حدیث ۱۷

زمین هیچ گاه از کسی که به حلال و حرام و چیزی که مردم به آن نیاز دارند عالم باشد، خالی نمی‌ماند.

رَوَى أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ [ت۲۷۴ه‍] فِي «الْمَحَاسِنِ»[۱]، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَشَّاءِ، عَنْ أَبَانٍ الْأَحْمَرِ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ زِيَادٍ الْعَطَّارِ، قَالَ:

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ -يَعْنِي جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ الصَّادِقَ- عَلَيْهِ السَّلَامُ: هَلْ تَكُونُ الْأَرْضُ إِلَّا وَفِيهَا عَالِمٌ؟ قَالَ: «لَا وَاللَّهِ، لِحَلَالِهِمْ وَحَرَامِهِمْ وَمَا يَحْتَاجُونَ إِلَيْهِ».

ترجمه:

احمد بن محمّد بن خالد [د.۲۷۴ق] در کتاب «المحاسن»، از حسن بن علی وشّاء، از ابان احمر، از حسن بن زیاد عطار روایت کرده است که گفت:

به ابو عبد الله -یعنی جعفر بن محمّد صادق- علیه السلام گفتم: «آیا زمین جز در حالی که عالمی در آن باشد، خواهد بود؟ فرمود: نه به خدا سوگند، برای حلالشان و حرامشان و چیزی که به آن نیاز دارند».