Ҷумъа 23 июн 2017 мелодӣ баробар бо 28 рамазон 1438 ҳиҷрӣ қамарӣ فارسی

Мансури Ҳошимии Хуросони

* Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.
loading

Ошноӣ

Ошноӣ бо аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло

Ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, олимӣ мусалмон, бузург ва мустақил дар осиёи миёна ва дорои мактаби эътиқодӣ ва фиқҳӣ хос ва осори бисёр арзишманд дар ҳавзаи улум ва маъорифи Исломӣ монанди китоби машҳур ва ҷараёнсози <<Бозгашт ба Ислом>> аст ки ҳамаи умри мубораки худро ба ислоҳи ақойид ва аъмоли мусалмонон ва мубориза бо бидъатҳо ва инҳирофот дар мазоҳиби Исломӣ аз тариқи даъват ба сӯи хайр ва амри ба маъруф ва наҳй аз мункар ва тарбияти шогирдони барҷаста ва мутаъаҳҳид пардохта ва барои сохтани заминаи зуҳури халифаи Худованд дар замин ва таҳаққуқи ҳокимияти ҷаҳонии Ӯ, аз тариқи гирдоварӣ ва тарбияти ёрони кофӣ барои он ҳазрат талош карда ва аз ин рӯ, ҳамвора мавриди таъқиб ва озори ҳукуматҳои минтақа ва қудратҳои ҷаҳонӣ буда ва ҳадафи анвоъи тӯҳматҳо, тавҳинҳо ва таҳдидҳои қудрати онон қарор гирифта ва ба ҳамин далил, маҷбур ба зиндагӣ дар пинҳони будааст.

Ин раҳбари ҳаким, озода, шуҷоъ ва парҳезкор ки улгуи эътидол, ақлоният ва посдорӣ аз арзишҳои ноби Исломӣ аст ва аз назари аҳли иттилоъ ва инсоф, аълами уламои уммат шумурда мешавад, худро вомдор ба ҳеҷ давлат, миллат ва мазҳабе намедонад ва танҳо вафодор ба Исломи холис ва комил ва ҳомии ҳуқуқ ва масолеҳи мустазъафони ҷаҳон ва дар раъси онон имом Маҳдӣ алайҳи салом аст. Ин заминасози айнӣ ҳокимияти Худованд дар замин, мутлақан ба сӯи ҳокимияти худ даъват намекунад ва муддаӣ улуҳият ё набувват ё Маҳдавият ё Бобият нест ва табъан ҳар иддаъои мухолиф бо ин дар бораи ӯ, маҳзи ифтиро ва сохта ва пардохтаи душманони ӯ барои фиреби афкори умумӣ аст.

Бадин васила ба иттлоъи ҳамагон мерасонем ки танҳо марҷаъи мӯътабар барои касби иттилоъоти бештар дар бораи шахсият, ақойид ва фаъолиятҳои ин олими муҷоҳид ва настуҳ, <<Пойгоҳи иттилоърасонии дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ>> (пойгоҳ ҳозир) аст ва ҳар гуна даъовӣ муроҷиъаи дигар дар бораи эшон, пеш аз таъйид ва тасдиқи ин пойгоҳ, эътиборе надорад ва қобили эътимод нест. Дар ҳоли ҳозир, иттилоъоти бештар дар бораи эшон, қобилияти интишор барои умумро надорад ва танҳо дар ихтиёри касоне қарор мегирад ки ба узвияти фаъол дар ин пойгоҳи Исломӣ дар меоянд.

Пурсишҳои ройиҷ дарбораи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло
Барои хондани посухи ҳар пурсиш бар рӯи он клик кунед.

1. Оё <<Мансури Ҳошимии Хуросонӣ>> вуҷуд дорад?

Ин пурсиши аҷиб агарчи бисёр музҳик ба назар мерасад, яке аз пурсишҳои ройиҷ дар бораи ин олими бузургвор аст ки аз таблиғоти сӯъи душманони Ислом ба баҳонаи зоҳир нашудани он ҷаноб дар манзари умум нашъат гирифтааст. Ин пойгоҳи Исломӣ, дар посух ба мунтақиде ки тардид дар вуҷуди ин бузургворро ба далили зоҳир нашудани эшон дар манзари умум <<Ҳаққи худ>> пиндошта, навиштааст:

<Душвор метавон ба ҷаноби олӣ ҳаққе дод ки дар вуҷуди олимӣ соҳиби мактаб, пойгоҳи иттилоърасонӣ, китобҳо, номаҳо, гуфторҳо ва шогирдони фаровон шак раво доред, магар бинобар мабнои шакгароён ки ҳеҷ чизро то бо чашмони худ набинанд бовар намекунанд, ҳар чанд барои он далил ва шавоҳиди кофӣ вуҷуд дошта бошад. Бадеҳӣ аст ки ин осори амиқ ва илмӣ, аз осмон фуру наяфтода ё аз замин берун наёмада, бал табиъатан аз олимӣ бузург содир шуда ки онҳоро гуфта ва навишааст ва бо ин васф, касе ки дар вуҷуди чунин олиме бо вуҷуди чунин осори ошкоре шак раво медорад, назди оқилон маъзур нест, балки ба васвос ва сафсата муттаҳам мешавад; Хусусан бо таваҷҷуҳ ба инки онон яқин ба вуҷуди Худованд ва халифаи Ӯ дар заминро бидуни рӯъяти онҳо ва бо рӯъяти осорашон, воҷиб медонанд ва касе ки ба рағми рӯъяти осорашон, дар вуҷуди онҳо шак раво медорадро кофир ё мунҳариф мешуморанд. Фориғ аз инки онон назар ба қиёфа як олимро аз назар ба гуфторҳо ва навиштаҳои ӯ судмандтар намедонанд ва пас аз ҳусули илм ба андешаҳо ва ормонҳои ӯ, огоҳӣ аз баланди ё кӯтоҳии қомат ва фарбеҳӣ ё лоғарии шикам ва кашидагӣ ё гирдии чашмони ӯро зарурӣ намешиносад; Чароки дар назари онон, ин сифоти ҷисмонии ӯ пас аз дурустӣ андешаҳо ва ормонҳояш аҳаммияте надорад>.

Бо ин васф, бадеҳӣ аст ки ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ба унвони як шахсияти ҳақиқӣ дар ҷойе аз ин ҷаҳони паҳновар вуҷуд дорад ва дар ҳоли зиндагӣ аст.

2. Чаро садо ё тасвире аз аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло мавҷуд нест ва мушаххасоти ҷузъитаре аз эшон барои умум интишор намеёбад?

Чунонки пештар ишора шуд, ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ба далили доштани мавозеъи зидди истикборӣ ва муборизаи муъассир бо ҳокимони золим аз як сӯ ва гурӯҳҳои ирҳобӣ ва теруристӣ монанди доъиш аз сӯи дигар, таҳти таъқиб ва дар маърази дастгирӣ ва тирур қарор дода ва бо таваҷҷуҳ ба зарурати ақлӣ ва шаръӣ бақоъи эшон барои раҳбарии наҳзат дар ин бурҳаи ҳассос ва низ фиқдони ҳомиёни кофӣ барои эшон дар минтақа, феълан ба ошкор шудан барои умум нест ва табъан ба ҳамин далил, имкони интишори садо ва тасвири эшон низ вуҷуд надорад. Ба илова, душманони эшон ки навъан моликони расонаҳо ва абзорҳои таблиғотӣ дар ҷаҳон ҳастанд низ алоқаи ба инъикоси ахбори эшон надоранд ва тарҷиҳ медиҳанд ки ба ошноӣ мардум бо шахсияти ҷаззоб ва фаъолиятҳои Исломии эшон кӯмак накунанд, то ба заъми худ бо бойкоти хабарӣ ин бузургвор аз пешрафти наҳзати муқаддаси эшон ҷилавгирӣ кунанд; Чунонки ин пойгоҳи Исломӣ, дар посух ба мунтақиде ки аз гумном будани ин олими мазлум ва фиқдони биюгрофӣ ва аксе аз эшон дар интернет изҳори таъаҷҷуб карда ва онро далиле бар вуҷуд надоштани эшон пиндошта, навиштааст:

<Инки шумо пештар ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросониро намешинохтед ва номашонро нашунида будед, далили бар вуҷуд надоштани эшон намешавад; Чунонки оқилон гуфтанд: <<Наёфтани далил бар набудан нест>>! Ҳамчунонки шумо ба таври ҳатми бисёри дигар аз олимони ҷаҳони Ислом дар кишварҳои мухталифро низ намешиносед ва номашонро низ нашнидайед ва бо ин ҳол, онон вуҷуд доранд ва чи шумо бидонед ва чи шумо надонед, машғули фаъолиятҳои илмӣ ва фарҳангии худ ҳастанд. Ба илова, рӯшан аст ки <<Интернет>> лаҳви маҳфузи Худованд нест то вуҷуди биюгрофӣ ва акси ҳамаи бандагони Худованд дар он зарурӣ бошад, бал шабакаи сохтаи дасти кофирон ва золимон барои таблиғи фарҳанги худ ва нашри он дар ҷаҳон аст ва аз ин рӯ, биюгрофӣ ва акси онон ва дӯстонашон дар он фаровон аст, вале биюгрофӣ ва акси бисёрӣ аз бандагони солеҳи Худованд дар он ёфт намешавад! Оре, мутаъассифона шумо таҳти таъсири илқоъоти ҷоҳилон ва афроди муғриз ва бемор ҳастед вагарна медонед ки иттифоқан солеҳтарин бандагони Худованд касоне ҳастанд ки гумном ва аз шӯҳрат мегурезанд ва ин ба маънои вуҷуд надоштани онон нест, балки чи басо вуҷуд доштани дигарон ба баракати вуҷуди онон аст ва ба баракати вуҷуди онон мӯҳлат дода мешаванд! Онон касоне ҳастанд ки ба таъбири бархӣ ривоёти мустафиз <<Дар замин гумном ва ношинохтаанд, вале дар осмон маъруф ва машҳуранд>>! Оре, бародари гиромӣ! Шумо низ монанди бархӣ дигар аз ҷавонони эҳсосотӣ ва содадил, таҳти таъсири таблиғоти дурӯғгӯён ва ҷавсозон қарор гирифтайед вагарна аҷиб аст ки вуҷуди биюгрофӣ ва акси касе дар интернетро далил бар вуҷуди ӯ мепиндоред, вале вуҷуди китоби монанди <<Бозгашт ба Ислом>> бо умқӣ беназир ва диққатӣ бесобиқаро далилӣ бар вуҷуди нависандаи олим ва бузургвори он намедонед ва эҳтимол медиҳед ки худ ба худ ба вуҷуд омада бошад!! Ба ҳар ҳол, ба ёд дошта бошед инсони оқил касе аст ки ҳақро бо афрод намешиносад, балки афродро бо ҳақ мешиносад, дар ҳоле ки инсони ҷоҳил акси ин корро анҷом медиҳад ва шӯҳрат ё мақом ё унвони афродро далили бар ҳақ буданашон ва гумномӣ ононро далили бар ботил будан мепиндорад. Ин бегумон ҷаҳолатӣ ошкор аст!> (Нақд ва баррасӣ/ 5).

Ба илова, ин пойгоҳи Исломӣ дар посух ба касе ки хостори интишори иттилоъоти ҷузъӣ дар бораи савобиқи илмӣ ва шахсии аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафиҳауҳллоҳ таъолло шуда, тавзиҳоти бештаре ироъа карда ва навиштааст:

<Ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, ба гувоҳӣ андешаҳои воло ва омузаҳои Исломӣ мумтоз ва гаронсанги худ ва иҳотаи фавқулъода бар китоби Худованд ва суннати Паёмбараш ва манобеъи мӯътабар ва мутанаввиъи эътиқодӣ, тарихӣ, ҳадисӣ, фиқҳӣ, риҷолӣ ва фалсафӣ ки дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> ва сойири гуфторҳо ва навишторҳои эшон машҳуд аст ва низ тарбияти шогирдонӣ муборриз ва мутаъаҳид ки дар пойгоҳи иттилоърасонӣ дафтарашон машғул ба таълимоти Исломӣ ҳастанд, дар болотарин сатҳи илмӣ қарор дорад, бал ба ҷуръат метавон гуфт ки аълами уламои уммат дар асри ҳозир аст ва бештарин фазли илмиро ба мусалмонони ҷаҳон мерасонад, вале бо ин ҳол, ба ду далил имкони ироъаи иттилоъоти ҷузъӣ дар бораи ҳувият, мавқеъият ва савобиқи шахсӣ эшон барои умум нест

Якум ба далили манҳаҷи ислоҳӣ ва инқилобии эшон ки мубтанӣ бар қатъи интисоб ба ҳамаи мазоҳиб, гурӯҳҳо ва кишварҳо аст то дар ҷойгоҳӣ фаромазҳабӣ, фарогурӯҳӣ ва фарокишварӣ қарор гирад ва қодир ба раҳбарии ҳамаи мусалмонон аз ҳамаи мазоҳиб, гурӯҳҳо ва кишварҳо ба сӯи ҳокимияти халифаи Худованд дар замин бошад ва ба сармояи муштарак барои ҳамаи инсонҳо табдил шавад, ҳар чанд барои зоҳиргароёни бадбин ва кӯтоҳфикр ки дар ҳисори калишаҳо ва қолибҳои худсохта асиранд, қобили дарк набошад; Чароки халифаи Худованд дар замин, мутаъаллиқи ба ҳеҷ мазҳаб, гурӯҳ ва кишваре нест ва байъати ҳеҷ як аз онҳоро бар гардан надорад ва аз ин рӯ, зарурӣ аст ки заминасози ҳокимияти ӯ низ мутаъаллиқ ба ҳеҷ мазҳаб, гурӯҳ ва кишваре набошад ва байъати ҳеҷ як аз онҳоро бар гардан надошта бошад то синхияти миёни иллат ва маълул ҳифз шавад ва имкони иҷтимоъи мусалмонон ба гардани ӯ вуҷуд дошта бошад.

Дувум ба далили зарурати ҳифзи амнияти эшон дар замони кунунӣ ки заруратӣ уқалойӣ ва шаръӣ аст; Чароки ин бузургвор танҳо умеди мустазъафони ҷаҳон барои дастрасӣ ба Маҳдӣ ва сармояи гаронбаҳо барои Ислом ва мусалмонон аст, дар ҳоле ки душманони хунхор аз мазоҳиб, гурӯҳҳо ва кишварҳои гуногун, ба сахтӣ дар ҷустуҷӯӣ эшонанд ва дар сурати огоҳӣ аз ҳувият, мавқеъият ва савобиқи шахсии ин бузургвор, бо суҳулат ба эшон дастрасӣ меёбанд ва решаи наҳзати муқаддаси <<Бозгашт ба Ислом>> ва инқилоби ҷаҳонии Маҳдӣ ки тоза ҷавона задаастро мехушконанд; Чароки ҳамакнун душманони фаровоне дар минтақа ҳузур дорад, дар ҳоле ки дӯстони чандоне дар минтақа ҳузур надоранд ва бо ин васф, тазоҳури эшон дар минтақа, бар хилофи ҳикмат ва маслиҳат аст ва зулми ба худ, Маҳдӣ ва мусалмонони ҷаҳон шумурда мешавад; Чунонки Худованд фармудааст: «وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ» (Бақара/ 192); <<Ва худро бо дасти худ ба ҳалокат наяндозед>>! Албатта рӯшан аст ки ҳаргоҳ дӯстони кофӣ дар минтақа ҳузур ёбанд, эшон барои мусалмонони ҷаҳон тазоҳур меёбад ва дар бораи касоне аз онон ки вуҷуди эшонро инкор мекарданд, доварӣ мекунад; Чароки онон дар замин бартарӣ меҷӯстанд ва аз роҳи Худованд боз медоштанд ва мекӯшиданд ки ваъдаи Паёмбаронро дурӯғ гардонанд.> (Нақд ва баррасӣ/ 23).

