Чоршанбе 18 октябр 2017 мелодӣ баробар бо 27 муҳаррам 1439 ҳиҷрӣ қамарӣ فارسی English

Мансури Ҳошимии Хуросони

* Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.
loading

Хондани гуфтор

Шумора: 3 Код: 11
Мавзӯъ:

Гуфторе аз он ҳазрат дар васфи некони рӯзгор

Яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт: Шабе ба хидмати ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ расидам, дар ҳоле ки танҳо буд ва аз паси панҷара ба ситорагони осмон менигарист. Арз кардам: <<Фидоят шавам, ба чи меандешӣ?>> бе онки нигоҳи худро аз ситорагони осмон бардорад, фармуд:

<<Фалонӣ! Худованд дар гиру дори ин даврон, дар ин рӯзгоре ки офтоби дин дар паси аброҳои тира пинҳон аст, бандагоне дорад ки ҳамвора дар дилҳои онон аст. Онҳо дар дидаҳо аз нури бедорӣ чароғӣ меафрӯзанд ва мардумро ба ёди рӯзҳои Худо меандозанд ва фарҷоми ибратомези гузаштагонро хотирнишон месозанд. Онҳо ҳамчун роҳнамоёни биёбонҳои ҳувлнок ва бенишонаанд. Он ки ба ҳақ пайвастро башорат медиҳад ва он ки ба ботил гаройидро метарсонанд. Оре, барои Худованд дар гӯша ва канори ин замини паҳновар касоне ҳастанд ки аз дилбастагиҳои дунё зикри Ӯро баргузидаанд ва доду ситад, онҳоро аз намози аввали вақт боз намедорад. Рӯз ва шабро бо бандагии Худованд мегузаронанд ва ҳушдорҳои Ӯро ба гӯши ғофилон мерасонанд. Дигаронро ба адолат бармеангезанд ва худ пеш аз онон ба он мепардозанд. Дил аз дунё кандаанд ва ба малакутиён пайвастаанд. Ту гӯйи ин ҷаҳонро пушти сар гузоштаанд ва ба охират кӯчидаанд. Ё ҳанӯз дар дунёянд ва ончи дар паси пардаастро дидаанд. Ту гӯйи ба аҳволи ниҳони барзахиён пай бурдаанд ва рӯзгореро дар он ба сар бурдаанд. Ту гӯйи қиёмат чеҳраи ҳувлноки хешро ба онҳо нишон дода, ё оташи сӯзони ҷаҳаннам онҳоро дар миён гирифтааст. Гӯйи розҳойеро мебинанд ки дигарон намебинанд ва чизҳоеро мешунаванд ки мардум намешунаванд>>.

Сипас ба сӯӣ ман нигоҳе афканд ва оҳе кашид ва дар ҳоле ки ашк аз дидагонаш сарозер буд, идома дод:

