شنبه ۲۹ خرداد (جوزا) ۱۴۰۰ هجری شمسی برابر با ۸ ذی القعده ۱۴۴۲ هجری قمری
منصور هاشمی خراسانی
(۳۰) کناره‌گیری تدریجی از قدرت به سود مهدی و آغاز روند انتقال قدرت به آن حضرت، می‌تواند زمینه‌ساز ظهور آن حضرت و تحقّق حاکمیّتش باشد و این فرآیندی است که می‌تواند در هر یک از کشورهای اسلامی انجام شود؛ زیرا هر یک از آن‌ها می‌تواند در صورت انجام این فرآیند، به میزبانی برای مهدی و مرکزی برای حاکمیّتش تبدیل شود. [پرسش و پاسخ ۹]
loading
نقدها و بررسی‌ها
رفتن
به کد
ابتدا/۱۲۳۴۵۶۷۸۹۱۰/انتها
رفتن به
صفحه
نقدها و بررسی‌ها درباره‌ی
کد شماره کد موضوع و متن نقد نویسنده‌ی نقد تاریخ نقد تعلیق
۱۸۴ ۱۸۴
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ مهدی؛ منصور زمینه‌ساز ظهور مهدی؛ گفته‌ها و نوشته‌ها
رسول ۱۴۰۰/۳/۶
۱۸۳ ۱۸۳
مقدّمات؛ حجّت؛ خلیفه‌ی خداوند؛ روایات رسیده از خلفاء خداوند (واحد و متواتر)
سؤالی فکرم را مشغول کرده است: مطابق با روایاتی ظنّی که در ذهن دارم، وقتی عضوی از خانواده‌ی ما نیازمند است، نباید به جای او به کسی که از خانواده‌ی ما نیست کمک کنیم و وقتی همسایه یا خویشاوند ما نیازمند است، نباید به غریبه کمک کنیم. سؤال من این است که این ترجیح دادن چه علّتی دارد و آیا می‌توان آن را به سطوح دیگری از جامعه تعمیم داد؟ مثلاً آیا کمک به هم‌وطن نسبت به بیگانه باید ترجیح داده شود؟ آیا دوست داشتن وطن و وطن‌پرستی، جایی در اسلام دارد؟ با توجّه به معارف کتاب شریف «بازگشت به اسلام» و «هندسه عدالت»، مرزهای کشورها چیزی جز خطوطی اعتباری از سوی انسان‌ها نیست و آنچه حقیقت دارد کلّ جهان است. با این حال، از یک طرف به نظر می‌رسد که ترجیح هم‌وطن نسبت به بیگانه، مانند ترجیح همسایه نسبت به غریبه باشد و در صورت صحّت دومی، اولی نیز صحیح باشد و از طرف دیگر، بسیاری از بزرگان بر وطن‌پرستی و عشق به وطن تأکید داشته‌اند؛ مانند اینکه گفته‌اند: «چو ایران نباشد تن من مباد/ بدین بوم و بر زنده یک تن مباد» و اشعار دیگری که خود بهتر می‌دانید. حتّی احادیثی از پیامبر و اهل بیت درباره‌ی دوست داشتن وطن شنیده‌ام که نمی‌دانم واقعیت دارد یا نه و بیش از پیش سر در گم شده‌ام. لطفاً با دلایل یقینی، ابعاد مختلف این مسأله را تبیین بفرمایید.
صابر ۱۴۰۰/۳/۳
۱۸۲ ۱۸۲
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ مهدی؛ منصور زمینه‌ساز ظهور مهدی؛ گفته‌ها و نوشته‌ها
نوید رضوی ۱۴۰۰/۱/۲۷
۱۸۱ ۱۸۱
عقاید؛ شناخت خداوند (وجود، صفات و افعال)
رسول ۱۴۰۰/۱/۱۶
۱۸۰ ۱۸۰
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ پیامبر خاتم؛ ویژگی‌های پیامبر خاتم
مهدیار ۱۳۹۹/۱۲/۲۲
۱۷۹ ۱۷۹
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ مهدی؛ وجود مهدی و ویژگی‌های او
عبد الرحمن انوری ۱۳۹۹/۱۲/۱۷
۱۷۸ ۱۷۸
احکام؛ اصول و قواعد
بنده قصد داشتم نظر جناب آقای هاشمی خراسانی راجع به آزادی در حکومت اسلامی را بدانم؛ اینکه به نظر ایشان، جامعه‌ای که مبنای آن دین اسلام است، باید آزادی مشروط داشته باشد یا آزادی تام؟ البته اینکه قوانین برای هر جامعه‌ای لازم است و هر کسی تا زمانی آزادی دارد که به دیگران آسیبی نرساند، کاملاً درست و مطابق با عقل است، اما در سایر موارد، آیا باید به انسان‌ها آزادی مطلق داد یا مقیّد؟ برای مثال، نوشیدن مشروبات الکلی در اسلام حرام است و در این مورد، نه از جنبه‌ی عقلی و نه از جنبه‌ی دینی، شکّی نیست، اما تا زمانی که فرد با نوشیدن مشروبات الکلی به دیگران آسیبی نرساند، آیا می‌توان به آن اجازه داد؟ با توجّه به اینکه حتّی خداوند هم در زمان هدایت کردن مردمان گذشته، چیزی را با زور به آنان تحمیل نکرد و این عالمان بعد از پیامبران بودند که آزادی را از انسان‌ها گرفتند به این دلیل که افراد به گناه نیفتند. البته بنده با این موافق نیستم که ما برای انسان‌ها اسباب گناه را ایجاد کنیم، اما معتقدم اگر کسی با عقل و منطق خودش، انجام گناه را روا می‌دارد، ما نباید جلوی وی را بگیریم و حتّی او را به این دلیل مجازات کنیم.
