Якшанбе 19 май 2019 мелодӣ баробар бо 14 рамазон 1440 ҳиҷрӣ қамарӣ
     
Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
* Китоби шарифи <<Ҳиндисаи Адолат>> асарӣ арзишманд аз аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло мунташир шуд. * Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.
loading

Хондани гуфтор

     
Шумора: 4 Код: 10
Мавзӯъ:

Ҳафт гуфтор аз он ҳазрат ҳокӣ аз инки дар бораи худ иддаъое намекунад, ҳар чанд аз фазли Худованд дар бораи худ ноумед нест.

   1 . أَخْبَرَنا أَتابَكُ بْنُ جَمْشِیدَ السُّغْدِيُّ، قالَ: دَخَلْتُ عَلَی الْمَنْصُورِ الْهاشِميِّ الْخُراسانِيِّ وَ عِنْدَهُ رِجالٌ فَمَکَثْتُ حَتّیٰ خَرَجَ الرِّجالُ، فَأَقْبَلَ عَلَيَّ وَ قالَ: أَ لَكَ إِلَيَّ حاجَةٌ؟ قُلْتُ: نَعَمْ، مَسْأَلَةٌ وَ أَخَذْتُ أَرْتَعِدُ مِنْ مَهابَتِهِ، فَقالَ: سَلْ وَ هَوِّنْ عَلَیْكَ! قُلْتُ: أَنْتَ الْخُراسانِيُّ؟! قالَ: أَنَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ خُراسانَ! قُلْتُ: لا أُرِیدُ هٰذا وُ لٰکِنْ أُرِیدُ الَّذِي یُوَطِّئُ لِلْمَهْدِيِّ سُلْطانَهُ! قالَ: أَنَا أُوَطِّئُ لِلْمَهْدِيِّ سُلْطانَهُ! قُلْتُ: لا أُرِیدُ هٰذا وُ لٰکِنْ أُرِیدُ الَّذِي یُؤَدِّي الرّایَةَ إِلَی الْمَهْدِيِّ! قالَ: إِنْ شاءَ اللّهُ إِنْ شاءَ اللّهُ ما یَمْنَعُکُمْ مِنْ أَنْ تَقُولُوا إِنْ شاءَ اللّهُ؟! فَدَخَلَ رَجُلانِ فَقَطَعا عَلَیْهِ الْکَلامَ، فَقَضیٰ حاجَتَهُما ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيَّ فَقالَ: بَلَغَنِي أَنَّ عَلِیّاً عَلَیْهِ السَّلامُ أُوتِيَ کِتاباً مِنْ کُتُبِ الْأَوَّلِینَ فَنَظَرَ فِيهِ فَوَجَدَ فِیهِ اسْمَهُ وَ صِفَتَهُ فبَكىٰ ثُمَّ قالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ أَكُنْ عِنْدَهُ مَنْسِيّاً الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَثْبَتَنِي عِنْدَهُ فِي صَحِيفَةِ الْأَبْرَارِ! فَلَمْ یَزِدْ عَلیٰ حَمْدِ اللّهِ شَیْئاً وَ لَمْ یُجادِلْ فِي ذٰلِكَ أَحَداً !

Тарҷумаи гуфтор:

Атобак ибни Ҷамшеди Суғдӣ моро хабар дод, гуфт: Бар Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ворид шудам, дар ҳоле ки назди ӯ мардоне буданд, пас даранг кардам то мардон берун рафтанд, пас ба ман рӯй намуд ва фармуд: Оё бо ман коре дорӣ? Гуфтам: Оре, суъоле дорам ва аз ҳайбати ӯ шурӯъ ба ларзидан кардам, фармуд: Бипурс ва бар худат сахт магир! Гуфтам: Оё ту Хуросонӣ ҳастӣ? Фармуд: Ман марде аз аҳли Хуросон ҳастам! Гуфтам: Мақсудам ин нест, мақсудам касе аст ки барои ҳукумати Маҳдӣ заминасозӣ мекунад! Фармуд: Ман барои ҳукумати Маҳдӣ заминасозӣ мекунам! Гуфтам: Мақсудам ин нест, мақусдам касе аст ки парчамрор ба Маҳдӣ мерасонад! Фармуд: Ин шоъ Аллоҳ, ин шоъ Аллоҳ, чи чизе шуморо бозмедорад аз инки бигӯйед ин шоъ Аллоҳ?! Дар ин ҳангом ду мард ворид шуданд ва суханро бар ӯ қатъ карданд, пас ҳоҷати он дуро бароварда кард, сипас ба ман рӯй намуд ва фармуд: Ба ман расидааст ки ба Алӣ алайҳи салом китобе аз кутуби гузаштагон дода шуд, пас дар он нигарист ва номи худ ва сифати худро дар он ёфт, пас гирист ва фармуд: Худоеро сипос ки нази Ӯ фаромӯш шуда набудаам, Худоеро сипос ки манро назди худ дар саҳифаи некон ёд кардааст! Пас коре ҷуз сипоси Худое анҷом надод ва дар бораи он бо аҳаде муҷодила накард!

