاب صنعتی، ۱٫۲ درجه افزایش پیدا کرده و به کشورهای هدف توصیه شد که افزایش دمای زمین را زیر ۲ درجه نگه دارند. با افزایش ۱٫۵ درجه‌ایِ دمای زمین، مناطقی زیر آب خواهند رفت و با افزایش بیش‌تر، باید منتظر فجایع هولناک‌تری بود. آمریکا که دومین تولیدکننده‌ی گازهای گلخانه‌ای‌ست، از اجرای تعهدات این پیمان سر باز زد و از آن خارج شد. کانادا نیز از مفاد این پیمان خارج شد. چین که بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی گازهای گلخانه‌ای‌ست و هند که سومین تولیدکننده‌ی گازهای گلخانه‌ای‌ست و استرالیا نیز از شمول تعهدات این پیمان خارج‌اند. بررسی سال ۲۰۱۲ نشان داد که میزان گازهای گلخانه‌ایِ تولیدی توسط کشورهای صنعتی در مقایسه با سال ۱۹۹۰ به میزان %۲۰ کاهش داشته،‌ ولی میزان تولید گازهای گلخانه‌ای در همین بازه‌ی زمانی در مقیاس جهانی %۳۸ افزایش داشته است. آمریکا از توافق پاریس خارج شد و سپس مجدداً به آن پیوست. در اجلاس اخیر که در گلاسکوی اسکاتلند برگزار شد، رهبر روسیه که چهارمین تولیدکننده‌ی گازهای گلخانه‌ای‌ست‌ و چین حضور نداشتند و هند نیز تعهدنامه‌ی کاهش گاز متان را امضا نکرد؛ بمانَد که نماینده‌ی چین در این اجلاس با تعهد جلوگیری از افزایش ۱٫۵ درجه‌ای و هند با حذف استفاده از زغال‌سنگ ‌به عنوان بدترین عامل تولید گازهای گلخانه‌ای مخالفت هم کردند و ایران هم از موضع هند حمایت کرد.

درصد تولید گاز گلخانه‌ای CO2 توسط سه کشور بزرگ تولید‌کننده به نسبت کل کشورها

موقعیت فعلیِ زمین در نشست اخیر به «بمب ساعتی آخرالزمانی»‌ تشبیه شد و چه تعبیر درستی‌ست؛ چرا که زمین رو به مرگ است و ساکنانش را نیز با خود خواهد برد و این اتفاقی‌ست که در آینده‌ای نه چندان دور رخ خواهد داد، ‌اگر جلوی آن گرفته نشود. زمین و اهل آن رو به نابودی هستند و ظاهراً کشورهای جهان برای «جلوگیری از آن» کار مؤثری انجام نمی‌دهند؛ همان‌طور که برگزارکننده‌ی اجلاس هم بیان کرد که پوچ بودن وعده‌های توخالیِ سران دارد مشخص می‌شود و این تعهدات دردی دوا نخواهد کرد.