Ин пойгоҳи Исломӣ ҳамчунин дар посух ба пурсиши касе ки пурсидааст <<Оё беҳтар набуд як миқдор роҷеъ ба зиндагиномаи эшон менавиштед?>>, навиштааст:

<Бояд бигӯйем ки мусалламан беҳтар буд, аммо на танҳо барои афроди кунҷкове монанди шумо ки танҳо мехоҳед ғаризаи кунҷковии худро арза кунед, балки барои душманони қасам хӯрдаи эшон низ ҳам ки мехоҳанд бо огоҳӣ аз ҷузъиёти савобиқи эшон монанди тарих ва маҳалли таваллуд ва низ маҳалли масканат ва таҳсилоти эшон ва иттилоъоти шахсии дигаре аз ин даст, аз як сӯ ба эшон дастрасӣ пайдо кунанд то решаи наҳзати заминасозӣ барои иқомаи Исломи ноб ва зуҳури халифаи Худованд дар заминро бихушконанд ва аз сӯи дигар баҳонаҳо ва дастовезҳои лозим барои таблиғоти козиб бар зидди эшон ва фиреби афкори умумиро биёбанд; Чароки ба унвони мисол, агар бидонанд эшон зодаи Эрон аст ва дар мадориси ин кишвар таҳсил кардааст, иддаъо мекунанд ки ӯ як шиъаи рофизӣ ва дастнишондеҳи Эрон барои зарба задан ба аҳли суннат аст ва агар бидонанд ки эшон зодаи Афғонистон аст ва дар мадориси Покистон таҳсил кардааст, иддаъо мекунанд ки ӯ як суннии ваҳобӣ ва дастнишондеҳи Арабистон барои зарба задан ба аҳли ташаюъ аст ва агар бидонанд ки эшон зодаи Туркистони Чин аст ва дар ҳеҷ як аз мадориси онон таҳсил накардааст, иддаъо мекунанд ки лобуд ӯ як комунист ва дастнишондеҳи кофирон барои зарба задан ба аҳли Ислом аст ва хулоса ҳар гуна огоҳӣ аз савобиқи эшонро баҳона ва дастовезе барои зарба задан ба наҳзати фаромазҳабӣ ва фаромиллии эшон қарор медиҳанд, дар ҳоле ки ин олими бузургвор мутаъаллиқ ба ҳеҷ мазҳаб ва миллате нест ва танҳо мутаъаллиқ ба Ислом аст ва мекӯшад то бо озодагии комил аз вобастагиҳои мазҳабӣ ва миллӣ, ҳамаи мазоҳиби Исломиро ба гирди Маҳдӣ муттаҳид кунад.

Албатта ин ба он маъно нест ки ҳеҷ кас аз зиндагии эшон иттилоъе надорад; Чароки зиндагии эшон барои даҳо нафар аз ёронашон маълум аст; Ҳамчунонки бисёрӣ аз мардум дар маҳалли зиндагияшон бо эшон иртибот доранд ва аз хирмани илми эшон баҳра мебаранд ва ахлоқи Исломияшонро ба чашм мушоҳида мекунанд. Эшон бо онки маҳалли иқомати собите надоранд, тақрибан ҳамаи намозҳоро дар масҷид ва ба ҷамоъат мегузорад ва бисёрӣ аз мардуми оддӣ низ дар ҷамоъати эшон ширкат мекунанд ва танҳо иҷозаи филмбардорӣ ва аксбардори аз эшонро надоранд. Эшон баъд аз ҳар намоз бо мардуми оддӣ сухан мегӯяд ва ба пурсишҳои онон посух медиҳад ва ҳавоъиҷи ононро бароварда месозад. Эшон аз ҳамсоягони худ дидан мекунад ва бо ақшори мардум муъошират дорад ва сахт мавриди алоқа ва эҳтироми онон аст. Эшон маҷолиси дарси маънавӣ ва пурбореро бо мавзӯъи ақида ва фиқҳ баргузор мефармояд ва мусалмонон аз мазоҳиби мухталиф дар маҳзарашон ҳозир мешаванд. Суханони эшон ба форсӣ ва арабӣ, бо диққат тавассути ёронашон навишта мешавад ва бархӣ аз он барои интишор дар пойгоҳи иттилоърасонияшон таҳти унвони <<Гуфторҳои Мансури Ҳошимии Хуросонӣ>> гузиниш мегардад. Бо ин ҳама, тадобири вежае барои нигоҳ доштани ҳувият ва макони эшон аз чашми душманон андешида шуда ки бо диққат тавассути ёронашон дар ҳоли иҷрост. Ин тадобир ба гунае аст ки душманони эшонро дар бораи ҳувият ва макони эшон мутаҳаййир сохта ва ба ғалат андохтааст; то ҳадде ки борҳо афроди мухталиферо бо эшон иштибоҳ гирифтаанд! Аз инҷо дониста мешавад ки бар хилофи пиндори хом ва насанҷидаи амсоли ҷаноби олӣ, <<Дар ҳолаи сӯҳбат кардан ва роз олуда будан>> гоҳе бархӣ чизҳоро ҳал мекунад ва ин мабнои <<Тақия>> дар Ислом аст; Зеро Ислом ба як мусалмон бо чунин вазифаи хатир ва ормони баланде иҷоза надодааст ки худро бидуни зарурат, дар маъзари тирҳои бадхоҳон қарор диҳад ва бозичаи дасти кунҷковони бекор созад, бал бо ташриъ <<Тақия>> аз ӯ хостааст ки худро то ҳадди мумкин аз тирраси онон ва дастраси инон маҳфуз дорад ва то ҳангоми ҳусули шаройити зуҳур, дар хафо гом бардорад. Ин ҳамон қоъидаи маъқул ва машруъӣ аст ки халифаи Худованд Маҳдиро ба ғайбат водошта ва дар тӯли солҳои мутамодӣ аз тирраси душманони доно ва дастраси дӯстони нодон ҳифз кардааст. Албатта рӯшан аст ки ҳар кас амонат ва ҳусни нияти худро бо эшон ва амали солеҳ ба исбот расонад, замина барои огоҳии бештари ӯ дар бораи ҷаноби Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло фароҳам мешавад ва ҳатто метавонад бидуни ҳеҷ мушкил ва маҳдудияте, монанди бисёрӣ дигар аз мардум ба маҳзари эшон роҳ ёбад ва аз хирмани илм ва ахлоқи Исломии эшон баҳраманд шавад, вале касе ки амонат ва ҳусни нияти худро ба исбот нарасонда, балки душманӣ ва ғаразварзӣ ӯ маҳсус аст, муҳол аст ки битавонад бо зиёдахоҳӣ ва суханонӣ аҳмақона ба мақсуди худ даст ёбад; Чароки ҳақ мутлақан тобеъи аҳвоъи ӯ нахоҳад шуд, магар онки осмон бар замин ояд; Чунонки Худованд фармудааст: «وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْوَاءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ ۚ بَلْ أَتَيْنَاهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُعْرِضُونَ» (Мӯъминун/ 71); <<Ва агар ҳақ аз хоҳишҳои онон табаъият кунад ҳаройина осмонҳо ва замин ва ҳар кас дар онҳост табоҳ мешавад, балки мо мояи тазаккурашонро барояшон овардем, вале онҳо аз мояи тазаккурашон рӯйгардонанд!>>.> (Нақд ва баррасӣ/ 29).

3. Аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло аз аҳли суннат ва ҷамоъат аст ё аз аҳли ташаюъ?

Аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ба маънои дақиқи калима як <<Мусалмони ҳаниф>> аст ки ба далойили фаровоне мойил нест <<Шиъа>> ё <<Суннӣ>> ба маънои мусталаҳ номида шавад; Зеро эшон амалан мутамассик ба манобеъи яқинӣ ва мусалламе монанди китоби Худованд, суннати мутавотири Паёмбар ва бароҳини ақлӣ аст ки миёни ҳамаи мазоҳиби Исломӣ муштарак аст ва ба ҳеҷ як аз онҳо ихтисос надорад ва бо ин васф, далиле барои шиъа ё суннӣ донистани эшон мавҷуд нест. Албатта мумкин аст ки бархӣ дидгоҳҳои ин бузургвор ба дидгоҳҳои бархӣ мазоҳиб наздиктар бошад, вале ин иттифоқӣ комилан табиъӣ ношӣ аз наздиктар будани дидгоҳҳои бархӣ мазоҳиб ба китоби Худованд, суннати мутавотири Паёмбар ва бароҳини уқалоӣ аст ва аз таъаллуқи ин бузургвор ба ин мазоҳиб ҳикоят надорад; Ҳамчунонки мумкин аст бархӣ дигар аз дидгоҳҳои эшон ба дидгоҳҳои бархӣ дигар аз мазоҳиб наздиктар бошад, бе онки ба маъноӣ табаъияти эшон аз ин мазоҳиб бошад; Чунонки ин пойгоҳи Исломӣ дар посух ба мунтақиде ки мазҳаби эшонро номаълум шумурда, навиштааст:

<Аммо инки мазҳаби ҷаноби Мансури Ҳошимии Хуросониро номаълум шумурдайед, табиъӣ аст; Чароки эшон мазҳабӣ хос ва калишае аз он синх ки шумо мешиносед ва меписандед надорад то маълум бошад! Эшон ҳамон тавр ки дар китоби худ тасриҳ фармуда ва аз андешаҳояш ошкор аст, мусалмонӣ ҳаниф шумурда мешавад ва як шиъа ё суннӣ ба маъное ки мавриди назари шумост нест. Албатта эшон танҳо ба китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ва халифаи ӯ дар замин вафодор аст ва ин бо нигоҳӣ дигарон метавонад ташаюъи ростин ва тасаннуни ростин шумурда шавад.> (Нақд ва баррасӣ/ 5).

4. Оё аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, ҳамон Мансури Хуросонии мавъуд дар ривоёти мутавотири Исломӣ аст?

Ин пурсиши ройиҷе аст ки мардум бояд ба он посух бидиҳанд; Зеро шинохти Мансури Хуросонии мавъуд дар ривоёти мутавотири Исломӣ, вазифаи мардум аст ки бо таваҷҷуҳ ба нишонаҳо анҷом мешавад, на иддаъоҳо; Бо таваҷҷуҳ ба инки иддаъоҳо бидуни нишонаҳо фоидае надоранд ва нишонаҳо бидуни иддаъоҳо кофӣ ҳастанд; То ҷойе ки гуфтаанд: <<Ду сад гуфта чун ним кирдор нест>>; Чунонки ин пойгоҳи Исломӣ дар посух ба пурсише дар ин бора навиштааст:

<Ривоёти дар бораи зуҳури марде аз Хуросони бузург бо парчамҳои сиёҳ ки ба сӯӣ Маҳдӣ фаро мехонад ва барои ҳукумати ӯ заминасозӣ мекунад, мутавотир аст ва агар касе эҳтимол медиҳад ки ҷаноби аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло назар ба иҷтимоъи сифоти мазкур, ҳамон мард аст, набояд дар интизори иддаъои ӯ бинишинад, балки бояд дар бораи ӯ таҳқиқ кунад ва таҳқиқ дар бораи ӯ, бо руҷӯъ ба ӯ ё руҷӯъ ба касоне мумкин аст ки бар ӯ руҷӯъ доранд то дар бораи нишонаҳои ӯ иттилоъ ҳосил кунад; Чароки шинохти Хуросонии мавъуд мутаваққиф бар иддаъои ӯ нест, бал мутаваққиф бар иҷтимоъи нишонаҳое аст ки барои ӯ ривоят шудааст, хоҳ ӯ онро иддаъо кунад ва хоҳ ба далоиле аз иддаъои он худдорӣ кунад; Зеро дар ривоёт наомадааст ки Хуросонии мавъуд, худро Хуросонии мавъуд мешуморад, бал танҳо нишонаҳое барои ӯ омада ва рӯшан аст ки ин нишонаҳо, барои шинохти ӯ тавассути дигарон қатъи назар аз иддаъои ӯ кофӣ аст; Бо таваҷҷуҳ ба инки агар қатъи назар аз иддаъои ӯ кофӣ набошад, бо назар ба иддаъои ӯ низ кофӣ нахоҳад буд; Зеро иддаъо барои касе ки нишонаҳои Хуросонии мавъудро надорад судманд нест, ҳамчунонки тарки иддаъо барои касе ки нишонаҳои Хуросонии мавъудро дорад, зиёнбор нест. Аз ин рӯ, Буҳайрои Насронӣ Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва салламро пеш аз онки иддаъо кунад, бо нишонаҳояш шинохт ва ин аз боби он буд ки гуфтаанд: <<Офтоб омад далил офтоб>> ва гуфтаанд: <<Ҳунар биёр ва забоноварӣ макон Саъдӣ/ чи ҳоҷат аст бигӯяд шакар ки ширинам>>!> (Пурсиш ва посух 82).

Қадри мутаяққан ин аст ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло танҳо ба анҷоми вазифаи ақлӣ ва шаръии худ эҳтимом дорад ва дар пайи исботи мақоми хоссе барои худ нест ва аз ин рӯ, бо вуҷуди заминасозии айнӣ ва амалӣ барои зуҳури имом Маҳдӣ алайҳи салом ва бархурдоӣ аз ҳамаи нишонаҳои Мансури Хуросонии мавъуд дар ривоёти мутавотири Исломӣ, иддаъое дар бораи худ намекунад; Чунонки пойгоҳи Исломӣ дар посух ба пурсише дар ин бора навишааст:

<Мансури Ҳошимии Хуросонӣ барканор аз иддаъоҳо ва муддаъиён, роҳи худро дар пеш гирифтааст ва мепаймояд ва вазифаи ақлӣ ва шарии худро анҷом медиҳад ва бо такя бар китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш ва муқтазаёти рӯшани ақлӣ, барои Зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом заминасозӣ мекунад ва ин корро дар амал ва бидуни ҳеҷ иддаъое анҷом медиҳад; Чароки бо вуҷуди амал, ниёзе ба иддаъо надорад ва иддаъоро барои бе амалон мегузорад, ҳар чанд ба фазли Худованд дар бораи хеш умедвор аст ва аз инки мавриди раҳмати ӯ қарор кирифта бошад ноумед нест; Чароки ӯ фазлӣ азим дорад ва ҳар кас аз бандагонашро ки бихоҳад машмули раҳматаш мегардонад ва ҷуз гумроҳон ва носипосон аз даргоҳаш ноумед нестанд ва ҳамаи корҳо ба Ӯ бозгашт дода мешавад.> (Пурсиш ва посух 16)

Ҳамчунонки дар посух ба пурсиши дигаре дар ин бора навиштааст:

<Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аст, на чизе камтар ва на чизе бештар; Шахсияте ки дар миёни мардум вуҷуд дорад, бо андешаҳ, ҳаракат ва ормонӣ мушаххас ва воқеъияте бар рӯӣ замин ки бо тағйири номҳо тағйир намеёбад; На бо <<Саййиди Хуросонӣ>> чизе бар ӯ афзуда мешавад ва на бо <<Инглисӣ>> ва <<Дурӯғгӯ>> чизе аз ӯ коста мешавад. Ҳар кас гӯши шунаво дорад бишнавад ва ҳар кас кар аст Худованд ҷуз бинии ӯро бар хок намолад: Мансури Ҳошимии Хуросонӣ яке аз бандагони Худо ва уммати Паёмбари Ӯ Муҳаммад салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам аст ки аз Қуръони карим ва суннати мутавотири он Ҳазрат дар рӯшаноии ақл пайравӣ мекунад ва иддаъои набувват ё имомат ё Маҳдавият надорад ва бо ҳеҷ давлат ё мазҳаб ё гурӯҳе муртабит нест ва танҳо бо иқдомотӣ фарҳангӣ аз қабили нигориши китоб ва гуфтугӯ бо мусалмонон, ба сӯӣ Маҳдӣ даъват мекунад ва барои зуҳури он ҳазрат заминасозӣ менамояд ва дар изои ин кори нек ва пурмашаққат, аз касе музде наметалабад ва танҳо аз Худованд хоҳони музд аст ва моли касеро ба ботил намехурад ва ҷони касеро ба ғайри ҳақ дар хатар намеандозад ва ба мӯрчаи хурд ва ҷондори бузургтар аз он ситаме намеварзад ва бо ин васф, агар касе даъвати ӯро иҷобат кунад ва аз ӯ ҳимоят намояд, бо назар ба ростии сухан ва дурустии кори ӯ бар пояи адиллаи ақлӣ ва шаръӣ ва бо ангезаҳои заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ аст ва агар касе ин корро накунад ё ба ҷои ин кор бо ӯ душманӣ варзад, ба ӯ зиёне намерасонад ва танҳо худро аз хайре маҳрум месозад ё дар шарре меандозад ва Худованд ба кори ҳамагон огоҳ аст. Бинобарин, Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, танҳо мусалмонӣ олим ва парҳезкор аст ки мусалмононро аз пайравӣ ҳокимони ситамгар ва зӯргӯ боз медорад ва ба пайравии Маҳдӣ фаро мехонад ва аз пайравии зунун ва авҳом наҳй мекунад ва ба пайравии илм ва яқин амр менамояд ва аз ҷаҳл ва тақлид ва аҳвоъи нафсонӣ ва дунёгароӣ ва таъассуб ва такаббур ва хурофагароӣ бар ҳазар медорад ва ба иқомаи Исломи холис ва комил дар партуви Қуръон ва суннат ва ақл таҳриз мефармояд ва бо ин васф, касоне ки эшонро душман медоранд, дар пешгоҳи Худованд узре надоранд ва бояд худро барои азоби Ӯ омода созанд; Чароки возеҳ аст душманӣ кардан бо чунин касе ҷойиз нест, балки дӯстӣ кардан бо ӯ воҷиб аст ва касе ки бо ӯ душманӣ мекунад, золим ва мутаъаддӣ аст; Монанди касе ки ба ӯ иҳонат мекунад ва касе ки ӯро истеҳзоъ менамояд ва касе ки ба ӯ тӯҳмат мезанад ва касе ки бар ӯ дурӯғ мебандад ва касе ки аз ӯ боз медорад ва рӯшан аст ки ҳамаи ин касон дар залолатӣ ошкоранд ва барои онон кайфарӣ сахте хоҳад буд.> (Пурсиш ва посух 10).