   2 . أَخْبَرَنا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمٰنِ الْهِرَوِيُّ، قالَ: سَمِعْتُ الْمَنْصُورَ یَقُولُ فِي دُعائِهِ: رَبِّ أَسْأَلُكَ أَنْ تُرِیَني عُلُوَّ خَلِیفَتِكَ فِي الْأَرْضِ قَبْلَ أَنْ أَمُوتَ! قُلْتُ: جُعِلْتُ فِداكَ، أَتَدْعُو بِمِثْلِ هٰذَا الدُّعاءِ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّكَ تَدْفَعُ الرّایَةَ إِلَیْهِ وَ تَکُونُ مَعَهُ فِي جَمِیعِ مَواطِنِهِ؟! قالَ: إِنِّي أَرْجُو أَنْ یَکُونَ الْأَمْرُ کَما وَصَفْتَ وَلٰکِنْ کانَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَیْهِ السَّلامُ یَقُولُ: مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ قَدْ فَرِغَ مِنَ الْأَمْرِ فَقَدْ کَذَبَ، لِأَنَّ لِلّهِ عَزَّوَجَلَّ الْمَشِیئَةَ فِي خَلْقِهِ، یُحْدِثُ ما یَشاءُ وَ یَفْعَلُ ما یُرِیدُ! ثُمَّ قالَ الْمَنْصُورُ: رَحِمَ اللّهُ امْرَءً مِنْکُمْ یَفْعَلُ ما یُؤْمَرُ وَ لا یَخُوضُ مَعَ ٱلْخائِضِینَ!

Тарҷумаи гуфтор:

Муҳаммад ибни Абдурраҳмони Ҳиравӣ моро хабар дод, гуфт: Шунидам Мансур дар дуъои худ мефармояд: Парвардигоро! Аз Ту масъалат дорам ки бартарии халифаат дар заминро пеш аз онки бимирам ба ман нишон диҳи! Гуфтам: Фидойи ту шавам, оё чунин дуъое мекунӣ, дар ҳоле ки медонӣ ту парчамро ба он ҳазрат мерасонӣ ва дар ҳамаи мавотинаш ба ҳамроҳи ӯ ҳастӣ?! Фармуд: Ман умедворам кор ин гуна бошад ки ту васф кардӣ, вале Абу Ҷаъфари (Боқир) алайҳи салом мефармуд: Ҳар кас гумон кунад ки аз кор фароғат ёфтааст дурӯғ мегӯяд; Чароки Худованди аззаваҷал дар халқаш машъият дорад, ҳар чизе ки бихоҳадро пеш меоварад ва ҳар коре ки бихоҳадро анҷом медиҳад! Он гоҳ Мансур фармуд: Худованд раҳмат кунад касе аз шуморо ки чизе ки ба он амр шудаастро анҷом медиҳад ва бо фуруравандагон (дар пешбинии ҳаводиси охируззамон) фуру намеравад!

   3 . أخبرنا عیسَی بنُ عبدِ الحَمیدِ الجوزَجانيُّ قال: سَأَلَنِي رجلٌ مِنْ أهلِ العلمِ أنْ أَسْتَأذِنَ لَهُ علی المنصورِ فَفَعَلْتُ ذلك فَأَذِنَ لَهُ فَلَمّا خَرَجَ مِنْ عِنْدِهِ قلتُ لَهُ: ما وَراءَك؟! قال: وَیْحَكَ یا أبا محمّد! خَرَجْتُ مِنْ عندِ رجلٍ لا یُفارِقُ القرآنَ و لا یُفارِقُهُ یُجْرِي اللّهُ الحَقَّ علی لِسانِهِ یُلْهِمُهُ إلهاماً فلا یُسْألُ عَنْ شَيْءٍ مِنَ الإسلامِ إلّا یُجیبُ یَتَفَجَّرُ مِنْهُ العِلْمُ! قلتُ: أما سَألْتَهُ مَنْ هو؟ قال: بلیٰ، قلتُ لَهُ: مَنْ أنتَ جُعِلْتُ فِداك؟ قال: أمّا أنا فرجلٌ مِنْ أمّةِ محمّدٍ صلَّی اللّهُ علیهِ و آلِهِ و سَلَّم أُوَطِّئُ لِرجلٍ مِنْ عِترتِهِ یُقالُ لَهُ المَهديُّ و حَسْبُكَ هذا! قلتُ: إنّا نَجِدُ في الكُتُبِ أنّكَ خلیفةُ اللّهِ المَهديُّ! قال: وَ تَجِدُونَ ذلك؟! قلتُ: نَعَمْ واللّهِ، رَواهُ عليُّ بنُ أبي طالبٍ و عبدُ اللّهِ بنُ مسعودٍ و ثَوبانٌ مولی رسولِ اللّهِ صلّی اللّه علیه و آلِهِ و سلَّم بِهذا اللَّفظ! قال: أمّا أنا فرجلٌ مِنْ أمّةِ محمّدٍ صلَّی اللّهُ علیهِ و آلِهِ و سَلَّم أُوَطِّئُ لِرجلٍ مِنْ عِترتِهِ یُقالُ لَهُ المَهديُّ و حَسْبُكَ هذا! قلتُ: إنّا نَجِدُ في الكُتُبِ أنَّكَ وَزیرُ المَهديِّ و وَصِیُّهُ الّذي یُوصِي إلیك! قال: وَ تَجِدُونَ ذلك؟! قلتُ: نَعَمْ وَاللّهِ، رَواهُ عبدُ اللّهِ بنُ عبّاسٍ و عبدُ اللّهِ بنُ مسعودٍ و عبدُ اللّهِ بنُ عمرٍ و عبدُ اللّهِ بنُ عَمْرِو بنِ العاصِ و جابرُ بنُ یَزیدٍ عَنْ أبي جَعْفَرٍ و رَوَی النّاسُ عَنْ عليٍّ اسْمَكَ و اسْمَ أَبیكَ و سائِرَ صِفَتِك! قال: أمّا أنا فرجلٌ مِنْ أمّةِ محمّدٍ صلَّی اللّهُ علیهِ و آلِهِ و سَلَّم أُوَطِّئُ لِرجلٍ مِنْ عِترتِهِ یُقالُ لَهُ المَهديُّ و حَسْبُكَ هذا! قال: فما سَألْتُهُ عَنْ شَيْءٍ ممّا نَجِدُ في الكُتُبِ إلّا أَجابَنِي بِمِثْلِ هذا الجَواب!