<<Фалонӣ! Агар онҳоро биёбӣ ва ҷойгоҳи баландашонро бибинӣ ки чигуна дафтари аъмоли хешро гушудаанд ва барои растгорӣ ба ҳисоби худ омодаанд; Меандешанд ки чи корҳои кӯчак ва бузурге ки маъмур ба анҷоми он будаанд ва бар он кӯтоҳӣ варзидаанд ва чи корҳои бисёре ки аз анҷоми он мамнуъ будаанд ва анҷом додаанд. Онҳо сангинии бори гуноҳони хешро эҳсос мекунанд ва аз кашидани он дармода шудаанд ва ба зону дар омадаанд ва ҳамчун дардмандон мегирянд ва ба худ мепечанд. Чи шабҳое ки хоб ба чашмашон намеояд ва дар гӯшаи торик ва хилват, зонуӣ тафаккур ба оғӯш мегиранд. Гоҳе ба намоз бармехезанд ва гоҳе ба саҷд мераванд. Гоҳе низ дидагони ашкбори худро ба осмони шаб медӯзанд, чунонки гӯйи дар миёни ситорагони он ба дунболи чизе мегарданд. Агар парда аз пеши чашмонат канор равад хоҳӣ дид ки фариштагон бар онҳо фуруд омадаанд ва гирди онҳоро фаро гирифтаанд ва дарҳои осмон ба рӯяшон гушуда шуда ва биҳиштҳои пурнеъмат бар эшон муҳаё гаштааст. Оҳ ки чи андоза муштоқи онҳоям! Бегумон онҳо бардарони ман ҳастанд ки замон аз ман бозашон дошта ва макон аз ман ҷудошон сохтааст, вале зуд бошад ки овози манро чун овози соҳиби кабӯтарҳо бишнаванд ва аз ҳар гӯшаи ин замин ба сӯям бишитобанд, то манро дар роҳе ки оғоз кардаам ҳамроҳиям кунанд ва барои расидан ба мақсуде ки қасд намудаам ёриям расонанд. Онгоҳ онҳоро барои ман ҳамроҳоне поядор ва ёронӣ вафодор хоҳӣ ёфт ки аламро фаро мегиранд ва аз дастбурд нигаҳ медоранд ва чашмаҳои онро ҷорӣ месозанд ва барои амал ба он мусобиқа мегузоранд; Чароки онҳоро чашмӣ бино ва гӯшӣ шунавост ва қадри олимро мешиносанд. На каҷфам ва бадзабонанд ва на сусткор ва нобурдбор. Тардид ба дилашон роҳ намеёбад ва бадгумонӣ ба сӯяшон наметозад. Ба ҳам меҳр меварзанд ва бо ҳам месозанд. Худованд онҳоро бидуни хӯй писандида сутуда ва барои ин кори фархунда захира намуда. Онҳо ҳамчун донаҳое ҳастанд ки ғарбол шуда бошанд ва ҳамчун абрҳои боронӣ ки аз ин сӯ ва он сӯ ба ҳам пайваста бошанд. Инак агар суъоле дорӣ бипурс>>!

Гуфтам: Фидоят шавам, ба ман дуъое биёмӯрз ки дар ин ҳангомаи пурфитна бихонам! Фармуд:

   «در بامداد و شامگاه بگو: اللّهم إنّي أعوذُ بِكَ مِن زوالِ نِعمتِكَ و مِن تَحویلِ عافیتِكَ و مِن فُجأَةِ نَقِمَتِكَ و مِن دَرَكِ الشَّقاءِ و مِن شرِّ ما قُدِّرَ و قُضِيَ! اللّهمّ إنّي أسئلُكَ بِعزّةِ مُلكِكَ و شدّةِ قُوَّتِكَ و بِعظیمِ سُلطانِكَ و بِقُدرتِكَ علی خَلقِكَ أن تُصلّيَ علی محمّدٍ و آلِ محمّدٍ و أن تُعیذَني مِن فتنةٍ عَمیاءَ مُضِلَّةٍ یسوقُها إليَّ الشّیطانُ و حِزبُهُ و یَسوقُها إلیَّ المسیحُ الدّجّال»!

Шарҳи гуфтор:

Маънои дуъое ки бузургмарди даврон, ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба яке аз ёрон ва шогирдони худ таълим дод ин аст: <<Худовандо! Ман аз зойил шудани неъматат ва аз бартараф шудани офиятат ва аз ногаҳон расидаи балоят ва аз дарафтодан ба бадбахтӣ ва аз шарри чизе ки дар қазо ва қадар омадааст ба Ту паноҳ меоварам! Худовандо! Ман аз Ту ба воситаи шукуҳи подшоҳият ва шиддати неруят ва бузургии сейтараат ва қудрате ки бар офаридагонат дорӣ, масъалат дорам ки бар Муҳаммад ва хонадонаш дуруд фиристӣ ва манро аз фитнаи кӯри гумроҳ кунандае ки шайтон ва ҳизби ӯ ба сӯям суқут медиҳанд ва масеҳи даҷҷол ба сӯям суқут медиҳад паноҳ диҳӣ>>!

Фарозҳое аз гуфторҳои ҳазарти аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло
Хондани номаҳо; Бозгашт ба Ислом; Мансури Ҳошимии Хуросони
Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.