Бо ин ҳол, гурӯҳе аз мардум мӯътақиданд ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, ҳамон Мансури Хуросонии мавъуд дар ривоёти мутавотири Исломӣ аст ва ин ақидае аст ки дурустии он ақлан мӯҳтамал аст ва бо китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш мунофоте надорад ва аз ин рӯ, дар ҷои худ қобили эҳтиром, балки қобили дифоъ шумурда мешавад; Чунонки ин пойгоҳи Исломӣ дар посух ба <<Ҷамъе аз ҷавонони дӯстдори ҳазрати Маҳдӣ>> ки ҳадисе аз Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дар ин бораро зикр карда ва талвиҳан мунтабиқ бар наҳзати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло шумурдаанд, навиштааст:

<Ин мазмуни ҳадиси мутавотире аст ки дар миёни аҳли ҳадис ба <<Ҳадисул роёт>> машҳур аст ва муҳаддисони шиъа ва аҳли суннат ҳар ду бо асноди мухталиф дар китоби мӯътабар ривоят кардаанд; Чунонки аз миёни шиъа, касоне чун Муҳаммад ибни Сулаймони Куфӣ (д.300қ) дар Муноқибу амирал мӯъмини (ҷ2, с110), Қозӣ Нӯъмони Мағрибӣ (д.363қ) дар Шарҳул ахбор (ҷ3, с401), Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ (қарни 4) дар Далоъилул имома (с442, 446), Муҳаммад ибни Иброҳми Нӯъмонӣ (д.380қ) дар Ал-ғайба (с281), Ибни Товвус (д.664қ) дар Ал-малоҳиму вал фитан (с119), Ибни Абӣ Ҳотами Омилӣ (д.664қ) дар Аддурунназим (с798, 799 ва 800) ва аз миёни аҳли суннат, касоне чун Ибни Абӣ Шейба (д.235қ) дар Ал-мусаннаф (ҷ8, с697), ибни Моҷа (д.273қ) дар Сунан (ҷ2, с1366), Ибни Ҳаммод (д.288қ) дар китоби Ал-фитан (с188), Аҳмад ибни Амрил Баззоз (д.292қ) дар Ал-муснад (ҷ4, с310), Абу Саъиди Шошӣ (д.335қ) дар Ал-муснад (ҷ1, с347), Табарӣ (д.460қ) дар Ал-муъҷамул авсат (ҷ6, с29), Ибни Адӣ (д.365қ) дар Ал-комил (ҷ4, с227) ва Ҳокими Нешобурӣ (д.405қ) дар Ал-мустадрак (ҷ4, с464) онро ривоят кардаанд ва бархӣ ба сиҳҳати он ва шӯҳраташ дар миёни салаф тасриҳ намудаанд. Мутобиқ бо ин ҳадиси мутавотир ва машҳур, пайвастан ба наҳзате ки аз шарқи Хуросони бузург бо парчамҳои сиёҳ зоҳир мешавад ва ба сӯӣ аҳли байти Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам умуман ва Маҳдӣ алайҳи салом хусусан даъват мекунад ва барои ҳокимияти Маҳдӣ алайҳи салом заминасозӣ менамояд, бар ҳар мусалмоне воҷиб аст ва ин наҳзате аст ки бархӣ аҳли илм онро наҳзати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ медонанд; Чароки наҳзати ин бузургвор, аз шарқи Хуросони бузург бо парчамҳои сиёҳ зоҳир шудааст ва ба сӯӣ аҳли байти Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам умуман ва Маҳдӣ алайҳи салом хусусан даъват мекунад ва барои ҳокимияти Маҳдӣ алайҳи салом заминасозӣ менамояд ва пеш аз он ҳеҷ наҳзати дигаре бо ин хусусият дар ин минтақаи ҷуғрофиёӣ зоҳир нашудааст ва пас аз он низ ҳар наҳзати дигаре ки –фарзан– бо ин хусусият дар ин минтақаи ҷуғрофиёӣ зоҳир шавад, ногузир дунболарави он хоҳад буд; Зеро дар воқеъ кореро анҷом хоҳад дод ки пештар ба василаи он оғоз шуда ва оғози дуборааш таҳсили ҳосил аст ки мумкин нест ва бо ин васф, танҳо идомаи наҳзати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ мумкин аст ки пайравӣ аз ӯ маҳсуб мешавад ва рӯшан аст ки пайравӣ кунанда аз пайравӣ шаванда авло ба пайвастан нест то амри Худованд ба он маъқул бошад; Чароки муқаддам доштани тобеъ бар матбуъ қабеҳ аст ва аз Худованд содир намешавад; Чунонки фармудааст: «أَفَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لَا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدَىٰ ۖ فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ» (Юнус/ 35); <<Оё пас касе ки ба ҳақ роҳ менамояд сазовортар аст ки пайравӣ шавад ё касе ки худ роҳ намеёбад то он гоҳ ки роҳнамоӣ шавад?! Шуморо чи мешавад чигуна қазоват мекунед?!>>; Ҳамчунонки муқаддам доштани масбуқ бар собиқ қабоҳат дорад ва бар хилофи ҳукумат ва адолати Худованд аст; Чунонки фармудааст: «ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتَابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنَا مِنْ عِبَادِنَا ۖ فَمِنْهُمْ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ وَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَمِنْهُمْ سَابِقٌ بِالْخَيْرَاتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ» (Фотир/ 32); <<Сипас китобро ба касоне аз бандагонамон ки баргузидаем мерос додем, пас аз онон касе аст ки ба худ ситам мекунад ва аз онон касе аст ки миёнарав аст ва аз онон касе аст ки ба изни Худованд дар хайрот сибқат мегирад ва он ҳамоно фазилати бузург аст>> Ва фармудааст: «أُولَٰئِكَ يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَهُمْ لَهَا سَابِقُونَ» (Мӯъминун/ 61); <<Онон дар хайрот шитоб мекунанд ва онон дар он пешгомонанд>>! Аз ин рӯ, ба бовари ин даста аз аҳли илм, агар наҳзати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ки дар ин минтақаи ҷуғрофиёӣ барои даъват ба сӯӣ Маҳдӣ ва заминасозии зуҳури ӯ зоҳир шудааст, мисдоқи ин ҳадис набошад, ҳеҷ наҳзати дигаре баъд аз он, мисдоқи ин ҳадис нахоҳад буд; Зеро ҳар наҳзате ки баъд аз он дар ин минтақаи ҷуғрофиёӣ зоҳир шавад, аз ду ҳол берун нахоҳад буд; Ё монанди наҳзати Мансур, ба сӯӣ Маҳдӣ даъват ва барои зуҳури ӯ заминасозӣ хоҳад кард ки дар ин сурат монанди наҳзати Мансур мисдоқи ин ҳадис нахоҳад буд ва ё бар хилофи наҳзати Мансур, ба сӯӣ Маҳдӣ даъват ва бар зуҳури ӯ заминасозӣ нахоҳад кард ки дар ин сурат ба тариқи авло мисдоқи ин ҳадис нахоҳад буд; Чароки ин ҳадис, даъват ба сӯӣ Маҳдӣ ва заминасозӣ барои зуҳури ӯро хусусияти мисдоқи худ донистааст.

Ҳосил онки қавл ба сидқи ин ҳадис бар наҳзати Мансури Ҳошимии Хуроснӣ, қавле аст дар ниҳояти қувват, балки ҷазм ба он, чунонки барои бархӣ аз аҳли илм ҳосил шуда, дар ғояти виҷоҳат аст ва ин фориғ аз авсоф ва аломати дигаре аст ки дар ин шахсияти бузург вуҷуд дорад ва бо аҳодиси ин бобо мувофиқ аст.> (Нақд ва баррасӣ 11).

5. Иллати истифода аз парчамҳои сиёҳ дар наҳзати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло чист?

Наҳзати Исломии аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло бо парчамҳои сиёҳ шинохта шудааст. Ин пойгоҳи Исломӣ, дар посух ба пурсише дар ин бора навиштааст:

<Рамзи истифодаи эшон аз парчамҳои сиёҳ се чиз аст:

Якум инки истифода аз парчамҳои сиёҳ, суннати Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам аст; Чароки бинобар ахбори мутавотир, ранги парчами он Ҳазрат дар ҷангҳо сиёҳ будааст ва бо ин васф, истифодаи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аз парчамҳои сиёҳ дар ҷанги фарҳангии бузурге ки барои муқобила бо ҷаҳл ва тақлид ва аҳвоъи нафсонӣ ва дунёгароӣ ва таъассуб ва такаббур ва хурофагароӣ дар миёни мусалмонон ва иқомаи Исломи холис ва комил оғоз карда, аз боби таъассӣ ба Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ва эҳёиъ шиъори Исломӣ аст ва корӣ намодин барои ишора ба наҳзати <<Бозгашт ба Ислом>> шумурда мешавад.

Дувум инки истифода аз парчамҳои сиёҳ, расмӣ ройиҷ дар миёни азодорон аст ва намодӣ мутаъораф барои эъломи мусибат ба шумор меравад ва Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар мусибати ғиёби Маҳдӣ алайҳи салом ва инҳитоти амиқ ва густардаи сиёсӣ, фарҳангӣ ва иқтисодии мусалмонон азодор аст ва аз ин рӯ, то замони зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом ва ислоҳи умури мусалмонон, аз парчамҳои сиёҳ истифода мекунад то таваҷҷуҳи ҳамагонро ба вуҷуди мусибатӣ бузург ва зойеъаи таъассуфбор дар ҷаҳон ҷалб намояд.

Севум инки истифода аз парчамҳои сиёҳ, тақобулӣ ошкор бо гурӯҳи золим ва муфсиде мавсум ба <<Доъиш>> аст ки ба тозагӣ дар ғарби ҷаҳони Ислом зуҳур карда; Чароки ин гурӯҳ аз парчамҳои сиёҳ истифода намуда ва муддаъӣ эҳёъи хилофати Исломӣ аст ва Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо истифода аз парчамҳои сиёҳ дар партуви бозтаърифи хилофати Исломӣ ва даъват ба сӯӣ хилофати Маҳдӣ алайҳи салом ба ҷои хилофати доъишӣ, дар садади муқобила бо ин инҳирофи бузург ва хатарнок аз масири Исломи холис ва комил ва эҷоди рақобати фарҳангӣ бо он баромадааст; Чунонки худ бо ишора ба ин гурӯҳ дар бахше аз китоби <<Бозгашт ба Ислом>> (с 341) фармудааст:

<<Пас хостам ки аз ин фитна пешгирӣ кунам ва майдонро аз чунин касоне бигирам; Бал шунидам ки нидоӣ ба ботил дар ғарб баланд шудааст, пас хостам ки нидоӣ ба ҳақ дар шарқ баланд шавад, то танҳо нидоӣ ба ботил дар ҷаҳон шунида нашавад, мабодо мусалмонон бар ботил иҷтимоъ кунанд ва азоби Худованд бар онон нозил шавад; Чароки ҳукумат танҳо барои Худованд аст ва онро ба ҳар кас аз бандагонаш ки хоҳад, месупорад ва Ӯ касе ҷуз Маҳдии Фотимиро нахоста ки мавриди ризои Оли Муҳаммад ва мавриди ризои ҳамаи мусалмонон аст>>.

Ба ин тартиб, акнун ду парчами сиёҳ дар ҷаҳони Ислом барафрошта шудааст ки яке дар ғарб ба сӯӣ хилофати доъишӣ даъват мекунад ва аз ҳамаи имконоти моддӣ ва таслиҳотӣ дар сояи ҳимояти коффор ва мунофиқин бархурдор аст ва ба иқтизои хабосат, ҳар магасеро аз гӯша ва канори ҷаҳон ҷазб мекунад ва дигарӣ дар шарқ ба сӯӣ хилофати Маҳдӣ даъват мекунад ва дар сояи адовати куффор ва мунофиқин аз ҳеҷ имконоти моддӣ ва таслиҳотӣ бархурдор нест ва ба иқтизои пок будан, барои магасоне ки ҷаҳонро пур кардаанд ҳеҷ ҷаззобияте надорад ва дар авҷи ғурбат ва мазлумият ба талошҳои илмӣ ва фарҳангии худ барои бедории мусалмонон ва бозгашти онон ба Исломи холис ва комил идома медиҳад. Албатта рӯшан аст мусалмонон метавонанд ба ҳар як аз ин ду парчам ки аҳақ меёбанд ва бо китоби Худованд ва суннати Паёмбари Ӯ салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам мувофиқтар ташхис медиҳанд, мулҳақ шаванд, вале тардиде нест касоне ки ба хабосат зулм ва ҷиноят моиланд ва дар паӣ таҳорат адл ва ҳикмат нестанд ва сарват ва касрат ва таслиҳотро бар илм ва ҳуҷҷат ва истизъоф дар замин тарҷиҳ медиҳанд, ҳаргиз ба сӯӣ парчами шарқ намеоянд, балки ба сӯӣ парчами ғарб мешитобанд; Зеро танҳо касоне ба сӯӣ парчами шарқ меоянд ки дил аз дунё гусастаанд ва ба охират пайвастаанд ва аз банди ҷаҳл ва тақлид ва аҳвоъ ва таъассуб ва такаббур ва хурофот растаанд ва онон бисёр маъдуд ва андаканд. Аммо дар ин бурҳаи пурошуб, бадбахтар аз ҳама касоне ҳастанд ки ба сабаби бемории дил ва кӯрии чашм ва сангинии гӯш ва гунгии забон ва кӯтоҳии дасташон, дар миёни ин ду парчам ҳайрон ва саргаштаанд; На ба парчами сиёҳи ғарб мепайванданд то ба дунё даст ёбанд ва на ба парчами сиёҳи шарқ то ба охират, балки ҳар дуро бо як чӯб мезананд ва аз ҳар як ба баҳонае боз мемонанд; Чунонки Худованд фармудааст: «مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذَٰلِكَ لَا إِلَىٰ هَٰؤُلَاءِ وَلَا إِلَىٰ هَٰؤُلَاءِ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا» (Нисоъ/ 143); <<Дар миёни он ду саргаштаанд, на ба сӯӣ ин ва на ба сӯӣ он ва ҳар касро Худованд гумроҳ кунад, барояш роҳе нахоҳӣ ёфт>>! Борӣ инҳо ҳастанд ки бадбахттарин мусалмононанд; Чароки дунё ва охиратро бо ҳам аз даст медиҳанд ва ин ба ростӣ зиёнӣ ошкор аст; Чунонки Худованд фармудааст: «خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ» (Ҳаҷ/ 10); <<Дунё ва охиратро бо ҳам бохт! Он ҳамоно зиёни ошкор аст>>!

Ин рамзи истифодаи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аз парчамҳои сиёҳ аст, аммо кош касоне ки ҳамаи ҳамми худро маътуф ба ҳавошӣ наҳзати эшон кардаанд ва ҷуз дарбоари мушаххасоти зоҳирӣ ва ранги парчамҳои эшон пурсише надоранд, ба матни паёми муҳим ва инқилобияшон назар бипардозанд ва ин андоза дур аз илм, ҳикмат ва фарзонагӣ набошанд; Чароки ҳаргиз нахоҳанд тавонист аз ҷойӣ ин андоза дур, ба он даст пайдо кунанд; Чунонки Худованд фармудааст: «وَأَنَّىٰ لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ» (Сабаъ/ 52); <<Ва чигуна метавонанд аз ҷойӣ дур ба он даст пайдо кунанд!?>>.> (Пурсиш ва посухи 8).

6. Оё мулоқот бо аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло мумкин аст? Чигуна?

Дар ҳоли ҳозир, мулоқот бо аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло барои ёрони наздики эшон мумкин аст ки аз миёни аъзоъи фаъоли ин пойгоҳи Исломӣ интихоб мешавад. Бинобарин, касоне ки мойил ба мулоқот бо ин бузургвор ҳастанд метавонанд форми узвияти фаъол дар ин пойгоҳӣ Исломиро пур кунанд.

Маҷмӯъаи осор

Ошноӣ бо китоби <<Бозгашт ба Ислом>>

Китоби <<Бозгашт ба Ислом>> муҳимтарин асари аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло аст ки ба мабнои як наҳзати фарҳангии муборак ва шиъори мусалмонони мустазъаф ва озодӣ хоҳ дар саросари ҷаҳон табдил шудааст.