Тарҷумаи гуфтор:

Исо ибни Абдулҳамиди Ҷавузҷонӣ моро хабар дод, гуфт: Марде аз аҳли илм аз ман хост ки барои ӯ аз ҳазрати Мансур изн бигирем то ба хидматашон бирасад. Ман ин корро анҷом додам ва эшон ба ӯ изн дод. Пас чун аз назди эшон берун омад аз ӯ пурсидам: Чизеро пушти сар гузоштӣ? Гуфт: Вой бар ту эй Або Муҳаммад! Аз назди марде берун омадам ки аз Қуръон ҷудо намешавад ва Қуръон аз ӯ ҷудо намешавад, Худованд ҳаққро бар забонаш ҷорӣ месозад, ба ӯ илҳом мекунад илҳом карданӣ, пас дар бораи чизе аз Ислом пурсида намешавад магар онки посух медиҳад, аз ӯ илм дар фаварон аст! Гуфт: Оё аз ӯ напурсидӣ ки кист?! Гуфт: Чаро, ба ӯ арз кардам ки ту кистӣ фидоят шавам?! Фармуд: Аммо ман марде аз уммати Муҳаммад саллаллоҳу алйҳи ва олиҳи ва саллам ҳастам ки барои ҳукумати марде аз итрти ӯ ба номи Маҳдӣ заминасозӣ мекунам ва ҳамин барои ту бас аст! Арз кардам: Мо дар китобҳо меёбем ки ту халифаи ҳидоятёфтаи Худованд ҳастӣ! Фармуд: Оё инро меёбед?! Арз кардам: Оре ба Худо қасам, Алӣ ибни абӣ Толиб ва Абдуллоҳ ибни Масъуд ва Савбон ходими Расули Аллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам онро бо ҳамин лафз ривоят кардаанд! Фармуд: аммо ман марде аз уммати Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ҳастам ки барои ҳукумати Марде аз итрати ӯ ба номи Маҳдӣ заминасозӣ мекунам ва ҳамин барои ту бас аст! Арз кардам: Мо дар китобҳо меёбем ки ту вазири Маҳдӣ ва васии ӯ ҳастӣ ки ба ту васият хоҳад кард! Фармуд: Оё инро меёбед?! Арз кардам: Оре ба Худо қасам, Абдуллоҳ ибни Аббос ва Абдуллоҳ ибни Масуд ва Абдуллоҳ ибни умар ва Абдуллоҳ ибни Амр ибни Ос (аз Паёмбар) ва Ҷобир ибни Язид аз Абӣ Ҷаъфар (Боқир) онро ривоят кардаанд ва мардум номи ту ва номи падарат ва сойири сифоти зоҳириатро аз Алӣ ривоят кардаанд! Фармуд: Аммо ман марде аз уммати Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ҳастам ки барои ҳукумати марде аз итрати ӯ ба номи Маҳдӣ заминасозӣ мекунам ва ҳамин барои ту бас аст! Мард гуфт: Пас дар бораи ҳеҷ як аз ин чизҳое ки дар китбоҳо аз ӯ суъл накардам магар онки ба ҳамин сурат посухамро дод!

