یکی از آن جهت که گفتم و دیگری از این جهت که انسان کامل، خود یکی از افراد جامعه است که استعدادش، او را برای حکومت مناسب ساخته است. بنابراین، حکومت «جای» اوست و چنان‌که گفتم، عدالت مطلق آن است که هر کس در جای خود قرار بگیرد. به این ترتیب، تا زمانی که انسان کامل در جایگاه حکومت قرار نگرفته، عدالت مطلق تحقّق نیافته است.

■ دانشجو در حالی که مبهوت به نظر می‌رسید، کمی اندیشید و گفت: آیا این به آن معناست که دایره‌ی مرکزی و علّتِ اصلی مشکلات جامعه، «عدم حاکمیّتِ انسان کامل» است؟! بله... بله... سوراخ کشتی ما همین است.

● استاد آهِ سردی کشید و برخاست. آرام کنار پنجره رفت و در حالی که با نگاه خود افق دور را می‌نگریست، گفت: انسان امروز خسته است. انسان امروز زخمی است. خسته از چندین هزاران سال بی‌عدالتی و زخمی از تجربه‌های همه تلخ. فرعون‌ها و نمرودها را دیده و قیصرها و کسرا‌ها را کشیده و بنی‌امیه‌ها و بنی‌عباس‌ها را تحمّل کرده و شاهان و امیران را شاهد بوده است و امروز، جمهوری‌ها و اسلامی‌‌ها را تجربه می‌کند. انسان امروز خسته است. انسان امروز زخمی است.