Ношири ин китоб дар муъаррифии он навиштааст:

<Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> асарӣ мумтоз, арзишманд ва инқилобӣ дар ҳавзаи Исломшиносӣ аст ки бо нақди хирадварзонаи қироъати мавҷуд аз Ислом ва бозтаърифи мабонӣ ва манобеъи он, ба ҳамроҳи осебшиносии тарихии ақойид ва аъмоли мусалмонон, бар пояи яқиниёт ва мусалламоти Исломӣ ва бар канор аз пешфарзҳо ва роҳбурдҳои заннӣ, ба сӯи иқомаи Исломи комил ва холис дар сартосари ҷаҳон даъват мекунад. Нигорандаи донишманд ва фарзонаи ин китоб, ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, бо нубуғи хос ва Худододии худ ки бар аҳли диққат ва фаросат пӯшида нест, бунёдитарин мабоҳиси илмӣ ва тахассусӣ дарбораи Исломро бо иборотӣ гӯё ва қобили фаҳм барои умуми мусалмонон, матраҳ мекунад ва бо беэътиноии амдӣ ба истилоҳоти ройиҷ ва иҷтиноби огоҳона аз лаффозиҳо ва зиёдагӯиҳои маъмул, амиқтарин ва дақиқтарин маъорифи Исломро бо содатарин ва шафофтарин услуб, ба риштаи таҳрир дар меоварад ва бо ворастагии комил аз фирқаҳо ва мазоҳиби гуногун ва озодагии далерона аз қолибҳо ва ҷараёнҳои сиёсӣ, дар ҳайъати як мусалмони ҳаниф зоҳир мешавад ва бародарон ва хоҳарони ҳамсафари худ аз ҳар фирқа, мазҳаб ва сарзамнро по ба пои худ, аз замин то осмони маърифати динӣ мерасонад; Чароки ҳамаи пешфарзҳои Исломиро ба каноре мениҳад ва аз мабодии аввалия оғоз мекунад ва сипас дар сафари дарози илмӣ ва маърифатии худ, бо пояфзори хирад дар рӯшанойии китоби Худованд ки чунон чароғе дар пешрӯӣ ӯ медурахшад, ба волотарин улум ва маъорифи Исломӣ даст меёбад ва дар ин миён, ҳаргиз ба куллигӯӣ ва баёни мафоҳими интизоъӣ басанда намекунад, балки бо басират ва огоҳии комил нисбат ба аҳли замони худ, масодиқи айнӣ ва воқеъӣ дар ҷаҳони Исломро меёбад ва муъаррифӣ мекунад ва аз ифшои иштибоҳот ва инҳирофоти мусалмонон бо шеваи хайрхоҳона ва ислоҳгарона, боке ба худ роҳ намедиҳад.

Ӯ бегумон бо андешаҳои воло ва жарфи худ, китоберо ба риштаи таҳрир даровардааст ки метавонад муҷиби бедории мусалмонони ҷаҳон ва бозгашти онон ба Исломи ноб ва раҳоияшон аз зиллат ва масканати кунунияшон бошад; Китобе ки бо теғи тези наққодии худ, ҷисми бемор ва ранҷури уммати Исломиро мешикофад ва решаи нокомиҳо ва нобасомониҳои онро бо сароҳати лаҳҷа ва шуҷоъатӣ беназир, эълом менамояд; Китобе ки аз воқеъияти асафбори мавҷуд дар ҷаҳони Ислом, ба унвони чизе ки ҳаст, парда бармедорад ва аз ҳақиқати гумшудаи Исломи ростин ба унвони чизе ки бояд бошад, сухан мегӯяд; Китобе ки мутаъаллиқ ба ҳеҷ мазҳаб ё сарзамине нест, балки мутаъаллиқ ба Исломи асил ва ҳамаи пайравони он дар саросари ҷаҳон аст ва ҳар мусалмони озодандеш ва рӯшанзамире аз ҳар мазҳаб ва сарзаминеро бо худ ҳамроҳ мекунад ва нидои осмонии бедории Исломӣ ва бозгашт ба омӯзаҳои асил ва фаромӯш шудаи Исломиро дар шарқ ва ғарби ҷаҳон танинандоз месозад.>

Ин китоби арзишманд тавассути донишманди фозил ҷаноби оқойӣ шайх Солеҳи Сабзаворӣ ба форсӣ шарҳ шуда ки тарҷумаи он ба тоҷикӣ дар бахши <<Шарҳҳо>> қобили дастрасӣ аст. Ҳамчунин, яке аз муҳаққиқони мӯҳтарам мақолае бо унвони <<Мурурӣ бар китоби бозгашт ба Ислом навиштаи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ>> ба риштаи таҳрир дароварда ки мутолиъаи он барои ошноии иҷмолӣ бо муҳтавоӣ ин китоби шарф бисёр муфид аст.

* Барои дарёфти китоби бозгашт ба Ислом ва нармафзорҳои муртабит ба он инҷоро клик кунед.
Китоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба ИсломКитоби Бозгашт ба Ислом

Ошноӣ бо пойгоҳи иттилоърасонӣ дафтари ҳифз ва нашри осори аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло

Пойгоҳи иттилоърасонӣ дафтари ҳифз ва нашри осори аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, як пойгоҳи интернетии бисёр ғанӣ бо муҳтавои илмӣ ва фарҳангӣ аст ки бо ҳадафи даъват ба сӯи хайр ва амри ба маъруф ва наҳй аз мункар аз тариқи муъаррифӣ, тарвиҷ ва табйини осор ва андешаҳои Исломии ин олими бузургвор ва посухгӯӣ ба нақдҳо ва пурсишҳои мардум дарбораи онҳо роҳандозӣ шудааст. Ин пойгоҳи Исломӣ бо изни хосси ин олими муҷоҳид, тавассути гурӯҳе аз шогирдони муборриз ва мутаъаҳҳиди эшон, зери назари масъули дафтарашон истода муъаззим ҷаноби оқойӣ дуктур Зокир Маъруф, идора мешавад ва бар пояи ошноии комил бо андешаҳо ва омӯзаҳои эшон ва нусус ва дуруси мактуб ва мазбуте ки эшон дар ихтиёр дорад ва низ муроҷиъа ба эшон дар мавриди лозим, посухгӯӣ пурсишҳо ва нақдҳои мардум аст.

Ин пойгоҳи Исломӣ дороӣ бахшҳои зер аст:

Китобҳо

Ин бахш шомили бархӣ китобҳои навишта шуда тавассути ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ё ҷамъоварӣ шуда тавассути шогирдони эшон ва низ нармафзорҳои муртабит бо онҳо аст ки ба мурури замон, китобҳо ва нармафзорҳои ҷадидеро мунташир мекунад ин шоъаллоҳ.

Номаҳо

Ин бахш шомили бархӣ номаҳои навишта шуда тавассути ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло барои ёрон ва шогирдони эшон ва низ сойири мардум ба манзури таълим ва тарбияти онон аст ки ба мурури замон ва ба муносибат, номаҳои дигаре аз он бузургворро мунташир мекунад ин шоъаллоҳ.

Гуфторҳо

Ин бахш шомили бархӣ ҳикматҳо, нуктаҳо, масалаҳо, андарзҳо ва посухҳои шафоӣ аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло аст ки ба ду забон арабӣ ва форсӣ аз он ҷаноб содир ва тавассути ёрон ва шогирдони эшон бо диққат ҳифз ва ривоят шуда ва дар чаҳор бахш <<Муқаддамот>>, <<Ақойид>>, <<Ахлоқ>> ва <<Аҳком>> мавзӯъбандӣ ва мураттаб гардидааст ва ба мурури замон, такмил мешавад ин шоъаллоҳ.

Шарҳҳо

Ин бахш шомили шарҳ ва табйини илмии осори аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло тавассути бархӣ шогирдони фозили эшон аст ки дар ҳоли ҳозир, шарҳи форсии китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> тавассути шайх Солеҳи Сабзавориро ба сурати маҷмӯъаи дуруси савтӣ ва катбӣ дар бар мегирад ва барои фаҳми беҳтари алфоз ва ибороти ин китоби арзишманд бисёр муфид аст.

Нақдҳо ва баррасиҳо

Ин бахш шомили нақдҳои илмӣ ва баъзан ғайри илмии мунтақидони гуногун бар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> ҳамроҳи бо баррасиҳои илмӣ, мустадил ва бисёр дақиқи онҳо тавассути ҳайъате аз асотиди фозил аз шогирдони аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло аст ки бо назар ба бахшҳои панҷгонаи ин китоби шариф, дар панҷ бахш <<Куллиёт>>, <<Меъёр ва мавонеъи шинохт>>, <<Зарурат ва имкони бозгашт ба Ислом>>, <<Мавонеъи бозгашт ба Ислом>> ва <<Шинохти Ислом>> мавзӯъбандӣ ва мураттаб шудааст ва ҳамчунин, формеро барои навиштани нақди ҷадид тавассути мардум дар бар дорад.

Пурсишҳо ва посухҳо

Ин бахш шомили пурсишҳои мардум дарбораи осор ва андешаҳои аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ва низ сойири мавзуъоти эътиқодӣ, ахлоқӣ ва фиқҳӣ, ба ҳамроҳи посухҳои илмӣ, мустадил ва бисёр дақиқи ҳайъате аз асотиди фозил аз шогирдони он бузургвор аст ки бо назар ба танаввуъи пурсишҳои мардум, дар чаҳор бахш <<Муқаддамот>>, <<Ақойид>>, <<Ахлоқ>> ва <<Аҳком>> мавзӯъбандӣ ва мураттаб шудааст ва ҳамчунин формеро барои навиштани пурсиши ҷадид тавассути мардум дар бар дорад.

Дидгоҳҳо

Ин бахш шомили дидгоҳҳои ирсол шуда тавассути мардум барои ин пойгоҳи Исломӣ дар пайванд бо осор ва андешаҳои аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло аст ки бо назар ба мавзӯъ ва сабки нигориши онҳо дар ду дастаи <<Мақолаҳо>> ва <<Нуктаҳо>> дастабанӣ шудаанд. <<Мақолаҳо>> ғолибона шомили дидгоҳҳои илмитар ва таҳлилитар дарброи мавзуъотӣ умумӣ аст ва <<Нуктаҳо>> ғолибан шомили назарҳо, хотираҳо ва дилнавиштаҳое аст ки бештар ҳолатӣ адабӣ ва мавзӯъотӣ шахситар доранд. Дар ин бахш, форме низ барои навиштани дидгоҳ тавассути мардум пешбинӣ шудааст.

Нигорхона

Ин бахш шомили ду даста <<Акс>> ва <<Филм>> аст. Дастаи <<Акс>> шомили пустерҳоӣ зебо ва ҳунарӣ бо мавзӯъи <<Китобҳо>>, <<Гуфторҳо>> ва <<Мутафарриқа>> аст ки барои ҳифз ва таблиғи фарозҳои муҳимме аз китобҳо ва гуфторҳоӣ ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ва бархӣ матолиби дигар муфид ҳастанд ва дастаи <<Филм>> шомили маҷмӯъае бо унвони <<Ҳамроҳ бо Қуръон>> ҳовии филмҳои кӯтоҳе аз оёти баргузидаи китоби Худованд бо қироъати зебои қориёни барҷаста ва тарҷумаи дақиқ ва равони аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ва маҷмъае бо унвони <<Ҳамроҳ бо наҳзати Бозгашт ба Ислом>> шомили филмҳои кӯтоҳе дар бораи китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> ва бархӣ нукоти матраҳ шуда дар он ва маҷмӯъае бо унвони <<Ҳамроҳ бо мардум>> шомили филмҳои кӯтоҳ ирсол шуда тавассути мардум ба ин пойгоҳи Исломӣ аст.

Узвият дар пойгоҳ

Узвият дар пойгоҳ, дарвозаи вуруд ба наҳзати <<Бозгашт ба Ислом>> ва иртибот бо аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ва шогирдони ӯст. Бинобарин, касоне ки мойил ба ҳамкорӣ ва иртиботи мустамар бо мо ҳастанд метавонанд форми узвияти фаъол дар ин пойгоҳро пур кунанд. Дар ин сурат мо аз тавонмадиҳои онон дар заминаҳои мухталиф барои таҳаққуқи ормони муқаддаси аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ки ормони муқаддаси Ислом аст истифода мекунем ва ононро аз ёрони ӯ ва ҳамроҳони худ дар ин роҳи муқаддас мешуморем, вале касоне ки мойил ба ҳамкорӣ ва иртиботи мустамар бо мо нестанд, балки танҳо мойил ба дарёфти матолиби ҷадиди пойгоҳ ҳастанд, кофӣ аст ки форми узвият дар хабарномаро пур кунанд то матолиби ҷадиди пойгоҳ ба сурати роягон барои онон ирсол шавад ин шоъаллоҳ.

Нуктаӣ чанд дар бораи наҳзати <<Бозгашт ба Ислом>>

( 1 )

Наҳзати мубораки <<Бозгашт ба Ислом>> бо раҳбарии олими муҷоҳид ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, як наҳзати мардумӣ бо муҳтавои Исломӣ ва рӯйкарди илмӣ ва манзури эҳёъи Исломи нахустин бар бунёди китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш ва дар рӯшанойии ақли салим аст ки барои таъсиси ҳукумати Худованд дар замин аз тариқи таъсиси ҳукумати халифааш бо ҷамъоварӣ ва тарбияти ҳомиёни кофӣ барои ӯ талош мекунад. Возеҳ аст ки чунин наҳзате бо ин муҳтаво, рӯйкард ва ормони Исломӣ, барои ҳар мусалмоне дар ҷаҳон ки ба халифаи Худованд бовар дорад, қобили эҳтиром ва таъйид аст ва муқобила бо он ҷуз бо убур аз ҳамаи усул ва арзишҳои Исломӣ мумкин нест; Наҳзати муқаддас ва мутамойизе ки бо иттикоъи холис бар манобеъи муштараку яқинӣ ва истиқлоли комил аз ҳамаи ҷараёнҳои сиёсӣ ва мазҳабӣ, чатри худро барои ҳамаи мусалмонони ҷаҳон гушуда ва дар лоҳи муборизаи фарҳангӣ бо мавонеъи шинохт дар онон монанди ҷаҳл, тақлид, аҳвоъи нафсонӣ, дунёгароӣ, таъассуб, такаббур ва хурофагароӣ ва шиносондани Исломи холис ва комил ба онон бар канор аз бардоштҳои заннӣ ва бидъатҳои мазҳабӣ аст, то бо ин шева ононро бо якдигар муттаҳид кунад ва ба тадриҷ муқаддамоти лозим барои суқути ҳокимияти даҷҷол ва таҳаққуқи ҳокимияти Маҳдӣ ба унвони халифаи одил ва мавриди қабули ҳамаи ононро фароҳам созад (Мақолаи <<Шигирдҳои таблиғотӣ барои муқобила бо наҳзати Бозгашт ба Ислом>> навиштаи дуктур Зокир Маъруф).

( 2 )

Раҳбарии ин ҷараёни Исломӣ ба ӯҳдаи шахсиятӣ олим, вораста, дилсӯз ва огоҳ аст ки дар ҷойгоҳӣ фаромиллӣ ва фаромазҳабӣ қарор дорад ва аз ақлонитарин ва яқинитарин манобеъи Исломӣ моя мегирад ва ба сӯӣ ормонӣ муштарак ва қобили қабул барои ҳамаи мусалмонон даъват мекунад. Ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо тарҳи шиъори <<Бозгашт ба Ислом>> ва даъвати ҳамаҷониба ва густардае ҳамаи мусалмонони ҷаҳон ба сӯӣ шинохтӣ воҳид аз Ислом ба унвони мабноӣ устувор барои иттиҳод ва канор гузоштани ихтилофоти мавҷуд, ҳамаи мусалмонони ҷаҳон аз ҳамаи мазоҳибро мухотаб сохта ва ингуна заминаро барои иқомаи Исломи холис ва комил дар ҷаҳон фароҳам месозанд. Эшон дар китоби мутафовит ва таъсиргузори худ бо унвони <<Бозгашт ба Ислом>> ба тарҳи мабонии таъйидкунанд ва бунёдин дар бораи авзоъи кунунии ҷаҳони Ислом ва низ решаёбии дақиқ ва осебшиносии мушикофона ва амиқе дар ҳавзаи ақойид ва аъмоли мусалмонон мепардозад. Ҳазрати аллома Ҳошимии Хуросонӣ бар хилофи ҳамаи касоне ки дар ин ҳавза фаъолият мекунанд ба ҷои ҳошияпардозӣ ва тарҳи масоъили дасти чандум ва беъаҳмият ки танҳо замон ва неруи мусалмононро ҳадар медиҳад, бо сароҳати лаҳҷа ва шуҷоъатӣ сутуданӣ ва рӯйкардӣ ҳакимона, суханеро дар ин ҳавза ногуфат намегузорад ва дақиқан ба ҳадаф мезанад ва решаи мӯъзалоти кишварҳои Исломиро бо баёнӣ шево ва қобили фаҳм барои ҳамагон табйин мекунад (Мақолаи <<Ҷаҳони Ислом; Дар такопуӣ роҳи наҷот>> навиштаи Саййид Содиқ Пурмуҳаммадӣ).

( 3 )

Наҳзати <<Бозгашт ба Ислом>>, наҳзати мустазъафони охирул замон барои бозгашт ба китоби Худованд ва суннати Паёмбари Ӯ ва бозгашт ба арзишҳо ва ормонҳои ҳамаи сиддиқон ва шаҳидон ва солеҳон дар тӯли торих аст ва чунин наҳзате [бар хилофи пиндори душманонаш] як <<Афсона>> нест, балки як <<Ҳақиқат>> аст; Ҳақиқатӣ рӯшан ки монанди нуре дар торикитарин даврони торихи башар намоён шуда то ӯро ки чунон кӯдакӣ гумшуда дар остонаи нобудӣ аст, ба <<Хона>> бозгардонад. <<Бозгашт ба Ислом>> танҳо як ном нест, балки як ҳаракат аст; Ҳаракат аз чизе ки ҳаст ва набояд бошад ба сӯӣ чизе ки нест ва бояд бошад; Ҳаракат аз занн ба сӯӣ яқин; Ҳаракат ба сӯӣ решаҳо ва асолатҳо; Ҳаракат ба сӯӣ фитрат; «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا ۚ» (Рум/ 30). <<Бозгашт ба Ислом>> лаббайк гуфтан ба даъвати Худованд аст ки дар ҷаҳон танин андохтааст: «وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» (Нур/ 31); <<Ва ҳамагӣ ба сӯӣ Худованд бозгардед эй мӯъминон, бошад ки растгор шавед>>! (Нақд ва баррасӣ 50).