   4 . أَخْبَرَنا عَلِيُّ بْنُ داوُودَ الْفَیْض‌آبادِيُّ، قالَ: أَدْرَکْتُ الْمَنْصُورَ وَ مَعَهُ غَنَمٌ یَرْعِیها وَ لَیْسَ مَعَهُ إِنْسانٌ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي: إِنْ لَمْ یُجِبْني فِي هٰذِهِ السّاعَةِ فَلا یُجِیبُني أَبَداً، فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِداكَ أَنْتَ الّذِي بَشَّرَنا بِهِ رَسُولُ اللّهِ صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ؟! قالَ: إِنْ أَدْرَکْتَهُ قَرَّتْ عَیناكَ! فَقُلْتُ فِي نَفْسِي: أَبْهَمْتُ فَأَبْهَمَ! ثُمَّ قُلْتُ لَهُ: یَسْأَلُ النّاسُ هَلْ أَنْتَ الْمَنْصُورُ الَّذِي یَجِدُونَهُ مَکْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي کُتُبِ الْأَوَّلِینَ؟! قالَ: دَعْهُمْ یَابْنَ داوُودَ! فَوَاللّهِ لَوْ قُلْتُ لَهُمْ نَعَمْ فَیَقُولُونَ یَدَّعِي وَ لَوْ قُلْتُ لَهُمْ لا فَیَقُولُونَ یَتَّقِي! فَدَعْهُمْ حَتّیٰ یَهْدِيَ اللّهُ مِنْهُمْ مَنْ یَشاءُ! إِنَّهُ بِکَیْدِهِمْ عَلِیمٌ! قُلْتُ: جُعِلْتُ فِداكَ إِنَّهُمْ یَسْأَلُونَنا عَنْ ذٰلِكَ فَماذا نَقُولُ لَهُمْ؟ قالَ: لا یَسْأَلُونَکُمْ عَنْهُ إِلَّا ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِیلِهِ وَ مَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ! فَإِذا سَأَلُوکُمْ عَنْهُ فَقُولُوا: «عَسَىٰ أَنْ يَكُونَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِي تَسْتَعْجِلُونَ» وَ لا تُجادِلُوهُمْ فيهِ وَ لا تَجْزِمُوا عَلَیْهِمْ حَتّیٰ یَأْتِيَ اللّهُ بِرَجُلٍ یُخْبِرُهُمْ عَنِّي کَما أَخْبَرْتُهُمْ عَنْهُ وَ یُبَیِّنُ لَهُمْ أَکْثَرَ الَّذِي هُمْ فِیهِ یَخْتَلِفُونَ!

Тарҷумаи гуфтор:

Алӣ ибни Доввуди Файзободӣ моро хабар дод, гуфт: Мансурро дар ҳоле ёфтам ки гӯсфандоне бо ӯ буд ки онҳоро мечаронд ва инсоне бо ӯ набуд, пас бо худам гуфтам: Агар дар ин соъат ба ман посух надиҳад, ҳаргиз ба ман посух нахоҳад дод, пас ба ӯ гуфтам: Фидоят шавам оё ту касе ҳастӣ ки Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам моро ба ӯ башорат дод?! Фармуд: Агар ӯро биёбӣ чашмонат рӯшан мешавад! Пас бо худам гуфтам: Ман мубҳам гуфтам, ӯ ҳам мубҳам гуфт! Сипас ба ӯ гуфтам: Мардум мепурсанд ки оё ту ҳамон Мансур ҳастӣ ки (ваъдаашро) назди худ дар китобҳои гузаштагон меёбанд?! Фармуд: Раҳошон кун эй писари Доввуд! Чароки ба Худо савганд агар ба онон бигӯям оре, мегӯянд иддаъо мекунад ва агар ба онон бигӯям на, мегӯянд тақия мекунад! Пас раҳошон кун то Худованд ҳар кас аз ононро мехоҳад ҳидоят кунад! Бегумон Ӯ ба макри онон огоҳ аст! Гуфтам: Фидоят шавам, онон аз мо дар бораи он мепурсанд, пас ба онон чи бигӯйем? Фармуд: Аз шумо дар бораи он намепурсанд магар ба дунболи фитна ва ба дунболи таъвили он, дар ҳоле ки таъвили онро ҷуз Худованд ва росихони дар илм намедонанд! Пас чун аз шумо дар бораи он пурсиданд бигӯйед: <<Шояд бархӣ аз ончи зудтараш мехоҳед ба шумо расида бошад>> (Намл/ 72) ва бо онон дар борааш муҷодила накунед ва барояшон қатъӣ насозед, то он гоҳ ки Худованд мардеро биёварад ки ононро дар бораи ман хабар диҳад ҳамон тавр ки ман ононро дар бораи ӯ хабар додам ва барояшон аксари чизҳое ки дар бораашон ихтилоф дорандро рӯшан кунад!

