یک شنبه ۴ مهر (میزان) ۱۴۰۰ هجری شمسی برابر با ۱۹ صفر ۱۴۴۳ هجری قمری
منصور هاشمی خراسانی
(۱۳۵) [هشدار درباره‌ی تبعات ظاهر نبودن مهدی] جهان به پایان خود نزدیک شده و زمانِ وعده‌ها فرا رسیده است. به زودی روزگارِ غیبت که رامَش می‌پندارید، همچون شتری بهارمست رم می‌کند و دندان‌های تیزش را در چشم‌هاتان فرو می‌برد. به خدایی که جسم و جانم در دست اوست سوگند که آن‌چه می‌گویم شعر نیست و اغراقی در گفتار شمرده نمی‌شود. زودا که دیگِ جهان به جوش آید و رودِ زمان به خروش گراید و آسیاب فتنه را بگرداند و سنگِ آشوب را بچرخاند. خطر! خطر! آگاه باشید که به هیچ یک از شما رحم نخواهند کرد! گوشه‌گیرترین شما را نیز خواهند آورد و کره و دوغش را خواهند گرفت. هنگامی که داسِ فتنه فرود آید، ایستاده درو شود و نشسته خُرد گردد. [فرازی از گفتار ۱ منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی]
loading
متن درس
PDF ۸

[حدیث ۷]

أَمَّا الْحَدِيثُ السَّابِعُ فَهُوَ مَا رَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ بَابَوَيْهِ [ت۳۸۱ه‍] فِي «كَمَالِ الدِّينِ وَتَمَامِ النِّعْمَةِ»[۱]، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ مَعْرُوفٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مَهْزِيَارَ، عَنْ أَخِيهِ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ بَشَّارٍ الْوَاسِطِيِّ قَالَ:

قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ خَالِدٍ لِلرِّضَا -يَعْنِي عَلِيَّ بْنَ مُوسَى- عَلَيْهِ السَّلَامُ وَأَنَا حَاضِرٌ: أَتَخْلُو الْأَرْضُ مِنْ إِمَامٍ؟ فَقَالَ: لَا.

ترجمه:

امّا حدیث هفتم چیزی است که محمّد بن علی بن بابویه [د.۳۸۱ق] در کتاب «کمال الدین و تمام النعمة» روایت کرده (به این صورت که) گفته است: محمّد بن حسن بن احمد بن ولید رضي الله عنه ما را حدیث کرد، گفت: سعد بن عبد الله ما را حدیث کرد، از احمد بن محمّد بن عیسی، از عباس بن معروف، از ابراهیم بن مهزیار، از برادرش علی بن مهزیار، از حسن بن بشّار واسطی که گفت:

حسین بن خالد در حالی که من حضور داشتم به رضا -یعنی علی بن موسی- علیه السلام گفت: آیا زمین از امام خالی می‌ماند؟ پس فرمود: نه.

[ملاحظه]

قَالَ الْمَنْصُورُ حَفِظَهُ اللَّهُ تَعَالَى: إِبْرَاهِيمُ بْنُ مَهْزِيَارَ مَقْبُولٌ عِنْدَهُمْ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا اللَّفْظُ مِنْ غَيْرِ طَرِيقِهِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ.

ترجمه:

منصور حفظه الله تعالی فرمود: ابراهیم بن مهزیار نزد آن‌ها مورد قبول است و این لفظ از غیر طریق او از جعفر بن محمّد علیهما السلام روایت شده است.

↑[۱] . ص۲۳۳ و ۲۳۴
هم‌رسانی
این مطلب را با دوستان خود به اشتراک گذارید.
رایانامه
تلگرام
فیسبوک
توییتر
می‌توانید این مطلب را به زبان‌های زیر نیز مطالعه کنید:
اگر با زبان دیگری آشنایی دارید، می‌توانید این مطلب را به آن ترجمه کنید. [فرم ترجمه]
×
فرم ترجمه
لطفاً حروف و اعداد نوشته شده در تصویر را وارد کنید.
Captcha