( 4 )

Ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ асилитарин ва асоситарин мушкили ҷаҳони Исломро <<Адами ҳокимияти Худованд>> бар он медонад ки дар адами ҳокимияти халифаи Ӯ бар он таҷаллӣ ёфтааст; Чароки адами ҳокимияти Худованд бар ҷаҳон, мусталзими адами шинохт ва татбиқи аҳкоми Ӯ дар он аст ва адами шинохт ва татбиқи аҳкоми Ӯ дар он, мусталзими зуҳури фасод дар хушкӣ ва дарёст; Чунонки фармудааст: «ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» (Рум/ 41); <<Фасод дар хушкӣ ва дарё ба сабаби чизе ки дастҳои мардум касб кард зоҳир шуд то ба онон бархӣ аз чизе ки анҷом додандро бичашонад бошад ки онон бозгарданд>>; Хусусан бо таваҷҷуҳ ба инки адами ҳокимияти Худованд бар ҷаҳон, бо ҳокимияти ғайри Ӯ бар он мулозима дорад; Чароки ҷаҳон, муҷтамаъӣ инсонӣ аст ва муҷтамаъӣ инсонӣ ба ҳокимият ниёз дорад ва ба иқтизои ин ниёзи худ, аз ҳокимият холӣ намемонанд ва бо ин васф, агар Худованд бар он ҳукумат накунд, ногузир ғайри Ӯ бар он ҳукм хоҳад ронд, дар ҳоле ки ҳукмронии ғайри Ӯ бар он, мусталзими фасод дар замин ва нобудии табиъат ва наслҳост; Чунонки фармудааст: «وَإِذَا تَوَلَّىٰ سَعَىٰ فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ» (Бақара/ 205); <<Ва чун ба ҳокимият даст ёбад, дар замин мекӯшад то дар он фасод ангезад ва киштҳо ва наслҳоро нобуд намояд, дар ҳоле ки Худованд фасодро дӯст намедорад>>; Чунонки имрӯз, касоне ҷуз Худованд ки бар ҷаҳон ҳукм меронанд, аз ҳеҷ кӯшише барои ифсод дар он фуругузори намекунанд ва ба наслкушӣ ва вайрон кардани ободиҳо мепардозанд. Чи бисёр занон ва мардони бегуноҳе ки дар оташи ҷангҳои онон месӯзанд ва чи бисёр шаҳрҳо ва деҳаҳои ободе ки дар асари ҳуҷуми онон ба вайрона табдил мешаванд! Ин паёмади қаҳрии ҳокимияти ғайри Худованд бар ҷаҳон аст; Зеро ҷаҳоне ки Худованд бар он ҳукм намеронад, водии иблис аст ва ҷуз ҷаҳл ва куфр ва фасод ва зулм дар он ёфт намешавад. Ин сарнавишти нисоне аст ки ба ҳокимияти ғайри Худованд тан дода ва ҳар кас ба ҳокимияти ғайри Худованд тан бидиҳад, маҳкум ба нобудӣ аст. Ин аст ки оташи ҷангҳои онон хомӯш нахоҳад шуд ва омори фақр ва фалокати онон коҳиш нахоҳад ёфт; Чароки Худованд бар онон ҳукумат намекунад ва ҳукумати онон дар дасти ғайри Ӯст; Балки ҳар рӯз ҷангҳои онон шӯълавартар хоҳад шуд ва омори фақр ва фалокаташон афзоиш хоҳад ёфт; Чароки Худованд ҳокими онон нест ва ҳокими онон тоғут аст; Чунонки бандаи Худованд Мансури Ҳошимии Хуросонӣ мефармояд:

<<Чигуна бидуни офтоб, рӯзро хоҳанд дид ва чигуна бидуни об, сабзии заминро?! Балки шоми онон то абад идома хоҳад дошт замини онон монанди шӯразор хоҳад буд; Чароки халифаи Худованд бар онон муставлӣ нест ва аҳкоми Ӯ дар миёнашон ҷорӣ намешавад...>> (Пурсиш ва посух 16).

( 5 )

Мавзӯъи бунёдин ва муҳимми дигаре ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар китоби мутафовит ва чолиш барангези <<Бозгашт ба Ислом>> ба он пардохта, мавзӯъи ҳукумати Исломӣ аст. Аз нигоҳи ӯ ҳукумат бар мардум танҳо барои Худованд аст ва касе ҷуз Ӯ ҳаққи ҳокимият бар онҳоро надорад ва Ӯ ҳокимияти худ бар онҳоро аз тариқи гирифтани як нойиб ё ба истелоҳ <<Халифа>> эъмол мекунад. Бо ин васф, мабнои шаклгирии ҳукумати Исломӣ ва машрӯъияти сиёсии он, изни хосс ва қатъии Худованд аст ки барои ҳеҷ як аз ҳокимони кунунӣ дар ҷаҳони Ислом вуҷуд надорад ва аз ин рӯ, ҳукумати ҳеҷ як аз онон дар ҳоли ҳозир ҳукумати Исломӣ шумурда намешавад. Ӯ ниёзи ҳукумати Исломӣ ба интисоби хосс ва қатъии ҳоким аз ҷониби Худовандро аз масоъили возеҳ ва зарурӣ дар Ислом ва сойири адёни Иброҳимӣ мешуморад ва мӯътақид аст ки муноқиша ва баҳс дар бораи он маъно надорад. Албатта нависанда бар хилофи ҳамаи олимони мусалмон аз ҳамаи мазоҳиби Исломӣ, дастрасӣ мардум ба чунин ҳокимеро мумкин медонад ва мӯътақид аст ки илати адами дастрасии онҳо ба чунин ҳокиме, бар хилофи тасавури онҳо ҳукумати Худованд нест, балки тақсири онҳо дар таъмини шаройити лозим барои дастрасӣ ба ӯст ва ҳаргоҳ онҳо ин шаройитро дар фарояндӣ комилан оддӣ ва мутаъориф таъмин кунанд, дастрасӣ ба ӯ барои онҳо таҳаққуқ меёбад. Бо ин васф, адами дастрасии онҳо ба ӯ узре барои ихтиёри ҳокиме ҷуз ӯ шумурда намешавад; Чароки аз як сӯ бо таваҷҷуҳ ба имкони дастрасии онҳо ба ҳокими мансуб аз ҷониби Худованд, зарурате барои ихтиёри ҳокимӣ дигар вуҷуд надорад ва аз сӯӣ дигар адами дастрасии онҳо ба ин ҳоким, ношӣ аз тақсири худи онҳост ва аз ин рӯ, наметавонад узре барои ихтиёри ҳокимӣ дигар тавассути онҳо шумурда шавад, агарчи ба ҳасби зоҳир чорае аз ин кор надошта бошанд. Ба ин тартиб, ҳукумати Исломӣ танҳо бо ҳокимияти халифаи Худованд дар замин имкон меёбад ва ҳокимияти халифаи Худованд дар замин низ танҳо бо ирода ва ихтиёри мардум мумкин аст...

Ҳошимӣ дар идомаи китоби худ, ба табйини муҳимтарин асли Ислом яъне тавҳид мепардозад ва онро ба се қисм тавҳиди дар таквин, ташриъ ва таҳким ё ҳокимият тақсим мекунад ва ҳар якеро ба тафсил тавзиҳ медиҳад. Сипас ба муъаррифии сойири усули ақойид ва мабонии аҳкоми Ислом мепардозад ва ҳар якеро бо манҳаҷҷӣ мутафовит ва хос, бозтаъриф мекунад ва ба унвони намуна, абвоби ҷадидеро дар бораи закот, ҳаҷ ва ҷиҳод ба рӯӣ аҳли фиқҳ мегушояд ки аз ҳар як абвоби дигаре гушуда мешавад.

Ба ин тартиб ӯ бо истинод ба иқтизоъоти рӯшани ақлӣ ва истешҳод ба нусуни қатъии шаръӣ ки чизе ҷуз оёти Қуръон ва аҳодиси мутавотири Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам нест, ақойид ва аҳкоми Исломро бозтаъриф мекунад ва қироъати ҷадид ва комилан мутафовитеро аз он ироъа медиҳад ки метавон як мактаб ва идеъоложии Исломӣ шумурда шавад ва инқилоберо дар нигариш ва рӯйкарди мусалмонони ҷаҳон ба вуҷуд овард ва заминасози ваҳдат ва ҳамгароӣ онон дар ояндаи наздик ва таҳавулотӣ азим ва бунёдин дар сохторҳои сиёсӣ ва фарҳангии онон бошад. (Мақолаи <<Муруре бар китоби Бозгашт ба Ислом>> навиштаи Саййид Муҳаммад Содиқи Ҷаводиён).

( 6 )

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ мӯътақид аст: <<Бузургтарин иштибоҳ дар ҷаҳони мавҷуд>> танҳо <<Вогузории ҳукумат ба масъулони динӣ ва руҳонии ҷавомеъ>> нест, бал вогузории ҳукумат ба умуми касоне аст ки Холиқи ҷаҳон ононро барои ҳукумат шоиста надониста ва таъйин накардааст ва <<Масъулони динӣ ва руҳонии ҷавомеъ>> аз ҷумлаи онҳо ҳастанд; Бо таваҷҷуҳ ба инки Холиқи ҷаҳон сазовортарин кас ба идораи он аст ва Ӯ ин корро аз тариқи муаъррифии <<Инсони комил>> ба унвони намояндаи худ анҷом медиҳад.

Оре, албатта агар ҷаноби олӣ ба вуҷуди Худованд имон надоред, лозим аст бо таваҷҷуҳ ба нишонаҳои Ӯ дар осмон ва замин ва низоме ки ҳар чизеро фаро гирифта ва ҳаракати мавзуне ки бар табиъат ҳоким аст, ба вуҷуди Ӯ имон оваред, вале агар ба вуҷуди Ӯ имон доред, лозим аст ба ин ҳақиқати маҳтум гардан ниҳед ки ҳукумат бар ҷаҳон танҳо аз они Ӯст ва инсон шоистагии онро надорад ки бар инсон ҳукумат кунад. Таҳаққуқи адолат дар ҷаҳон, дар гарави таҳаққуқи ҳукумати Худованд бар он аст ва ҳукумати Худованд бар он ҳангоме таҳаққуқ меёбад ки халифаи Ӯ дар он ба ҳокимият даст ёбад ва халифаи Ӯ дар он, ҳангоме ба ҳокимият даст меёбад ки амсоли шумо даст аз <<Масъулони динӣ ва руҳоӣ>> ва <<Масъулони ғайри динӣ ва ғайри руҳонӣ>> бардоред ва ҳамчунон аз ин ба сӯӣ он ва аз он ба сӯӣ ин рафту омад накунед, балки рӯӣ худро аз ҳар ду ба сӯӣ <<Инсони комил>> баргардонед ва дасти ниёз ба остони ӯ дароз намойед ва оҷизона дар баробари ӯ зону бизанед ва зимни иқрор ба иштибоҳи ҳазор солаи худ, аз ӯ бихоҳед ки бар шумо миннат бигзорад ва ҳукумат бар шуморо бипазирад то шуморо аз зиллат ва масканат раҳоӣ диҳад ва ба каромат ва саъодат бирасонад. Ин танҳо роҳи наҷот барои шумост ва ҳар роҳе ҷуз ин, бероҳае ба сӯӣ табоҳӣ аст, хоҳ онро дини биномед ва хоҳ онро куфри; Чароки бидуни Худованд ва халифаи Ӯ дар замин, тафовути чандоне миёни дин ва куфр нест ва касе ки бо Худованд ва халифаи Ӯ дар замин байъат намекунад, агар хоҳад бо <<Масъулини динӣ ва руҳонӣ>> байъат кунад ва агар хоҳад бо <<Масъулони ғайри динӣ ва ғайри руҳонӣ>>; Балки агар хоҳад бо санге ва агар хоҳад бо чӯбе; Чароки барои ӯ яксон аст! (Нақд ва баррасӣ 6).

( 7 )

Ақл ва шаръ итоъати комил ва беқайду шарт аз ғайри маъсум ... ро ҷойиз намедонад ва бо ҳеҷ тақрире ба сӯӣ ҳокимияти ӯ даъват намекунад, бал танҳо ба сӯӣ ҳокимияти касе даъват мекунад ки Худованд ӯро бо иродаи худ аз ҳар риҷсе покиза сохта ва ҳокимияташор дар ҳар замоне мумкин қарор додааст. Борӣ, адами ҳокимияти чунин касе ки зербинои машруъияти ҳокимиятҳои дигар талаққӣ мешавад, маҳзи таваҳҳум аст; Чароки танҳо аз тақсири мусалмонон дар заминасозӣ барои он нашъат гирифта ва бо рафъи ин тақсир ба содагӣ қобили рафъ аст. Албатта рафъи ин тақсир аз тариқи ҳокимиятҳои дигар мумкин нест; Чароки мусталзими давр ва таноқуз аст; Бо таваҷҷуҳ ба инки ҳокимиятҳои дигар, худ маълули ин тақсиранд ва бо ин васф, наметавонанд иллати рафъи он бошанд. Вонгаҳе ҳокимияти Маҳдӣ аз он ҳайс ки ҳокимият аст, бо ҳокимиятҳои дигар тафовуте надорад ва бо ин васф, агар эҷод ва ҳифзи ҳокимиятҳои дигар имкон дорад, эҷод ва ҳифзи ҳокимияти Маҳдӣ низ мумкин аст ва агар эҷод ва ҳифзи ҳокимияти Маҳдӣ мумкин нест, эҷод ва ҳифзи ҳокимиятҳои дигар низ имкон надорад. Ин ба маънои <<Бунбасти машруъият>> барои ҳокимиятҳои дигар аст ва танҳо роҳи берунрафти онҳо аз ин бунбаст, иҷобати даъвати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар ростои канорагирии тадриҷӣ аз қудрат ба суди Маҳдӣ ва оғози раванди интиқоли қудрат ба он ҳазрат аст ки ба таври қатъи метавонад заминасози зуҳури он ҳазрат ва таҳаққуқи ҳокимияташ бошад; Чароки он ҳазрат ба иқтизои таҳорати худ аз ҳар риҷс ва иштиёқи худ ба иқомаи Исломи холис ва комил, мутарассиди зуҳур ва ҳокимият аст ва дар сурате ки заминаи он бо омодагии воқеъии яке аз ҳокимони мусалмон ба канорагирӣ аз қудрат ва вогузоридани он ба ӯ фароҳам шавад, ҳатман ба ин кор иқдом мекунад, вале ҳақиқат он аст ки ҳеҷ як аз ҳокимони мусалмон токунун ин омодагиро надоштаанд ва ҳозир ба тарки қудрати ширин набудаанд, балки бо ҳамаи имконоти сиёсӣ, фарҳангӣ ва иқтисодии худ, аз ҳокимияти хеш сиёнат кардаанд ва таҳаммули ҳеҷ гуна чашмдоште ба он аз ноҳияи ҳеҷ кас агарчи Маҳдӣ бошадро надоштаанд. Рӯшан аст ки ҳокимияти онон модоме ки ин гуна ба он часпидаанд ва барои интиқоли он ба Маҳдӣ барномае нарехтаанд, монеъи зуҳури он ҳазрат мешавад, дар ҳоле ки ҳаргоҳ дил аз он бикананд ва ба сурати воқеъӣ ва ҷиддӣ монанди ансор дар робита бо Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ва на иддаъоӣ ва аз рӯӣ фиреб монанди Маъмуни Аббосӣ дар робита бо Алӣ ибни Мусарризо, онро мусиррона ба он ҳазрат пешкаш намоянд, он ҳазрат монанди Алӣ ибни Абӣ Толиб баъд аз қатли Усмон, аз онон мепазиранд ва ба ҳокимият бар онон қиём мефармояд ва дар партуви ин ҳокимият, заминро аз адолат пур мекунад ҳамон тавар ки аз зулм пур шудааст.

Бинобарин, канорагирии тадриҷӣ аз қудрат ба суди Маҳдӣ ва оғози раванди интиқоли қудрат ба он ҳазрат, метавонад заминасози зуҳури он ҳазрат ва таҳаққуқи ҳокимияташ бошад ва ин фароянде аст ки метавонад дар ҳар як аз кишварҳои Исломӣ аҷом шавад; Зеро ҳар як аз онҳо метавонад дар сурати анҷоми ин фароянд, ба мизбоне барои Маҳдӣ ва марказе барои ҳокимияташ табдил шавад, вале табиъатан ҳар кадом ки зудтар ин фарояндро тай кунад, сибқат гирандае дар хайр шумурда мешавад ва ифтихорашро аз они худ мекунад ва имтиёзоти дунявӣ ва ухравии фаровоне пас аз таҳаққуқи ҳокимияти Маҳдӣ ба даст меоварад...