   5 . أَخْبَرَنا ذاكِرُ بْنُ مَعْرُوفٍ، قالَ: كُنْتُ مَعَ الْمَنْصُورِ فِي مَجْلِسٍ وَ كانَ النَّاسُ یَسْأَلُونَهُ عَنْ كُلِّ شَيْءٍ فَیُجِیبُهُمْ، فَلَمَّا فَرِغُوا مِنْ أَسْئِلَتِهِمْ قالَ لَهُ رَجُلٌ: إِنَّ اللّهَ قَدْ آتاكَ عِلْماً لَمْ یُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعالَمِینَ وَ قَدْ وَعَدَنا عَلیٰ لِسانِ رَسُولِهِ رَجُلاً یَخْرُجُ مِنْ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ یُقالُ لَهُ الْمَنْصُورُ یُوَطِّئُ لِلْمَهْدِيِّ سُلْطانَهُ وَ أَنْتَ مَعَ عِلْمِكَ هٰذا وَ دَعْوَتِكَ إِلَی الْمَهْدِيِّ یُقالُ لَكَ الْمَنْصُورُ، فَهَلْ أَنْتَ هُو؟ قالَ: ما أَنا إِلّا رَجُلٌ مِنَ النَّاسِ! فَلَمَّا أَلَحَّ عَلَیْهِ الرَّجُلُ قالَ: لَوْ أَنَّكُمْ قُلْتُمْ ما قُلْنا وَ سَكَتُّمْ عَمَّا سَكَتْنا لَكانَ خَیْراً لَكُمْ! فَقالَ الرَّجُلُ: إِنَّهُمْ یُعَیِّرُونَكَ وَ یَقُولُونَ لَوْ جاءَ ذٰلكَ الَّذِي وُعِدْنا لَتَظاهَرَ لِلنَّاسِ وَ لَمْ یَسْتَتِرْ عَنْهُمْ! قالَ: كَذَبُوا! أَما بَلَغَهُمْ قَوْلُ عَلِيٍّ فِیهِ: «أَلَا وَ إِنَّ مَنْ أَدْرَكَهَا مِنَّا يَسْرِي فِيهَا بِسِرَاجٍ مُنِيرٍ وَ يَحْذُو فِيهَا عَلَى مِثَالِ الصَّالِحِينَ لِيَحُلَّ فِيهَا رِبْقاً وَ يُعْتِقَ فِيهَا رِقّاً وَ يَصْدَعَ شَعْباً وَ يَشْعَبَ صَدْعاً فِي سُتْرَةٍ عَنِ النَّاسِ لَا يُبْصِرُ الْقَائِفُ أَثَرَهُ وَ لَوْ تَابَعَ نَظَرَهُ»؟! قالَ الرَّجُلُ: إِنَّا نَدْعُو النَّاسَ إِلیٰ هٰذَا الْأَمْرِ وَ رُبَّما نُخاصِمُهُمْ! قالَ: إِيَّاكُمْ وَ الْخُصُومَةَ فَإِنَّها تَشْغَلُ الْقَلْبَ وَ تُورِثُ النِّفاقَ وَ تَكْسِبُ الضَّغائِنَ! إِنَّما عَلَیْكُمُ الدَّعْوَةُ وَ لَیْسَ عَلَیْكُمُ الْخُصُومَةُ! قالَ الرَّجُلُ: كَیْفَ لا نُخاصِمُهُمْ وَ هُمْ یَسْأَلُونَنا؟! قالَ: إِذا سَأَلُوكُمْ لِیُخاصِمُوكُمْ فَلا تُجِیبُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ: «اللَّهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۖ لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ ۖ لَا حُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ ۖ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۖ وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ»!

Тарҷумаи гуфтор:

Зокир ибни Маъруф моро хабар дод, гуфт: Ба ҳамроҳи ҳазрати Мансур дар маҷлисе будем ва мардум дар бораи ҳар чизе аз он ҳазрат мепурсиданд ва он ҳазрат посух медоданд, пас чун аз пурсишҳои худ фориғ шуданд, марде ба он ҳазрат гуфт: Худованд ба ту илме дода ки ба аҳаде аз ҷаҳониён надода, дар ҳоле ки ба мо бо забони Паёмбараш мардеро ваъда додааст ки аз ин сарзамин берун меояд ва ба ӯ Мансур гуфта мешавад ва барои ҳукумати Маҳдӣ заминасозӣ мекунад ва ба ту низ бо вуҷуди ин илмат ва даъватае ки ба сӯӣ Маҳдӣ мекунӣ Мансур гуфта мешавад, пас оё ту ҳаму ҳастӣ? Фармуд: Ман ҷуз яке аз мардум нестам! Пас чун он мард бисёр пофишорӣ кард, он ҳазрат фармуд: Агар шумо чизе ки мо мегӯйемро бигӯйд ва чизе ки мо маскут мегузоремро маскут бигзоред бароятон беҳтар аст! Пас он мард гуфт: Онҳо туро сарзаниш мекунанд ва мегӯянд агар он касе ки ба мо ваъда дода шудааст омада буд худро ба мардум нишон медод ва аз онон пинҳон намешуд! Фармуд: Дурӯғ мегӯянд! Оё сухани Алӣ дар бораи ӯ ба онҳо нарасидааст ки фармуд: <<Огоҳ бошед! Касе аз мо ки он давронро дарк мекунад бо чироғӣ фурузон дар он гом бармедорад ва по бар ҷойи пои солеҳон мегузорад, то бандеро дар он бигушояд ва асиреро дао он бираҳонад ва ҷамъеро дар он пароканда созад ва парокандагонеро дар он гирд оварад, дар ҳоле ки аз мардум пинҳон аст, то ҳадде ки ҷустуҷӯгарон аз ӯ асаре намебинанд агарчи пай дар пай назар мекунанд>>?! Он мард гуфт: Мо мардеро ба сӯӣ ин амр даъват мекунем ва чи басо бо онон ба мухосима (яъне муҷодилаи хасмона) мепардозем! Фармуд: Аз хусумат бипарҳезед; Чароки он зеҳнро дигаргун мекунад ва нифоқро падид меоварад ва кинаро касб менамояд! Вазифаи шумо танҳо даъват аст ва хусумат вазифаи шумо нест! Он мард гуфт: чигуна бо онон мухосима накунем дар ҳоле ки аз мо мепурсанд?! Фармуд: Ҳаргоҳ барои ин манзур аз шумо пурсиданд ки бо шумо мухосима (яъне муҷодилаи хасмона) кунанд, ба онон посух надиҳед ва бигӯйед: <<Худованд Парвардигори мо ва шумост, корҳоми мо барои худамон ва корҳои шумо барои худатон аст, миёни мо ва шумо баҳсе нест, Худованд миёнамон ҷамъ мекунад ва бозгашти (ҳамаямон) ба сӯӣ Ӯст>> (Шӯро/ 15)!