واقعیت همین است. زمین و اهل آن رو به نابودی هستند و حاکمان زمین نمی‌توانند آن را چاره‌ کنند. آنان خود مسبب این وضع‌اند و -‌حتی اگر بخواهند‌- قادر نیستند جلوی آن را بگیرند؛ چرا که از یک سو زمین اقلیمی واحد است که تکه‌تکه کردن آن به نام کشورهای مختلف و تعیین حاکم مستقل برای هر یک، منجر به عدم امکان ایجاد توافقی جهانی بر سر مسأله‌ای -‌هر چند تا این اندازه مهم‌- می‌شود؛ ‌هم‌چنان‌که شده است و مشهود است که بزرگ‌ترین توافقات بین‌المللی، هیچ تضمینی برای اجرا -‌لااقل بین کشورهای قدرت‌مند‌- ندارد؛ چرا که قدرت‌های بزرگی ‌که عامل اصلیِ گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی و تهدید علیه زمین و بشریت‌اند،‌ خود، بزرگ‌ترین قدرت‌ها هستند و قدرت بزرگ‌تری در زمین وجود ندارد تا آن‌ها را به چیزی متعهد گرداند؛ مانند سران چین و روسیه و ترکیه که اصلاً‌ در اجلاس مذکور شرکت نکردند و مانند آمریکا که از تعهد کیوتو (و یک بار توافق پاریس) خارج شد؛ و مانند اتحادیه‌ی اروپا که یکی از تخریب‌کنندگان اصلی جنگل‌ها و افزایش گاز CO2 است؛ و مانند برزیل که با سرعت و بی هیچ پروایی در حال نابود کردن جنگل‌های آمازون است؛ و حتی مانند حکومت ایران که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکننده‌های گازهای گلخانه‌ای و نابودکننده‌ی نیمی از جنگل‌های کشورش در چهل سال گذشته است‌ و در موضعی احمقانه و مضحک، رفع تحریم را شرط تلاش برای کاهش گازهای گلخانه‌ای اعلام کرده است. در ۳۰ سال گذشته در مجموع، معادل ۲٫۵ برابر مساحت ایران، جنگل در دنیا از بین رفته و نتیجه آن که زمین با افزایش دمای ۲٫۷ درجه‌ای در پایان قرن مواجه خواهد شد که نتیجه‌ی آن، زیر آب رفتن برخی مناطق و ناممکن شدن زندگی در برخی دیگر از مناطق خواهد بود. طبیعت به توالت بشر تبدیل شده است و با این حساب، چه کسی می‌تواند جلوی تخریب زمین توسط حکومت‌ها را بگیرد؟‌

از این‌جا دانسته می‌شود که زمین ‌به عنوان اقلیمی واحد، حاکم واحدی را می‌طلبد تا تصمیم واحدی بگیرد و حاکمان گوناگون نمی‌توانند به تصمیم واحدی برسند؛ و اگر چه دو ابَرمخرّب زمین (چین و آمریکا) -به اصطلاح- قسم می‌خورند و برای کاهش سرعت گرمایش زمین اعلامیه می‌دهند، ولی دُم خروسِ حضور گسترده‌ی لابی صنعت سوخت‌های فسیلی در این اجلاس برای ممانعت از ایجاد توافقی علیه استفاده‌ی بی‌رویه‌ از سوخت‌های فسیلی، چیز دیگری می‌گوید. عدم توافق کشورها بر سر موضوعات -‌هر چند تا این اندازه مهم‌- چیزی‌ست که تجربه‌ی تاریخ در زمینه‌های مختلف آن را نشان داده است و خود آن‌ها نیز بر آن واقف و به آن معترفند؛ همچنان‌که دبیرکل سازمان ملل در آخرین روز این اجلاس گفت که هدف مهار گرمایش زمین به ۱٫۵ درجه در حال اغماست.

از سوی دیگر، حاکمان فعلی ‌حتی اگر بتوانند به توافقی واحد برسند‌، «قادر» به اصلاح و بهبود وضع زمین نیستند؛ چرا که آنان به آن «علم» ندارند و «جای‌»ها و «قدر»ها را نمی‌شناسند و اگر می‌داشتند و می‌شناختند، وضع زمین این نمی‌شد؛ و وضعی که حاکمان زمین برای آن پیش آورده‌اند، واقعیتی‌ست که پیش از این خداوند از آن خبر داده، آن جا که فرموده است: ﴿وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ[۳]؛ «و چون به حاکمیت دست یابد،‌ در زمین می‌کوشد تا در آن فساد انگیزد و کشت‌ها و نسل‌ها را نابود نماید».