Ба ҳар ҳол, канорагирии ҳокимони мусалмон аз қудрат ва интиқоли ҳокимият ба Маҳдӣ, коре аст ки аз он гузире нест ва дер ё зуд бояд анҷом шавад. Аз ин рӯ, ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба онҳо пешниҳод мекунад ки ин корро ҳар чи зудтар ба сурати мусолематомез ва таҳти ашроф ва ҳидояти эшон ба унвони нозири басир ва бетараф анҷом диҳанд; Зеро онҳо худ як тарафи мунозиъаи ҳастанд ки Маҳдӣ тарафи дигари он аст ва аз ин ҳайс, зийнафъ ва ғайри қобили эътимод шумурда мешаванд ва наметавон ба умеди иқдоми мустақил ва довталабонаи онон ҳазор соли дигар нишаст ва даст бар рӯӣ даст гузошт, дар ҳоле ки ҳазрати Мансури Ҳошимии Хурсонӣ на дорои ҳокимият аст ва на ҳокимиятро меҷӯяд ва мепазирад ва аз ин рӯ, метавонад ба унвони як восита ва ҳамоҳанг кунанда, нақши муҳаррик ва муъассиреро дар интиқоли қудрат ба Маҳдӣ эйфо намояд. Бо ин васф, ҳокимони мусалмон ҳаргоҳ ба ростӣ хоҳони ҳокимияти Маҳдӣ ҳастанд, бояд ғурур ва такаббури худро канор бигзоранд ва бидуни тарс ва нигаронӣ, аз раҳнамудҳои эшон дар ин замина ба унвони мушовир, коршинос ва роҳбаре ба сӯӣ зуҳур истифода кунанд ва бо таваккул бар Худованд, ин роҳи пур печу хам ва пур фарозу нишеб аммо мунтаҳӣ ба саъодати дунё ва охиратро дар пеш гиранд. Ин дурнамое аст ки метавон барои ҳокимиятҳои мусалмон дар робита бо Маҳдӣ тасаввур кард ва ба назар мерасад ки ҳар дурнамое ҷуз ин, хобу хиёлӣ беш нест.

Умед меравад  ки ба баракати наҳзати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, диди мусалмонон ба Маҳдӣ ва ҳокимияти ӯ дидӣ боз ва воқеъбинона шавад; Чароки эшон дар ҳоли талош барои тасҳиҳи нигариши онон ба он ҳазрат ва хориҷ кардани зуҳур ва ҳокимияти ӯ аз торикӣ ваҳм ва хиёл ба рӯшанойии воқеъият ва айният аст ва ин ҳамон заминасозии амалӣ ва на иддаъоӣ барои зуҳур ва ҳокимияти Маҳдӣ аст ки инсофан ва истиқроъан танҳо тавассути эшон анҷом мешавад ва дар ҷойе ҷуз маҳзари эшон аз он хабаре нест. Худованд ба ҳамаи мусалмонон тавфиқи дарки ин маъорифи амиқ ва пайвастан ба заминасозони ростини зуҳури Маҳдиро арзонӣ дорад ва ононро аз фиреби шайтон ки бо баҳрагирӣ аз ҳамаи имконоти худ, барои боздоштани онон аз ин кори воҷиб ва ҳаётӣ талош мекунанд, ҳифз фармояд (Пурсиш ва посух 12).

( 8 )

Заминасозӣ барои зузури Маҳдӣ алайҳи салом як унвони мубҳам ва сайёл нест, балки маънои мушаххас ва собите дорад ва он ҳамоно даъвати мардум ба итоъат аз Маҳдӣ алайҳи салом ба ҷои итоъат аз ғайри ӯ ва ташвиқи онон ба эҷоду ҳифзи ҳукумати ӯ ба ҷои эҷод ва ҳифзи ҳукумати дигарон аст ва бо ин васф, касе ки акси ин корро анҷом медиҳад, ба ин тартиб ки мардумро ба итоъат аз худ монанди итоъат аз Маҳдӣ алайҳи салом даъват мекунад ва ба эҷод ва ҳифзи ҳукумати дигарон ба ҷои эҷод ва ҳифзи ҳукумати он ҳазрат ташвиқ менамояд, заминасози зуҳури он ҳазрат нест, балки ба рӯшанӣ монеъи зуҳури он ҳазрат аст, агарчи аз фарти беҳаёӣ ва авомфирибӣ, худро заминасози зуҳури он ҳазрат бишуморад; Монанди бархӣ ҳокимони минтақа ки итоъат аз худро монанди итоъат аз Маҳдӣ алайҳи салом воҷиб медонанд ва дағдағае ҷуз ҳифзи ҳукумати худ ба ҳар наҳви мумкин надоранд, то ҳадде ки мӯътақиданд ҳифзи ҳукумати онон <<Аз ҳифзи як нафар агарчи имоми аср бошад аҳмияташ бештар аст>> (Саҳифаи Нур, ҷ15, с221) ва аз ин рӯ, бо даъвати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ба сӯӣ ҳукумати он ҳазрат мухолифат мекунанд...

Ҳар ҳокими мусалмоне ки ба сӯӣ Худованд тавба кунад, метавонад заминасози зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом бишавад ва он ба ин тартиб аст ки эълон кунад:

1. Даъвати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоллоро мепазирад ва бидуни чашмдоште аз он ҳимоят мекунад.

2. Мардумро муваззаф ба итоъат аз худ намедонад, балки муваззаф ба итоъат аз Маҳдӣ алайҳи салом медонад ва барои худ ҳаққи ҳокимият қоъил нест.

3. Мутаъаҳҳид ба канорагирӣ аз ҳукумат ва вогузории он ба Маҳдӣ алайҳи салом бидуни қайд ва шарт аст ва ҳукми ӯ дар бораи худро мепазирад.

4. Заминаи интиқоли ҳукумат ба Маҳдӣ алайҳи саломро амалан ва бо эҷоди бистарҳои иҷроӣ ва зарфиятҳои қонқнӣ фароҳам мекунад.

5. Тазминҳои лозим барои ҳифзи амният ва озодии маҳдӣ алайҳи салом дар сарзамини худро ироъа ва барои ҷалби эътимоди ӯ талош мекунад.

6. Неруҳои мусаллаҳро барои ҳифозат аз Маҳдӣ алайҳи салом дар ҳар нуқтаи ҷаҳон омода ва басейҷ мекунад.

7. Аз мардум барои Маҳдӣ алайҳи салом байъат мегирад ва ононро барои ҳимоят аз ӯ тарбият ва созмондиҳӣ мекунад.

Рӯшан аст ки ҳаргоҳ яке аз ҳокимони мусалмон ҳамаи ин ҳафт корро бо имон ва ихлоси кофӣ анҷом диҳад, ба наҳве ки аз назари коршиноси одил ва мустақилле монанди аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло муносиб ва қаноъатбахш бошад, замина барои зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом фароҳам мешавад ва зуҳури он ҳазрат пас аз фароҳам шудани заминааш ҳатмӣ аст. Он гоҳ он ҳазрат дар бораи чунин ҳокими мусалмоне ба суратӣ одилона ҳукм мефармояд ва қатъан тавба ва ислоҳи ӯро низ мегирад ва бо дар назар гирифтани он, чи басо ӯро аф ва дар самташ ибқо мекунад ё кори дигаре анҷом медиҳад ки худ ба он огоҳтар аст...

Ҳар ҳокими мусалмоне ки ба сӯӣ Худованд тавба накунад, ба ин маъно ки пеш аз шунидани даъвати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, бар рӯйкарди пешини худ пой бифишорад ва корҳои ҳафтгонаи фавқро анҷом надиҳад, душмани Худованд ва Паёмбари Ӯ салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ва муфсид дар замин шумурда мешавад ва табъан муқобила бо ӯ бо риъояти маротиби амри ба маъруф ва наҳйи аз мункар, бар ҳар мусалмоне воҷиб аст; Чунонки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло дар бораи чунин ҳокиме фармудааст:

<Ҳар кас ҷуз Маҳдӣ, мусалмононро ба байъати бо хеш даъват кунад, имоме аст ки ба сӯӣ оташ даъват мекунад; Чунонки Худованд фармудааст: «وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ ۖ» (Қасас/ 41); <<Ва ононро имомоне сохтем ки ба сӯӣ оташ даъват мекунанд>>, бал тоғуте аст ки ба ҷои Худованд парастиш мешавад ва пайравонашро аз нур ба торикӣ берун мебарад; Чунонки Худованд фармудааст: «وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ ۗ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ» (Бакара/ 257); <<Ва касоне ки кофир шуданд, сарпарастонашон тоғутанд, ононро аз нур ба торикӣ берун мебаранд, онон ҳамнишинони оташанд ва дар он ҷовидон хоҳанд буд>>; Бал ҳар кас ҷуз Маҳдӣ, мусалмононро бо силоҳи худ бизанад то дар байъати ӯ дохил шаванд, бо Худованд ва халифаи Ӯ, ба муҳориба бархоста ва дар замин фасод ангехтааст ва сазои касоне ки бо Худованд ва халифаи Ӯ, ба муҳориба бар мехезанд ва дар замин фасод меангезанд, ҷуз ин нест ки кушта шаванд ё ба дор овехта шаванд ё дастҳо ва пойҳошон ба хилофи ҳам бурида шавад ё аз замин ронда шаванд; Чунонки Худованд фармудааст: «إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (Моъида/ 33); <<Сазоӣ касоне ки бо Худованд ва Паёмбараш ба ситез бар мехезанд ва дар замин фасод меангезанд ҷуз ин нест ки кушта ё ба дор овехта шаванд ё дастҳо ва пойҳошон ба хилофи ҳам бурида шавад ё аз замин ронда шаванд; Он барояшон хорие дар зиндагии дунёст ва барояшон дар охират азобӣ бузург хоҳад буд>> Ва ман агар дар замин тамаккун ёбам, ононро ба сазоӣ аъмолашон хоҳам расонд; Чароки бардоштани онон аз сари роҳи Маҳдӣ, бар ҳар мусалмоне ки мутамаккин аз он бошад, воҷиб аст.> (Бозгашт ба Ислом, с314).

Бинобарин, вазифаи мусалмонон дар ҳар як аз кишварҳои Исломӣ он аст ки ҳокими худро бо гуфтори нарм ба сӯӣ корҳои ҳафтгонаи фавқ даъват кунанд. Пас агар даъвати ононро пазируфт, бо ӯ дар анҷоми корҳои ҳафтгонаи фавқ ҳамкорӣ кунанд ва агар даъвати ононро напазируфт, ӯро бо гуфтори сахт ба сӯӣ корҳои ҳафтгонаи фавқ даъват кунанд то даъвати ононро бипазирад ва агар боз ҳам даъвати ононро напазируфт, ӯро бо фаъолиятҳои маданӣ ва аз ҷиҳоти сиёсӣ ва иқтисодӣ таҳти фишор қарор диҳанд то даъвати ононро бипазирад ва агар боз ҳам даъвати ононро напазируфт, ӯро барканор кунанд ва касеро ба ҷои ӯ бигзоранд ки корҳои ҳафтгонаи фавқро анҷом медиҳад ва агар ҳозир ба канорагирӣ нашуд, бо ӯ биҷанганд то ҳангоме ки ҳозир ба канорагирӣ шавад ё корҳои ҳафтгонаи фавқро анҷом диҳад ва агар касе дар ҷанг бо ӯ кушта шавад, шаҳид аст ва монанди касе аст ки дар рикоби Маҳдӣ алайҳи салом кушта шудааст.

Ин маънои заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом аст ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло бунёни онро ниҳода ва дар ҳоли тарроҳӣ ва иҷроӣ он аст, дар ҳоле ки бархӣ ҳокимони минтақа аз он метарсанд ва ҷилавгирӣ мекунанд. Бо ин васф, ҳар кас мехоҳад ба аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло мулҳақ шавад то ба эҷоди ҳукумати Маҳдӣ алайҳи салом ёрӣ расонад ва ҳар кас мехоҳад ба бархӣ ҳокимони минтақа мулҳақ шавад то ба ҳифзи ҳукумати онон ёрӣ расонад; Чунонки Худованд фармудааст: «قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا» (Исроъ/ 84); <<Бигӯ ҳар кас ба шеваи худ амал кунад, пас Парвардигоратон ба касе ки ҳидоятёфтатар аст донотар аст>>! (Пурсиш ва посух 209).

( 9 )

Ҷаҳони Ислом ва раҳбарони он, хоҳ ба сурати огоҳона ва хоҳ ба сурати нохудогоҳ, дар ҳоли ҳаракат ба самт ва сӯе ҳастанд ки ҳазрати аллома аз муддатҳо пеш онро барои ҷаҳони Ислом тарсим фармуданд ва дақиқан ҳамон масирро тай мекунанд ки ин олими бузургвор ба сӯӣ он иршод намуданд. Ин ба маънои он аст ки рӯйкардҳо ва мавозеъи бунёдини эшон, ҷудои аз онки муттакӣ бар усули яқинӣ ва мусаллами Исломӣ ва мустанад ба манобеъи асили динӣ аст, дар айни ҳол мубтанӣ бар воқеъиятҳои айнӣ ва бо назар ба шаройит ва муносиботи рӯзи ҷаҳони Ислом иттихоз гардидааст ва лизо метавонад чироғи роҳи уммати Ислом барои гузар аз курароҳҳои торик ва пур печу хами охирул замон бошад ва дар сурате ки аз сӯӣ масъулин ва раҳбарони ҷаҳони Ислом мавриди пайравӣ ва ҳимоят қарор гирад, таҳаввулоти умед бахш ва созандаеро дар ҷаҳони Ислом калид занад. Ҳамчунонки дар ҳамин росто метаво ба тарҳи инқилобӣ ва бузурги эшон барои ташкили иттиҳодияи кишварҳои Исломӣ барои гузор ба марҳалаи ташкили ҳукумати воҳиди Исломӣ бо ҳокимияти имом Маҳдӣ алайҳи салом ишора кард ё аз рӯйкарди бебадил ва таҳаввулофарини эшон дар бораи заминасозӣ барои зуҳури халифаи Худованд ва зарурати эҷоди як ташаккул ё гирдиҳамойии умумӣ дар ҷаҳони Ислом бо ҳадафи ҳимоят ва ҳифозат аз имом Маҳдӣ сухан ба миён оварад; Бо таваҷҷуҳ ба инки эшон мӯътақид аст фиқдони халифаи Худованд дар замин, маълули мустақими кӯтоҳии мардум дар талаб, ҳимоят ва ҳифозат аз имом Маҳдӣ алайҳи салом аст; Чароки мусалмонон то кунун бо ҳар ҳокиме ҳамроҳ ва ҳамкор шудаанд ва муқаддамоти ба қудрат расидани ҳар <<Бирр>> ва <<Фоҷире>> ро фароҳам сохтаанд ва аз ин кор ҳаргиз оҷиз набудаанд, аммо дар иртибот бо халифаи Худованд дучори хиёлбофӣ ва воқеъиятгурезӣ шудаанд ва зуҳури Маҳдӣ ва барқарории ҳокимияти ӯро дар натиҷаи рухдодҳои муҳайяарулуқул, номаълум ва хориҷ аз ҳийтаи ихтиёри хеш мешуморанд, дар ҳоле ки зуҳури он ҳазрат низ тобеъи авомили сиёсӣ ва иҷтимоъӣ аст ва суннатҳои Илоҳӣ ки дар мавриди ҳамаи ҳукуматҳои пешин ҷорӣ будааст, дар мавриди ҳукумати ӯ низ ҷорӣ хоҳад буд. Лизо ҳеҷ тардиде нест ки он ҳазрат ба хотири фиқдони тамаккун ва халаъи ҳимоятҳои мардумӣ ва камбуди имконот ва таҷҳизоти зарурӣ барои барпойи як инқилоби ҷаҳонӣ аз ҷумла камбуди неруӣ инсонӣ, неруӣ иқтисодӣ ва неруӣ низомӣ, ҳануз муваффақ ба хуруҷ нашудааст. Бинобар ин бойиста аст ки шуморӣ кофӣ аз мусалмонон бо ташкили як пойгоҳи худҷӯш ва мустақл ва ба таъбири дигар бо роҳандозии як <<Ҳизби мардумии фарогир>> ки танҳо вафодор ба Маҳдӣ аст, мавонеъи мавҷуд бар сари роҳи он ҳазратро бардоранд ва ба заминасозии айнӣ ва амалиётӣ барои зуҳури ӯ иқдом намоянд, ба наҳве ки талаби Маҳдӣ ва ҳимот аз ӯро ба унвони як <<Матолибаи умумӣ>> ва <<Шиъори иҷтимоъӣ>> дар ҷаҳон ҷо бияндозанд; То ҷойе ки онро ба нидои воҳид ва ҳамоҳанги ҷаҳони Ислом табдил намоянд ва иродаи худро барои соҳибони қудрат ва сармоя таҳмил кунанд.