امیر ۱۳۹۹/۱۲/۹
۱۷۷ ۱۷۷
عقاید؛ شناخت خداوند (وجود، صفات و افعال)
مجتبی شیردل ۱۳۹۹/۱۲/۳
۱۷۶ ۱۷۶
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ مهدی؛ منصور زمینه‌ساز ظهور مهدی؛ گفته‌ها و نوشته‌ها
کریمی ۱۳۹۹/۱۱/۲۲
۱۷۵ ۱۷۵
مقدّمات؛ حجّت؛ کتاب خداوند؛ دلالت برخی آیات قرآن
محمّد ۱۳۹۹/۱۱/۲۱
۱۷۴ ۱۷۴
مقدّمات؛ حجّت؛ کتاب خداوند؛ دلالت برخی آیات قرآن
صادق ۱۳۹۹/۱۰/۵
۱۷۳ ۱۷۳
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ مهدی؛ منصور زمینه‌ساز ظهور مهدی؛ اقدامات و اهداف
علی ۱۳۹۹/۹/۹
۱۷۲ ۱۷۲
عقاید؛ شناخت خلفاء خداوند؛ مهدی؛ وجود مهدی و ویژگی‌های او
بنیامین ۱۳۹۹/۹/۴
۱۷۱ ۱۷۱
مقدّمات؛ حجّت؛ کتاب خداوند؛ دلالت برخی آیات قرآن
در آیه‌ی ۱۷ سوره‌ی نساء آمده است: «إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ»؛ «(قبول) توبه بر خداوند تنها برای کسانی است که بدی (گناه) از روی جهالت می‌کنند» و در آیه‌ی ۵۴ سوره‌ی انعام و آیه‌ی ۱۱۹ سوره‌ی نحل نیز همین مضمون تکرار شده است. طبق این آیات، توبه‌ی کسانی که با علم به گناه بودن یک عمل، مرتکب آن شده‌اند، قبول نمی‌شود، اما در آیه‌ی ۱۵۳ سوره‌ی نساء آمده است: «يَسْأَلُكَ أَهْلُ الْكِتَابِ أَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتَابًا مِنَ السَّمَاءِ ۚ فَقَدْ سَأَلُوا مُوسَى أَكْبَرَ مِنْ ذَلِكَ فَقَالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذَلِكَ ۚ»؛ «اهل کتاب از تو می‌خواهند که کتابی از آسمان بر آنان فرو آری، همانا از موسی بزرگ‌تر از این را خواستند که گفتند: خدای را آشکارا به ما نشان بده، پس صاعقه آنان را به سبب ستمشان بگرفت. سپس گوساله را پس از آن‌که نشانه‌های روشن و آشکار برایشان آمده بود (به خدایی) گرفتند و ما (پس از آن‌که توبه کردند) از آن گناه درگذشتیم». سؤال این است که خداوند چگونه توبه‌ی بنی‌اسرائیل را قبول کرد و گناهشان را بخشید، با آن‌که طبق متن آیه‌ی شریفه، پس از اتمام حجّت و آمدن نشانه‌های روشن و آشکار مرتکب آن شدند؟! این چطور با آیات قبلی در تناقض نیست؟ پیشاپیش سپاسگزارم از وقتی که صرف می‌کنید.
بنیامین ۱۳۹۹/۸/۲۵
۱۷۰ ۱۷۰
احکام؛ اصول و قواعد
بنیامین ۱۳۹۹/۶/۲۸
رفتن
به کد
ابتدا/۱۲۳۴۵۶۷۸۹۱۰/انتها
رفتن به
صفحه
دانلود مجموعه‌ی نقدها و بررسی‌ها
نقدها و بررسی‌ها درباره‌ی منصور هاشمی خراسانی