روند افزایش دمای زمین از سال ۱۸۵۰

زمین و اهل آن رو به نابودی هستند و برای بقای آن‌ها چاره‌ای نیست جز این که اولاً حکومت واحد جهانی را بپذیرند و ثانیاً حاکمیت کسی را ایجاد کنند که از قدرها و جاها آگاه باشد تا با قرار دادن همه چیز و همه کس در جای خود، وضع جهان را به همان حالتی برگرداند که مد نظر خالق آن بوده و او همان «مهدی»‌ست که خداوند او را به قدرها و جاها هدایت کرده و ظاهر ساختن او دست کم از باب اضطرار و برای جلوگیری از نابودی زمین و اهل آن‌، بر مردم لازم و ضروری‌ست و اگر مردم با حمایتشان از زمینه‌ساز ظهور و حاکمیّت او «منصور هاشمی خراسانی» زمینه‌ی ظهور و حاکمیّت او را فراهم نسازند، هلاکتشان به دست خودشان قطعی‌ست.

↑[۱] . COP‌ یا «اجلاس اعضا» نشستی سالانه برای بررسی تغییرات اقلیمی زمین است که از سال ۱۹۹۵ و توسط سران کشورهای جهان برگزار می‌شود.
↑[۲] . گازهای گلخانه‌ای (دی‌اکسید کربن، متان، بخار آب و ...) هاله‌ای در اطراف زمین ایجاد می‌کند که مانع از خروج و بازتابش گرما به خارج از جو شده و درنتیجه زمین گرم و گرم‌تر می‌شود -‌شبیه به عملکرد گلخانه. تولید بی‌رویه‌ی گازهای گلخانه‌ای -‌که عمدتاً به دلیل استفاده از سوخت‌های فسیلی‌ست‌- عامل اصلیِ گرم شدن زمین است.
↑[۳] . البقرة/ ۲۰۵
هم‌رسانی
این مطلب را با دوستان خود به اشتراک گذارید.
رایانامه
تلگرام
فیسبوک
توییتر
اگر با زبان دیگری آشنایی دارید، می‌توانید این مطلب را به آن ترجمه کنید. [فرم ترجمه]
نوشتن مقاله یا نکته
کاربر گرامی! شما می‌توانید مقالات، نظرات، خاطرات و دل‌نوشته‌های خود را در فرم زیر بنویسید و برای ما ارسال کنید تا پس از ارزیابی و ویرایش، در این بخش منتشر شود.
توجّه: ممکن است که نام شما به عنوان نویسنده‌ی مقاله یا نکته، در پایگاه نمایش داده شود.
توجّه: از آنجا که پاسخ ما به پست الکترونیک شما ارسال می‌شود و لزوماً بر روی پایگاه قرار نمی‌گیرد، لازم است که آدرس خود را به درستی وارد کنید.
توجّه: شرایط لازم برای انتشار مقاله یا نکته در این پایگاه به قرار زیر است:
۱ . عدم انتشار در فضای مجازی یا حقیقی پیش از انتشار در این پایگاه
۲ . داشتن موضوع مرتبط با معارف اسلامی یا رویدادهای مهم و معضلات جهان اسلام
۳ . سازگاری با مبانی فکری علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی و انعکاس دیدگاه‌های آن جناب درباره‌ی موضوع
۴ . خالی بودن از توهین یا حملات لفظی تند به شخصیت‌های علمی یا مذهبی یا سیاسی مورد احترام مردم
۵ . داشتن تحلیل منطقی، قابل فهم و شخصی از موضوع
۶ . داشتن یک پیام یا نتیجه‌ی علمی یا تربیتی مشخّص و درخور توجّه
۷ . بخش‌بندی مقاله یا نکته‌ی طولانی با رعایت یکپارچگی و انسجام مطلب
۸ . داشتن استنادات ضروری و عدم کپی‌برداری از مطالب دیگران بدون ارجاع صریح و دقیق به آن‌ها
۹ . معتبر و معروف بودن منابع در مواردی که به منابعی استناد شده است.
۱۰ . خالی بودن از نقل قول‌های متعدّد، طولانی و غیر ضروری از دیگران به نحوی که بیشتر حجم مقاله یا نکته را به خود اختصاص داشته باشد.
۱۱ . داشتن حجم مناسب و کمتر از ۶۰۰۰ کلمه
* در صورت تمایل، می‌توانید فایل Word مقاله یا نکته‌ی خود را به پست الکترونیکinfo@alkhorasani.com ارسال کنید.