Шояд имрӯз ҳокимон ва олимони ҷаҳони Ислом ҳанӯз ба зарурати ташкил ва фароҳам кардани чунин иҷтимоъӣ боварманд набошанд ё онро мухолиф бо манофеъи сиёсӣ ва матомеъи шахсии хеш биёбанд, аммо шакке нест ки дер ё зуд дар баробари ин даъвати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло низ сари таслим фуруд хоҳанд овард ва ба ин воқеъияти инкорнопазир пай хоҳанд бурд ки танҳо чораи мавҷуд барои бурунрафт аз мӯъзалоти кунунии ҷаҳони Ислом ки монанди гирдобӣ хатарнок, гиҷкунанда ва фурубаранда шуда, он аст ки ба аҷз ва бекифоятии хеш барои мудирияти ҷаҳони Ислом ва ҳидояти он ба сӯӣ адолати поядор ва сулҳу субот ва амният эътироф кунанд ва бо итихози рӯйкардӣ муносиб ва ба кор гирифтани аҳрумҳое ки дар ихтиёр доранд, яксадо халифаи Худовандро талаб намоянд ва барои зуҳураш ба сурати воқеъӣ ва майдонӣ заминасозӣ кунанд (Мақолаи <<Халаъи яди оли Саъуд аз пардадории Каъба; Авлавияти муҳимми ҷаҳони Ислом>> навиштаи Муҷтабо Мазравӣ).

( 10 )

Тардиде нест ки ҳаргоҳ ҳокими яке аз кишварҳои Исломӣ пешниҳоди эшон мабнӣ бар канорагирӣ аз қудрат ва интиқоли он ба Маҳдӣ алайҳи саломро воқеъан ва аз рӯӣ ихлос ва на иддаъоан ва аз рӯӣ фиреб қабул кунад ва иқдомоти амалии лозим барои исботи садоқати худ ва тасҳили зуҳури он ҳазратро ба тартибе ки дар китоби <<Бозгашт ба Ислом>> табйин шудааст анҷом диҳад, Худованд роҳи онро барои ӯ аз ноҳияи ҳар касе ки бихоҳад мегушояд; Чароки Ӯ ба бандагои худ ситамкор нест; Чунонки фармудааст: «وَأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ» (Оли Имрон/ 182) Ва чизеро барои қавме тағйир намедиҳад то он гоҳ ки онон худ заминаи тағйирашро фароҳам созанд; Чунонки фармудааст: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» (Раъд/ 11) Ва аз анҷоми коре ки барои онон лозим аст нотавон нест; Чунонки фармудааст: «إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ» (Талоқ/ 3) Ва фармудааст: «بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ» (Моъида/ 64); Бал ҳақ он аст ки пас аз таҳсили ин муқаддамот тавассути ҳокимӣ мусалмо ва таъйиди он тавассути Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба унвони коршинос ва нозирӣ бетараф ва қобили эътимод дар қолиби иқдомӣ муштарак, ниёзе ба иртиботи эшон бо Маҳдӣ алайҳи салом нахоҳад буд, балки Маҳдӣ алайҳи салом худ бо эшон иртибот хоҳад гирифт; Чароки ҳидояти эшон дар ин марҳала вазифаи Худованд хоҳад буд ва таййи ин марҳала тавассути Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бинобар қоъидаи «إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَى رَبِّي سَيَهْدِينِ» (Соффот/ 99); <<Ман ба сӯӣ Парвардигорам равандаам, манро ҳидоят хоҳад кард>> анҷом мешавад; Чунонки худ дар бахше аз китоби бузурги <<Бозгашт ба Ислом>> (с 292 ва 293) бо ишора ба ин марҳала фармудааст:

<<Оре, инсоф он аст ки дастрасии мардум ба Маҳдӣ, дар сурате ки монеъи онро рафъ кунанд, бидуни ҳидояте аз ҷониби ӯ мумкин нест; Чароки онон аз вуҷуд ё ҷои ӯ дар сурати вуҷудаш огоҳӣ надоранд ва табъан ба сахтӣ метавонанд ӯро аз тариқи ҷустуҷӯяш, ҳар чанд бо такя бар нишонаҳои ривоят шуда барои ӯ, биёбанд. Аз ин рӯ, бар Маҳдӣ воҷиб аст ки имкони дастрасӣ ба худро пас аз рафъи монеъи он тавассути мардум, барои онон эҷод кунад ва он метавонад аз тариқи фиристодани сафир ё навиштани номае барои онон ё аз тариқӣ дигар баста ба имкон ва муносибати он анҷом шавад. Бо ин васф, рафъи монеъи дастрасӣ ба Маҳдӣ ки пеш аз ҳар чиз, фиқдони амният лозим барои ӯст, бар мардум воҷиб аст ва ҳаргоҳ онро анҷом диҳанд, бар Маҳдӣ воҷиб мешавад ки дастрасӣ ба худро барои онон тасҳил кунад ва ӯ ба иқтизои таҳораташ аз ҳар гуна риҷс ва адами ифтироқаш аз китоби Худованд, ин корро анҷом медиҳад ва адами анҷоми ин кор тавассути ӯ то кунун, далили бар он аст ки мардум то кунун монеъи дастрасӣ ба ӯро рафъ накардаанд ва амнияти лозим барои ӯро ба вуҷуд наёвардаанд>>.

Рӯшан аст ки ин ваъдаи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ нест то эҳтимоли тахаллуфи он биравад, балки ваъдаи Худованд аст ва таҳаққуқи ваъдаи Худованд ҳатмӣ аст, ҳар чанд чанду чуни он барои бештари мардум маълум набошад; Чунонки фармудааст: «أَلَا إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ» (Юнус/ 55); <<Огоҳ бошед ки ваъдаи Худованд ҳақ аст, ҳар чанд бештари онон илм надоранд>>; Ҳамчунонки таҳаққуқи ваъдаи Ӯ дар бораи қиёмат ҳатмӣ аст, ҳар чанд камми ва кайфи он ба таври дақиқ маълум нест; Чунонки фармудааст: «وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ۝ قُلْ لَكُمْ مِيعَادُ يَوْمٍ لَا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ» (Сабоъ/ 29 ва 30); <<Ва мегӯянд ки ин ваъда кай хоҳад буд агар рост мегӯйед?! Бигӯ барои шумо мийъод рӯзе аст ки як соъат аз он пас ё пеш намеафтед>> Ва фармудааст: «وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ۝ قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ» (Мулк/ 25 ва 26); <<Ва мегӯянд ки ин ваъда кай хоҳад буд агар ростгу ҳастед?! Бигӯ илм танҳо назди Худованд аст ва ман танҳо бим диҳандаи ошкорам>>.

Бинобарин, ҳақ он аст ки бояд заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ алайҳи саломро бо имон ба ваъдаи Худованд анҷом дод ва набояд сабаби ҷаҳл ба бархӣ ҷузъиёти каммӣ ё кайфии он, дар лозим ва муфид будани он тардид раво дошт ва даъват кунандаи ба сӯӣ онро ба газофагӯйи муттаҳам намуд. Ба ҳар ҳол, мӯъзали ғиёби Маҳдӣ алайҳи салом мӯъзали печидае аст ва Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар ҳоли талош барои ҳалли он ба сурати илмӣ ва майдонӣ аст ва барои ин кори душвор ва нафасгир, дасти кам ба ҳимояти яке аз кишварҳои Исломӣ ва ҳокимони мусалмон ниёз дорад.

Худованд ба ҳамаи мусалмонон тавфиқи дарки ин ҳикматҳо ва ҳақойиқи гаронсангро арзонӣ дорад ва дилҳои ҳокимони мусалмонро барои қабули он нарм гардонад то ҳар чи зудтар замина барои зуҳури оқоямон Маҳдӣ алайҳи салом фароҳам шавад ва мусоъиб ва мӯъзалоти ҷаҳони Ислом поён пазирад; Чароки Ӯ бар ҳар коре тавоност ва бисёр бахшанда ва меҳрубон аст (Пурсиш ва посух 15).

( 11 )

Паёми рӯшан ва калидии ин китоби бузург, бар хилофи бардошти ноқиси шумо, танҳо <<Нафӣ дигарон>> нест, балки <<Исботи Маҳдӣ>> ва <<Нафӣ дигарон>> аст ва ин таҷалии <<Ло Илоҳа Илаллоҳ>> ва тафсири <<Ал байъату Лиллоҳ>> аст ки шиъори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ва рукни даъвати ӯст. Ҳамаи сухани ин олими муслеҳ ва муҷоҳид он аст ки ҳеҷ ҳукумате ҷуз барои Аллоҳ нест ва муроди ӯ аз ҳукумати Аллоҳ, бар хилофи муроди сахиф ва нодурусти хавориҷ, адами ҳукумати инсони нест, бал ҳукумати инсоне аст ки Худованд ӯро мансуб карда ва аз тариқи китоби худ ва суннати мутавотири Паёмбараш ё аз тариқи оётӣ баййина, аз интисоби ӯ хабар дода ва ӯ ҳамон <<Маҳдӣ>> аст ки акнун дар замин вуҷуд дорад, вале ғойиб аст ва иллати ғиёби ӯ, бар хилофи пиндори бештари мардум, ирода ва иқдоми ибтидоии Худованд нест, бал ирода ва иқдоми ибтидоии мардум аст ки шароъити лози барои ӯро фароҳам накардаанд ва аз ин рӯ, масъули ҳамаи табаъот ва аворизи ношӣ аз ғиёби ӯ ҳастанд, агарчи ин табаъот ва аворизи, <<Бунбаст дар уммати охирул замон>> талаққӣ шавад; Чароки чунин <<Бунбасте>> ба <<Ислом>> нисбат дода намешавад то бо <<Камоли>> он зиддият дошта бошад, бал ба мардум нисбат дода мешавад ки боъис ва бонии он будаанд; «فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ» (Ҳашр/ 2); <<Пас ибрат бигиред эй соҳибони бинишҳо>>! ...

Роҳкори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ барои зуҳур ва ҳокимияти Маҳдӣ, роҳкорӣ ҷомеъ бо абъоди амниятӣ, фарҳангӣ ва сиёсӣ аст; Чароки ӯ барои зуҳури Маҳдӣ ба маънои имкони дастрасӣ ба ӯ, вуҷуди шумори кофӣ аз мусалмонони қавӣ ва амин ба манзури муҳофизат аз ӯ дар баробари хатароти эҳтимолиро зарурӣ медонад; Бо таваҷҷуҳ ба инки танҳо иллати адами зуҳури ӯ ба маънои адами дастрасӣ ба ӯро хавфи ӯ аз кушта шудан ё асорат медонад ва мӯътақид аст ки дар сурати тазмини амнияти ӯ тавассути ин шуморо аз мусалмонон, зуҳури ӯ ба маънои дастрасӣ ба ӯ ҳатмӣ хоҳад буд. Аз ин рӯ, ба иқтизои вуҷуби ақлӣ ва шаръӣ заминасозӣ барои ӯ, дар ҳоли гирдоварии шуморӣ кофӣ аз мусалмонони қавӣ ва амин ба манзури муҳофизат аз ӯ дар баробари хатароти эҳтимолӣ аст ва аз ҳамаи онон монанди шумо, барои ин манзур ёрӣ металабад; Чароки ин олими сиддиқ, зуҳури Маҳдӣ дар сурати тазмини амнияти ӯ, ҳатто дар сурати имкони ҳокимияти ӯ, қатъӣ аст; Бо таваҷҷуҳ ба инки миёни зуҳури ӯ ва ҳокимияти ӯ мулозимае нест ва зоҳир будани ӯ бидуни ҳокимияти ӯ низ судманд аст; Балки зоҳир будани ӯ, муқаддамае барои ҳокимияти ӯст; Зеро ҳокимияти касе ки зоҳир нест, мушкил аст ва бо ин васф, заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ, муқаддамаи заминасозӣ барои ҳокимияти ӯст.

Аммо Мансури Ҳошимии Хуросонӣ заминаи ҳокимияти Маҳдиро иҷтимоъи шуморӣ кофӣ аз мардум барои иъонат ва итоъати ӯ медонад ва мӯътақид аст ки ҳаргоҳ ин шумор аз онон, ин иъонат ва итоъатро бар уҳда бигаиранд, қиёми Маҳдӣ барои ҳокимият ҳатмӣ хоҳад буд; Чароки ҳокимият танҳо ҳаққе барои ӯ нест, балки таклифе барои ӯ низ шумурда мешавад, то ҷойе ки агар пас аз ҳусули шароит барои он қиём накунад, шоиста аст ки гарданаш зада шавад; Бо таваҷҷуҳ ба инки масъули ҳамаи мафосид ва мазолими ҷорӣ дар замин, касе ҷуз ӯ нахоҳад буд. Аз ин рӯ, Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, ҳамзамон бо гирд овардани шуморӣ кофӣ аз мусалмонон барои муҳофизат аз Маҳдӣ, дар ҳоли гирд овардани шуморӣ кофӣ аз онон барои иъонат ва итоъати ӯст ва аз ҳамаи онон монанди шумо, барои ин манзур ёрӣ металабад; Чароки ба назари ин уҷубаи даврон, ҳокимияти Маҳдӣ дар сурати тазмини иъонат ва итоъати ӯ, ҳатмӣ аст ва ин тазмин дар Ислом <<Байъат>> номида мешавад. Бар ин асос, Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, аз мусалмонони ҷаҳон барои Маҳдӣ байъат мегирад; Ба ин маъно ки аз онон таъаҳҳуд мегирад то ҳаргоҳ Маҳдӣ барои онон зоҳир шуд, ӯро иъонат ва итоъат намоянд ва мононди хулафое ки пеш аз ӯ буданд, хизлон ва исён накунанд ва бо ин тақрир, ҳаргоҳ шуморӣ кофӣ аз мусалмонон бо ӯ бар иъонат ва итоъати Маҳдӣ байъат карданд, ҳокимияти он ҳазрат барояшон муҳаққақ мешавад; Ҳамчунонки ҳаргоҳ шуморӣ кофӣ аз онон бо ӯ бар ҳифозат аз Маҳдӣ паймон бастанд, зуҳури он ҳазрат борояшон воқеъ хоҳад шуд.

Ин барномаи комил ва дақиқе аст ки аз ақл содир шуда ва бо китоби Худованд ва суннати Паёмбари Ӯ мувофиқ аст ва ҳар кас аз қабули он истинкоф мекунад, аз Ислом барӣ аст. <<Барои ӯ дар дунё зиллат аст ва дар охират азобӣ шадид хоҳад буд; Чароки аз қабули ҳақ ибо карда ва аз роҳи он боздоштааст, то дар замин ба ҷои адолат ситам бошад ва ба ҷои ободӣ вайронӣ, то касоне ки ҷуз Худованд ҳукумат мекунанд ба ҳукумати худ идома диҳанд ва ҳукумати Худованд монанди хиёлӣ мавҳум, то абад аз зеҳни башар берун наёяд ва ҳар кас ки Худованд барояш роҳнамое қарор надиҳад, барои ӯ роҳнамое нахоҳад буд>> (Нақд ва баррасӣ 8).

( 12 )

Ин рӯзҳо бо камоли таъассуф шоҳиди ҷилваҳои фаровоне аз ташаттут ва ихтилоф дар миёни мусалмонон ҳастем... Ба назар мерасад ки асли ин ихтилофот ва мунозиъот, мавзӯъи <<Хилофат>> аст... Барои табйини мавзӯъи бунёдини хилофат дар Ислом лозим аст бидонем ки мабнои ҳокимияти сиёсӣ ба таври куллӣ наметавонад аз ду ҳол хориҷ бошад ва лизо ҳамаи фириқаҳо, ҷараёнҳо, аҳзоб ва наҳлаҳои Исломӣ, бо вуҷуди ҳамаи ихтилофи назарҳо, ногузир ба яке аз ин ду мабно боз мегарданд:

Мабнои аввал, инки таъйини ҳоким ва халифа барои мусалмонон ба уҳдаи худи онон аст... Тардиде нест ки то имрӯз қироъати расмии мусалмонон пиромуни хилофати Исломӣ ҳамин будааст ва ончи имрӯз бар ҷаҳони Ислом соя афкандааст, натиҷаи чунин рӯйкарде маҳсуб мешавад... Тавзиҳ онки мо дар тӯли солиёни дароз аз даҳаҳои оғозини торихи Ислом то кунун ба вузуҳ шоҳиди паёмадҳои суъ ва таволии фосиди чунин қироъате ҳастем. Аз ҳамон оғоз, силсилаҳо ва ҳукуматҳои золиме монанди банӣ Умая ва банӣ Аббос бо тавҷиҳоте бар сари кор омаданд ва дар қуруни охир низ низомҳои мустабид ва диктотуриҳои кишварҳои Исломӣ ҳамагӣ бо тағаллуб бар муслимин ва бо баҳрагирӣ аз зӯри сари найза бар онон мусаллат шуданд, то ҷойе ки қатъан метавон гуфт фардгароии мавҷуд ва истебдоди ҳоким дар бисёрӣ аз кишварҳои Исломӣ аз натоиҷ ва паёмадҳои шуми чунин қироъате аст. Бо ин ҳол, ҳамаи гурӯҳои шинохта шудаи феълӣ дар ҷаҳони Ислом, аз қибали Доъиш, Толибон, Ал-қоъида... [Ҳизби мавсум ба Ат-таҳрир ва муридони вилояти фақиҳ], аз ин рӯйкард табаъият мекунанд.