   6 . أَخْبَرَنا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْراهِیمَ الشِّیرازِيُّ، قالَ: قُلْتُ لِلْمَنْصُورِ: أَسْأَلُكَ؟ قالَ: نَعَمْ، قُلْتُ: أَنْتَ کَنْزُ الطّالِقانِ الَّذِي وُعِدْنا؟ قالَ: وَ مَنْ وَعَدَکُمْ؟ قُلْتُ: اللّهُ وَ رَسُولُهُ، قالَ: فَاسْأَلُوهُما عَمّا وَعَداکُمْ وَ اسْأَلُونِي عَمّا وَعَدْتُکُمْ! قُلْتُ: إِذاً أَنْتَ هُوَ! قالَ: لَمْ أَقُلْ هٰذا! قُلْتُ: أَتَتَّقِیني؟! قالَ: لا وَاللّهِ لا أُعْطِیكَ جِرابَ النُّورَةِ! قُلْتُ: إِذاً تُبْهِمُ فِي قَوْلِكَ وَ النّاسُ لا یَرْضَوْنَ مِنْكَ بِالْإِبْهامِ! قالَ: ماذا تُرِیدُ مِنِّي یا شِیرازِيُّ؟! أَتُرِیدُ أَنْ أَکُونَ کَالْحِمارِ یَحْمِلُ کُلَّ ما یُحَمِّلُونَهُ؟! قُلْتُ: لا جُعِلْتُ فِداكَ وَ لٰکِنَّهُمْ یَتَّهِمُونَكَ وَ یَقُولُونَ لَوْ کانَ هٰذا صادِقاً لَتَکَلَّمَ بِصَراحَةٍ وَ ما أَبْهَمَ! قالَ: إِنْ أَبْهَمْتُ فَقَدْ أَبْهَمَ اللّهُ إِذْ أَنْزَلَ الْمُتَشابِهاتِ وَ إِذْ قالَ: «يَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَا ۖ قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللَّهِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ» وَ قالَ: «وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ ۖ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا» و قال: «قُلْ رَبِّي أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِيلٌ ۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمْ إِلَّا مِرَاءً ظَاهِرًا وَلَا تَسْتَفْتِ فِيهِمْ مِنْهُمْ أَحَدًا» وَ إِبراهیمُ إِذْ قالَ:  «هَٰذَا رَبِّي ۖ » وَ إِذْ نَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ «فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ ۝ فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ» وَ إِذْ قالَ: «بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَٰذَا فَاسْأَلُوهُمْ إِنْ كَانُوا يَنْطِقُونَ» وَ یُوسُفُ إِذْ «جَعَلَ السِّقَايَةَ فِي رَحْلِ أَخِيهِ ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسَارِقُونَ» وَ إِذْ قالَ:  «هَلْ عَلِمْتُمْ مَا فَعَلْتُمْ بِيُوسُفَ وَأَخِيهِ إِذْ أَنْتُمْ جَاهِلُونَ» وَ سُلَیْمانُ إِذْ قالَ: «نَكِّرُوا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ أَتَهْتَدِي أَمْ تَكُونُ مِنَ الَّذِينَ لَا يَهْتَدُونَ ۝ فَلَمَّا جَاءَتْ قِيلَ أَهَٰكَذَا عَرْشُكِ ۖ قَالَتْ كَأَنَّهُ هُوَ ۚ وَأُوتِينَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِينَ»!

