Шанбе 5 декабр 2020 мелодӣ баробар бо 19 рабеъ-ул-сони 1442 ҳиҷрӣ қамарӣ
Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
(22) Вуҷуди дувоздаҳ халифа барои Паёмбар, мубтанӣ бар ахбори мутавотире аст ки ҳамаи мусалмонон бо ихтилофи мазоҳибашон аз он Ҳазрат ривоят кардаанд ва албатта бо суннати Худованд дар умматҳои гузашта мутобиқат дорад ва бо ин васф, ҷои ҳеҷ тардиде дар сиҳҳат ва асолати он нест. (Нақд ва баррасии 26)
loading
Гуфтор
 

Яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт: Шабе ба хидмати ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ расидам, дар ҳоле ки танҳо буд ва аз паси панҷара ба ситорагони осмон менигарист. Арз кардам: <<Фидоят шавам, ба чи меандешӣ?>> бе онки нигоҳи худро аз ситорагони осмон бардорад, фармуд:

<<Фалонӣ! Худованд дар гиру дори ин даврон, дар ин рӯзгоре ки офтоби дин дар паси аброҳои тира пинҳон аст, бандагоне дорад ки ҳамвора дар дилҳои онон аст. Онҳо дар дидаҳо аз нури бедорӣ чароғӣ меафрӯзанд ва мардумро ба ёди рӯзҳои Худо меандозанд ва фарҷоми ибратомези гузаштагонро хотирнишон месозанд. Онҳо ҳамчун роҳнамоёни биёбонҳои ҳувлнок ва бенишонаанд. Он ки ба ҳақ пайвастро башорат медиҳад ва он ки ба ботил гаройидро метарсонанд. Оре, барои Худованд дар гӯша ва канори ин замини паҳновар касоне ҳастанд ки аз дилбастагиҳои дунё зикри Ӯро баргузидаанд ва доду ситад, онҳоро аз намози аввали вақт боз намедорад. Рӯз ва шабро бо бандагии Худованд мегузаронанд ва ҳушдорҳои Ӯро ба гӯши ғофилон мерасонанд. Дигаронро ба адолат бармеангезанд ва худ пеш аз онон ба он мепардозанд. Дил аз дунё кандаанд ва ба малакутиён пайвастаанд. Ту гӯйи ин ҷаҳонро пушти сар гузоштаанд ва ба охират кӯчидаанд. Ё ҳанӯз дар дунёянд ва ончи дар паси пардаастро дидаанд. Ту гӯйи ба аҳволи ниҳони барзахиён пай бурдаанд ва рӯзгореро дар он ба сар бурдаанд. Ту гӯйи қиёмат чеҳраи ҳувлноки хешро ба онҳо нишон дода, ё оташи сӯзони ҷаҳаннам онҳоро дар миён гирифтааст. Гӯйи розҳойеро мебинанд ки дигарон намебинанд ва чизҳоеро мешунаванд ки мардум намешунаванд>>.

Сипас ба сӯӣ ман нигоҳе афканд ва оҳе кашид ва дар ҳоле ки ашк аз дидагонаш сарозер буд, идома дод:

<<Фалонӣ! Агар онҳоро биёбӣ ва ҷойгоҳи баландашонро бибинӣ ки чигуна дафтари аъмоли хешро гушудаанд ва барои растгорӣ ба ҳисоби худ омодаанд; Меандешанд ки чи корҳои кӯчак ва бузурге ки маъмур ба анҷоми он будаанд ва бар он кӯтоҳӣ варзидаанд ва чи корҳои бисёре ки аз анҷоми он мамнуъ будаанд ва анҷом додаанд. Онҳо сангинии бори гуноҳони хешро эҳсос мекунанд ва аз кашидани он дармода шудаанд ва ба зону дар омадаанд ва ҳамчун дардмандон мегирянд ва ба худ мепечанд. Чи шабҳое ки хоб ба чашмашон намеояд ва дар гӯшаи торик ва хилват, зонуӣ тафаккур ба оғӯш мегиранд. Гоҳе ба намоз бармехезанд ва гоҳе ба саҷд мераванд. Гоҳе низ дидагони ашкбори худро ба осмони шаб медӯзанд, чунонки гӯйи дар миёни ситорагони он ба дунболи чизе мегарданд. Агар парда аз пеши чашмонат канор равад хоҳӣ дид ки фариштагон бар онҳо фуруд омадаанд ва гирди онҳоро фаро гирифтаанд ва дарҳои осмон ба рӯяшон гушуда шуда ва биҳиштҳои пурнеъмат бар эшон муҳаё гаштааст. Оҳ ки чи андоза муштоқи онҳоям! Бегумон онҳо бардарони ман ҳастанд ки замон аз ман бозашон дошта ва макон аз ман ҷудошон сохтааст, вале зуд бошад ки овози манро чун овози соҳиби кабӯтарҳо бишнаванд ва аз ҳар гӯшаи ин замин ба сӯям бишитобанд, то манро дар роҳе ки оғоз кардаам ҳамроҳиям кунанд ва барои расидан ба мақсуде ки қасд намудаам ёриям расонанд. Онгоҳ онҳоро барои ман ҳамроҳоне поядор ва ёронӣ вафодор хоҳӣ ёфт ки аламро фаро мегиранд ва аз дастбурд нигаҳ медоранд ва чашмаҳои онро ҷорӣ месозанд ва барои амал ба он мусобиқа мегузоранд; Чароки онҳоро чашмӣ бино ва гӯшӣ шунавост ва қадри олимро мешиносанд. На каҷфам ва бадзабонанд ва на сусткор ва нобурдбор. Тардид ба дилашон роҳ намеёбад ва бадгумонӣ ба сӯяшон наметозад. Ба ҳам меҳр меварзанд ва бо ҳам месозанд. Худованд онҳоро бидуни хӯй писандида сутуда ва барои ин кори фархунда захира намуда. Онҳо ҳамчун донаҳое ҳастанд ки ғарбол шуда бошанд ва ҳамчун абрҳои боронӣ ки аз ин сӯ ва он сӯ ба ҳам пайваста бошанд. Инак агар суъоле дорӣ бипурс>>!

Гуфтам: Фидоят шавам, ба ман дуъое биёмӯрз ки дар ин ҳангомаи пурфитна бихонам! Фармуд:

«در بامداد و شامگاه بگو: اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوالِ نِعْمَتِكَ، وَمِنْ تَحْوِيلِ عافِيَتِكَ، وَمِنْ فُجاءَةِ نَقِمَتِكَ، وَمِنْ دَرَكِ الشَّقاءِ، وَمِنْ شَرِّ ما قُدِّرَ وقُضِيَ. اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِعِزَّةِ مُلْكِكَ، وَشِدَّةِ قُوَّتِكَ، وَبِعَظِيمِ سُلْطانِكَ، وَبِقُدْرَتِكَ عَلَى خَلْقِكَ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تُعِيذَنِي مِنْ فِتْنَةٍ عَمْياءَ مُضِلَّةٍ يَسُوقُها إِلَيَّ الشَّيْطانُ وَحِزْبُهُ وَيَسُوقُها إِلَيَّ الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ»!

Шарҳи гуфтор:

Маънои дуъое ки бузургмарди даврон, ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба яке аз ёрон ва шогирдони худ таълим дод ин аст: <<Худовандо! Ман аз зойил шудани неъматат ва аз бартараф шудани офиятат ва аз ногаҳон расидаи балоят ва аз дарафтодан ба бадбахтӣ ва аз шарри чизе ки дар қазо ва қадар омадааст ба Ту паноҳ меоварам! Худовандо! Ман аз Ту ба воситаи шукуҳи подшоҳият ва шиддати неруят ва бузургии сейтараат ва қудрате ки бар офаридагонат дорӣ, масъалат дорам ки бар Муҳаммад ва хонадонаш дуруд фиристӣ ва манро аз фитнаи кӯри гумроҳ кунандае ки шайтон ва ҳизби ӯ ба сӯям суқут медиҳанд ва масеҳи даҷҷол ба сӯям суқут медиҳад паноҳ диҳӣ>>!

Ҳамрасонӣ
Ин матлабро бо дӯстони худ ба иштирок бигзоред.
Email
Telegram
Facebook
Одноклассники
ВКонтакте
Метавонед ин матлабро ба забонҳои зер низ мутолеъа кунед:
Агар бо забони дигаре ошнойи доред, метавонед ин матлабро ба он тарҷума кунед. [Фори тарҷума]
×
Фори тарҷума
Лутфан коди амниятиро ворид кунед.
Captcha