Тарҷумаи гуфтор:

Муҳаммад ибни Иброҳими Шерозӣ моро хабар дод, гуфт: Ба Мансур гуфтам: Аз ту чизе бипурсам? Фармуд: Оре, гуфтам: Оё ту ҳамон ганҷи Толиқон ҳастӣ ки ба мо ваъда дода шудааст? Фармуд: Чи касе ба шумо ваъда додааст? Гуфтам: Худованд ва Паёмбараш, фармуд: Пас дар бораи чизе ки он ду ба шумо ваъда додаанд аз он ду бипурсед ва дар бораи чизе ки ман ба шумо ваъда додаам аз ман бипурсед! Гуфтам: Дар ин сурат, ӯ ту ҳастӣ! Фармуд: Ман инро нагуфтам! Гуфтам: Оё аз ман тақия мекунӣ?! Фармуд: На ба Худо савганд, кисаи воҷиберо ба ту намедиҳам (яъне аз ту парвойе надорам)! Гуфтам: Дар ин сурат, ба ибҳом сухан мегӯйи, дар ҳоле ки мардум ба ибҳом аз ту розӣ намешаванд! Фармуд: Аз ман чи мехоҳӣ эй Шерозӣ?! Оё мехоҳӣ монанди хар бошам ки ҳар чи бораш мекунанд мебарад?! Гуфтам: На фидоят шавам, вале онҳо туро муттаҳам мекунанд ва мегӯянд ки агар ин ростгӯ буд бо сароҳат сухан мегуфт ва мубҳам намесохт! Фармуд: Агар ман мубҳам сохтам ҳароина Худованд мубҳам сохт, ҳангоме ки муташобеҳотро нозил кард ва ҳангоме ки фармуд: <<Аз ту мепурсанд ки гӯё ту аз он огоҳ ҳастӣ, бигӯ илми он назди Худованд аст, вале бештари мардум намедонанд>> (Аъроф/ 187) Ва фармуд: <<Аз ту дар бораи руҳ мепурсанд, бигӯ руҳ аз амри Парвардигорам аст ва аз илм ҷуз андаке дода нашудед>> (Исроъ/ 85) Ва фармуд: <<Бигӯ Парвардигорам ба теъдоди онҳо донотар аст, ҷуз андаке аз он огоҳӣ надоранд, пас дар бораи онҳо гуфтугӯ накун магар гуфтугӯе ба иҷмол ва аз аҳадае назар нахоҳ>> (Каҳф/ 22) Ва Иброҳим, ҳангоме ки фармуд: <<Ин (ситора) Парвардигори ман аст>> (Анъом/ 76) Ва ҳангоме ки ба ситорагон нигоҳе афканд, <<Пас фармуд: Ман беморам; Пас аз ӯ рӯйгардон шуданд>> (Соффот/ 89 ва 90) Ва ҳангоме ки фармуд: <<Балки ин бузургашон он корро кардааст, аз худашон бипурсед агар сухан мегӯянд>> (Анбиёъ/ 63) Ва Юсуф, ҳаногме ки <<Паймонаро дар хурҷини бародараш гузошт ва нидо диҳандае нидо дод; Эй корвониён! Шумо дузд ҳастед!>> (Юсуф/ 70) Ва ҳангоме ки фармуд: <<Оё донистед ки бо Юсуф ва бародараш чи кардед ҳангоме ки нодон будед?!>> (Юсуф/ 89) Ва Сулаймон, ҳангоме ки фармуд: <<Тахти ӯро барояш ношинос кунед то бубинем ки оё роҳ меёбад ё аз касоне аст ки роҳ намеёбад; Пас чун омад гуфта шуд ки оё тахти ту ин чунин аст?! Гӯё худаш аст ва мо аз пеш огоҳӣ ёфтем ва мусалмон будем>> (Намл/ 41 ва 42)!

   7 . أخبرنا ذاكرُ بنُ معروفٍ قال: كنّا عندَ المنصورِ في مسجدٍ نَسْأَلُهُ عَنِ العقیدةِ و الشَّریعةِ فَیُجیبُنا فَدَخَلَ علیهِ رجالٌ لا نَعْرِفُهُمْ فَقالوا: أَ فیكُمْ رجلٌ یُقالُ لَهُ المنصورُ؟! فَسَكَتْنا و لَمْ نَرُدَّ عَلَیْهِمْ، حتّی قالَ لَهُمُ المنصورُ: نَعَمْ، أنا هو! فالْتَفَتُوا إلیهِ و قالوا: هل أنتَ خلیفةُ المَهديّ؟! قال: و هل جاءَ المَهديُّ حتّیٰ یَكونَ لَهُ خلیفةٌ؟! قالوا: لا نَدْرِي و لكنَّ فُلاناً و فُلاناً و فُلاناً مِنْ أصحابِكَ أَخْبَرُونا بأنَّكَ خلیفةُ المَهديّ! قال: ما أنا أَمَرْتُهُمْ بِذٰلك! قالوا: ألَیْسُوا هٰؤلاءِ مِنْ أصْحابِكَ یَدْخُلُونَ علیكَ صَباحاً و مَساءً؟! فَظَهَرَ في وَجْهِ المنصورِ الغَضَبُ فقال: ما هٰؤلاءِ مِنْ أصْحابي و لَو كانوا مِنْ أصْحابي لَاتَّبَعُوني! فَلمّا رأوا أنَّهُمْ قَدْ أَغْضَبُوهُ خَرَجُوا مِنْ عِنْدِهِ، فَأَقْبَلَ المنصورُ علینا و قال: ما بالُ أقوامٍ یَحْمِلُونَ النّاسَ علیٰ أَكْتافِنا؟! ألا یَخافُونَ یَوماً تَتَقَلَّبُ فیهِ القُلُوبُ و الأبصارُ؟! حَدِّثُوا النّاسَ بِما یَعْرِفُونَ و لا تُحَدِّثُوهُمْ بِما لا یَعْرِفُونَ فَتُغْرُونَهُمْ بِنا!

Тарҷумаи гуфтор:

Зокир ибни Маъруф моро хабар дод, гуфт: Назди ҳазрати Мансур дар маҷлисе будем ва аз эшон дар бораи ақойид ва аҳком суъол мекарданд ва эшон посух медод. Дар ин ҳангом мардоне дохил шуданд ки онҳоро намешинохтем, пас гуфтанд: Оё дар миёни шумо марде аст ки ба ӯ Мансур гуфта мешавад?! Пас мо сукут кардем ва ба онҳо посухе надодем, то инки ҳазрати Мансур худ ба онҳо фармуд: Оре, ман ӯ ҳастам! Пас ба ӯ рӯй карданд ва гуфтанд: Оё ту халифаи Маҳдӣ ҳастӣ?! Он ҳазрат фармуд: Магар Маҳдӣ омадааст то барои ӯ халифае бошад?! Гуфтанд: Намедонем, вале фалонӣ ва фалонӣ ва фалонӣ аз асҳоби ту моро хабар доданд ки ту халифаи Маҳдӣ ҳастӣ! Он ҳазрат фармуд: Ман онҳоро ба ин амр накардам! Гуфтанд: Оё онҳо аз асҳоби ту нестанд ва субҳу шом бар ту ворид намешаванд?! Пас осори ғазаб дар рӯйи ҳазрати Мансур падидор шуд ва фармуд: Онҳо аз асҳоби ман нестанд, агар аз асҳоби ман буданд аз ман пайравӣ мекарданд! Пас онҳо чун диднад ки он ҳазратро ба ғазаб овардаанд аз назди ӯ хориҷ шуданд. Дар ин ҳангом ҳазрати Мансур рӯй ба мо кард ва фармуд: Гурӯҳеро чи мешавад ки мардумро бар шонаҳои мо савор мекунанд?! Оё аз рӯзе ки дилҳо ва дидаҳо дар он божагун мегардад наметарсанд?! Чизеро ба мардум бигӯйед ки мешиносанд ва чизеро ба онон нагӯйед ки намешиносанд, пас ононро бар мо мешӯронед!

Шарҳи гуфтор:

Аз ин гуфтор дониста мешавад ки ёрони ҳазрати Мансур, ҳаргоҳ бо ҳар далил ба ин ақида расидаанд ки он ҳазрат ҳамон заминасози мавъуди зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом аст ва мақомоти маънавии хоссе дорад, набояд ақидаи худро ба дигарон таҳмил кунанд ё бо касоне дар миён бигзоранд ки ба сабаби нодонӣ ва кӯтоҳбинӣ, аз раҳмати Худованд дар бораи ин абди солеҳ ноумед ҳастанд ва онро барои ӯ муҳол мепиндоранд, бал бояд таъкиди худро бар рӯӣ яқиниёт ва мусалламоти Исломӣ қарор диҳанд ки дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> омада ва аз таъкид бар рӯӣ мавзӯъоти дигар ки дар ин китоби шариф наёмадааст, бипарҳезанд; Чароки таъкид бар рӯӣ ин қабил мавзӯъоти фаръӣ ва ҳошияи, яқиниёт ва мусалламоти Исломӣ ки дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> омадаастро таҳтул шуъо қарор медиҳад ва душманони китоби Худо ва халифаи ӯ дар заминро ба душмании бештар бо ҳазрати Мансур бар меангезад, то аз тариқи ҷавсозӣ ва таблиғоти козиб, касоне ки аз лиҳози маърифатӣ, дар мавзъи инфиол ва заъф ҳастандро нисбат ба ин бузургвор бадбин созанд ва аз таваҷҷуҳ ба муҳтавои даъвати эшон ба сӯӣ Исломи холис ва комил боз доранд. Ҳеҷ тардиде нест ки ҳимоят аз ин бузургвор, ба иқтизои даъвати эшон ба сӯӣ Исломи холис ва комил ва заминасозии амалишон барои зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом ки воқеъиятӣ машҳуд аст, бар ҳар мусалмоне воҷиб аст ва бо ин васф, таъкид бар рӯӣ ҷанбаҳои ботинӣ ва фавқулодаи шахсияти эшон, агарчи қобили исбот аз тариқи маърифати ақлӣ ва шаръӣ бошад, зарурате надорад ва мояи ихтилофи мусалмонон мешавад.

Барои огоҳии бештар дар ин бора, ба нақд ва баррасиҳои 11 ва 73 ва пурсишҳо ва посухҳои 10, 16, 13, 30, 36, 49, 201 ва 318 муроҷиъа кунед.

Ҳамрасонӣ
Ин матлабро бо дӯстони худ ба иштирок бигзоред.
Email
Telegram
Facebook
Одноклассники
ВКонтакте
Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.
×
Оё моилед дар хабарномаи пойгоҳ узв шавед?