Аммо рӯйкарди дувуме ки охиран дар миёни уммати Исломӣ матраҳ шуда ва ё ба ибороти дақиқтар, эҳёъ ва ёдоварӣ шудааст, тафовутҳои асосӣ ва ҷавҳарӣ бо рӯйкарди аввал дорад ва мабноӣ амиқ, таҳавул офарин ва сарнавиштсоз барои мусалмонони ҷаҳон маҳсуб мешавад; Рӯйкарде ки аз батни яқиниёт ва мусалламоти Исломӣ бархоста ва бо мабонии амиқ ва асили он ҳамоҳангии комил дорад. Дар ин рӯйкард ба хубӣ табйин мешавад ки табйини ҳокими машрӯъ ва интисоби халифаи муслимин мунҳасиран аз афъоли Худованди Ҳаким аст ва танҳо Ӯст ки ҳақ дорад халифаеро ба ниёбат аз худ барои ҳукумат бар ҷаҳон баргузинад; Чароки Худованд, танҳо молик ва ҳокими ҳақиқии ин ҷаҳон аст ва бар махлуқоти хеш ҳокимияти ҳақиқӣ ва иҳотаи мутлақ дорад, лизо табиъӣ аст ки мулки худро ба ҳар кас аз бандагонаш ки бихоҳад ато мекунад то онки аз ин тариқ, умури ҷаҳон ба ҳамон шакл ки ирода фармудааст, ҷараён ёбад. Бидуни тардид ин як мабнои амиқ ва решадори Исломӣ ва мубтанӣ бар ҷаҳонбинии тавҳидӣ ва шинохти амиқ аз Худованд ва сифоти рубубии Ӯст. Мутобиқ бо ин қироъат, вазифаи мардум он аст ки аз гумоштаи Худованд табаъият намоянд ва зимни ҳимояти ҳамаҷониба аз ӯ танҳо бо ӯ байъат намоянд, на онки гумоштаи Худовандро вогузоранд ва ба гумоштаи худ ё дигарон рӯй биёваранд! Албатта таҳаққуқи ҳукумати халифаи Худованд ҷуз бо ҳимоят ва пайравии мардум муяссар нахоҳад шуд; Чароки ин суннати Худованд дар миёни гузаштагон аст ва суннати Худованд тағйире намепазирад.

Ин мабнои амиқ ва такон диҳандае аст ки дар шарқи ҷаҳони Ислом тавассути олимӣ муслеҳ ва муҷоҳид ба номи ҳазрати аллома <<Мансури Ҳошимии Хуросонӣ>> ироъа ва табйин шудааст ва тавассути ёрон ва шогирдони ӯ дар ҷаҳони Ислом хусусан минтақаи осиёи миёна пайгирӣ мешавад... Бар ин асос, ҳамакнун зарури аст ки гурӯҳҳои хостори Маҳдӣ, ҳамроҳӣ ва ҳамбастагии худ бо ин ҷараёни заминасоз хилофати ӯро эълом намоянд ва ҷараёнҳои мухолифи Маҳдӣ ва хилофати ӯ низ сариҳан изҳори назар намоянд ва мавзеъи худ дар ин бораро ошкоро баён кунанд; Чароки дигар вақти он расидааст ки ин ду ҷабҳа аз якдигар комилан мутамойиз шаванд ва дӯстон ва душманони халифаи ростини Худованд дар замин шинохта шаванд. Ин иттифоқе аст ки чи бихоҳанд ва чи нахоҳанд меафтад; Чароки тамоюзи ин ду рӯйкард ва тақобули онҳо бо ҳам, натиҷаи қаҳрӣ ва асари вазъӣ ва табиъӣ вуҷуд ва моҳияти хосси он ду аст. Бинобарин, ҷараёни мубтанӣ бар мабнои аввал ки ба назар мерасад пойгоҳе дар мантақаи Шом дорад, дар фарояндӣ комилан ҷабрӣ, ҳамаи фирқаҳо, гурӯҳҳо, ҷараёнҳо, аҳзоб ва наҳлаҳое ки ба ин мабно таъаллуқ дорандро ба сӯӣ худ ҷазб мекунад ва дар як ҷабҳа қарор медиҳад ва ҷараёни мубтанӣ бар мабнои дувум ки пойгоҳе дар мантақаи Хуросон дорад, дар фарояндӣ комилан қаҳрӣ, ҳамаи фирқаҳо, гурӯҳҳо, ҷараёнҳо, аҳзоб ва наҳлаҳои мутаъаллиқ ба ин мабноро ба сӯӣ худ ҷазб мекунад ва ин заминаи ду қутбӣ шудани ҷаҳони Исломро бар сари мавзӯъи хилофат фароҳам месозад; Ба наҳве ки рафта рафта ҳамаи ҳомиёни хилофати навъи аввал дар Шом ва ҳамаи ҳомиёни хилофати навъи дувум дар Хуросон иҷтимоъ пайдо мекунанд, то дар пайи ин тасфия ва ҷудосозӣ, замина барои зуҳури Маҳдӣ фароҳам шавад... Бинобар маҷмӯъи ончи гуфта шуд, ба вузуҳ мушоҳида мекуним ки дар ҳоли ҳозир ду ҷабҳаи аслӣ ва умда дар ҷаҳони Ислом шакл гирифтааст: Яке ҷабҳаи ҳақ бо меҳварияти ҷараёнӣ Ҳошимӣ ки танҳо Маҳдиро шойистаи хилофат мешуморад ва сирфан ба сӯӣ ӯ фаро мехонад ва дигарӣ ҷабҳаи ботил бо меҳварияти ҷараёнӣ Умавӣ ки дар ҳақиқат ҷунбише барои рӯёрӯӣ ва муқобила бо Маҳдӣ ва мамонеъат аз расидани ӯ ба ҳукумат аст. Тардиде нест ки мусалмонони ростин ва вафодор ба Расули Худо салаллоҳ алаҳи ва олиҳи ва саллам дар ҷабҳаи тарафдорони Маҳдӣ қарор доранд, аммо бо камоли таъассуф бояд эътироф намуд ки теъдоди онон ҳанӯз андак аст ва дар ҳоли ҳозир, агар нагӯйем тамомӣ гурӯҳҳои Исломӣ, балки аксарияти онон дониста ё нодониста дар ҳоли ҳимоят ва пуштибонӣ аз ҷабҳаи душманони Маҳдӣ ҳастанд ва бо беэътиноӣ ва ғафлати худ, хоста ё нохоста ҷабҳаи тарафдрони вайро тазъиф мекнанд. Аммо умед меравад ки дасти кам теъдоде аз ин ҷараёнҳо ки ҳақиқатан ҳусни ният доранд ва ҳадафашон хидмати содиқона ба Ислом аст, пеш аз шунидани паёми наҳзати <<Бозгашт ба Ислом>> ва ёдоварии азими он ба амри Маҳдӣ, ба худ биёянд ва аз ҳақиқати хилофат огоҳ шаванд ва суфуфи худро ба ҷабҳаи тарафдорони Маҳдӣ мунтақил намоянд (Мақолаи <<Ҷаҳони Ислом дар фароянди ду қутбӣ шудан>> навиштаи Юсуфи Ҷавонбахт).

( 13 )

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳамаи аъзои мусалмони доъиш, толибон, алқоъида ва гурӯҳҳои дигарро монанди сойири мусалмонони ҷаҳон, ба сӯӣ байъат бо Худованд ва тарки байъат бо ғайри Ӯ фаро мехонад ва аз онон мехоҳад ки даст аз фитнаангезӣ ва ифсод дар замин бардоранд ва ҷону мол ва номуси мусалмононро беш аз ин қурбонии ҷоталабӣ ва ҳукуматхоҳии худ накунанд; Зеро Худованд саройи охиратро барои касоне қарор додааст ки дар замин бартарӣ намеҷустанд ва фасод намеангезанд ва оқибат барои парҳезкорон аст; Чунонки фармудааст: «تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۚ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ» (Қасас/ 83)!

Тардиде нест ки Маҳдӣ барои мусалмонони ҷаҳон, аз Абубакр Бағдодӣ, Муҳаммад Умар ва Айман Завоҳирӣ беҳтар аст; Чароки амсоли инҳо чи басо худ дар орзуӣ ӯ ҳастанд ва шойистагии онро надоранд ки кафшҳояшонро пеш пояш ҷуфт кунанд; Бо таваҷҷуҳ ба инки Маҳдӣ бинобар китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам халифаи Худованд дар замин аст, вале инҳо бинобар китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам касе нестанд. Бо ин васф, барои инҳо ва пайравонашон беҳтар аст ки даъвати Мансурро лабайк гӯянд ва ба сӯӣ Маҳдӣ бозгарданд, агар ба ростӣ мусалмонанд ва дар пайи иқоми Ислом ҳастанд.

Бегумон даъвати Мансур ба сӯӣ Маҳдӣ, барои ҳомиёни доъиш, толибон ва алқоъида, озмунӣ бузург ва чолишбарангез аст; Чароки агар онро иҷобат накунанд, нифоқи худро ошкор месозанд ва ба мусалонони ҷаҳон эълом мекунанд ки ба ростӣ мусалмон нестанд ва иқомаи Исломро намеҷӯянд, балки танҳо дар пайи қудратанд ва рӯъёте ҷуз салтанат дар сар надоранд; Монанди ҷаббороне ки пеш аз онон буданд ва ҷону мол ва номуси мусалмононро дастмояи комронии худ сохтанд, то он гоҳ ки марг бар сари онон фуруд омад, монанди уқобе ки бар сари бузғола фуруд ояд ва ононро аз рӯӣ замин бардошт ва ба миёни ҳовия андохт; Дар ҳоле ки агар даъвати Мансур ба сӯӣ Маҳдиро иҷобат кунанд ва бо ӯ барои эҷоди ҳукумати он ҳазрат муттаҳид шаванд, заминаи ҳокимияти он ҳазрат фароҳам мешавад ва ғарази ғояӣ онон ба беҳтарин шакли мумкин ҳосил мегардад; Албатта ҳаргоҳ ғарази ғояӣ онон иқомаи Исломи холис ва комил дар ҷаҳон бошад; Чароки агар ғарази ғояӣ онон чизи дигаре бошад, лаънати Худованд ва бандагонаш дар пайи онон аст ва дер ё зуд ба онон мерасад ва ононро монанди боде ки хокистареро аз ҷойе бизудояд, дар атрофи замин пароканда мекунад ва он гоҳ барои онон ҷамъ кунандае нахоҳад буд!

Оё мусалмононе ки худро муҷоҳидин меноманд ва ба муҷоҳидин ва ансор тақсим мекунанд, намедонанд ки беҳтарин ҷиҳод, ҷиҳод дар рикоби Маҳдӣ ва беҳтарин ҳиҷрат, ҳиҷрат ба сӯӣ Маҳдӣ ва беҳтарин нусрат, нусрат барои Маҳдӣ аст?! Пас чаро намегароянд ба сӯӣ марде аз машриқ бо номи Мансур ки бе ҳеҷ иддаъо ва чашмдоште ононро ба сӯӣ Маҳдӣ даъват мекунад ва барои васли ба он ҳазрат роҳ менамояд, дар ҳоле ки бар асоси китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш сухан мегӯяд ва ба ақлоният фаро мехонад ва аз ҷаҳл, тақлид, аҳвоъ, дунёгароӣ, таъассуб, такаббур ва хурофот боз медорад ва ҳар чи мегӯядро бар ӯҳда мегирад ва худ зомини он аст?! Ба ростӣ чи чизе ононро аз ӯ боз дошта ва чи касе ононро аз масориъат ба сӯяш машғул сохтааст?! Оё шойиста нест ки чаҳор дасту по бар рӯӣ барф, ба сӯӣ ӯ бишитобанд ва худро аз сарзаминҳои дур ва наздик ба ӯ бирасонанд то ба ҳамроҳи ӯ барои ёрии Маҳдӣ берун оянд?! Дар ҳоле ки ӯ ононро бо ҳидояти худ, ба Маҳдӣ хоҳад расонд ва Маҳдӣ ононро бо ҳокимияти худ, ба беҳтарин орзуҳо; Чароки Исломи холис ва комилро дар миёни онон ҷорӣ сохта ва адолати мутлақро дар андаруни хонаҳо ва оғули гӯсфандонашон дохил хоҳанд намуд, бал ононро ба сарзаминҳои мавъуде хоҳад расонд ки дар онҳо шир ва асал ҷорӣ аст ва хокаш заъфарони сойида ва сангрезаҳош алмос ва марворид аст. Вой бар касоне ки Маҳдиро во мегузоранд то ба Бағдодиҳо мулҳақ шаванд; Чароки онон торикиро бар нур ва кӯриро бар бинойӣ ва ҷаҳлоро бар илм тарҷиҳ медиҳанд ва Юсуферо ба чанд дирҳами ноқобил мефурушанд; Монанди касоне ки Худованд дар бораи онон фармудааст: «وَشَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ دَرَاهِمَ مَعْدُودَةٍ وَكَانُوا فِيهِ مِنَ الزَّاهِدِينَ» (Юсуф/ 20); <<Ва ӯро ба баҳоӣ андак ки чанд дирҳами ночиз буд фурӯхтанд ва ба ӯ рағбате надоштанд>>!

Оё дар зери осмон, марди донойе нест ва бар рӯӣ замин, зани хурдманде ёфт намешавад ки нидои Мансури Ҳошимии Хуросониро бишнавад ва барои ёрии Маҳдӣ берун ояд?! Нест бод ҷаҳоне ки дар он барои ҳар хирсе ёроне ҳаст ва барои деве пуштивонае вуҷуд дорад, вале барои Маҳдӣ пуштивонае нест ва барои даъват кунанда ба сӯяш ёроне ёфт намешавад! Оё касоне ки доъӣ ба сӯӣ хештанро бо ҷон ва моли худ ёрӣ мекунанд, вале доъӣ ба сӯӣ Маҳдиро хор медоранд ва танҳо мениҳанд, ба рӯзи растохез бовар надоранд?! Рӯзе ки замин пайкарҳои ононро истифроғ мекунад то дар маҳкамаи адли Худованд бар рӯӣ як пойи худ истод шаванд ва ба пурсишҳои Ӯ дар бораи ин хиёнати бузург посух диҳанд; Чароки онон даъват кунандаи ба сӯӣ Худоро нодида гирифтанд ва даъват кунандаи ба сӯӣ иблисро иҷобат карданд ва бо ин кори худ, қавоъиди ҷаҳонро бар ҳам заданд ва риштаи табиъатро аз ҳам гусастанд. Пас кайфари онон дар дунё, истелоъи шарирон шуд то сарҳои мардонашонро бибуранд ва барои заноҳошон қуръа бияндозанд ва дар охират, оташӣ сӯзони шуд ки санги хороро зуб мекунад ва равғани ононро мегирад. (Пурсиш ва посух 12).

( 14 )

Аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, худ яке аз уламои мусалмон аст ва табъан ҳамон нақшаеро барои онон қоъил аст ки барои худ қоъил аст ва он заминасозӣ барои иқомаи Исломи холис ва комил дар ҷаҳон аз тариқи эҷод ва ҳифзи ҳокимияти Худованд дар замин ба тартибе аст ки дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> табйин фармудааст. Бинобарин, аз назари эшон уламои мусалмон мувазафанд ки ба ҷои даъват ба сӯӣ худ, ба сӯӣ халифаи Худованд дар замин даъват кунанд ва ба ҷои эҷод ва ҳифзи ҳокимияти худ, ба эҷод ва ҳифзи ҳокимияти ӯ бипардозанд; Чароки ин кор дар сурате ки муқаддамоти он тавассути мусалмонон таъмин шавад, мумкин аст ва муқаддамоти он камобеш монанди муқаддамоти эҷод ва ҳифзи соири ҳукуматҳост. Ба ин тартиб, ҳар олими мусалмоне ки мусалмононро ба байъат бо Маҳдӣ амр ва аз байъат бо ғайри ӯ наҳй мекунанд, вазифаи Исломии худро анҷом медиҳад ва бар мусалмонон воҷиб аст ки даъвати ӯро бипазиранд ва ӯро дар ин кор ёрӣ кунанд, вале олимони мусалмоне ки мусалмононро ба байъат бо Маҳдӣ амр ва аз байъат бо ғайри ӯ наҳй намекунанд, вазифаи Исломии худро анҷом намедиҳанд ва бар мусалмонон воҷиб аст ки аз онон бар ҳазар бошанд (Пурсиш ва посух 7).

( 15 )

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ сирфан олимӣ мусалмон аст ки бо ҳадафи зоҳир сохтани Маҳдӣ алайҳи салом ва расондани ӯ ба қудрат, қиём кардааст ва мусалмононро ба байъат бо он ҳазрат ба ҷои байъат бо ин ва он фаро мехонад ва бадин сон барои иқомаи Исломи холс ва комил дар ҷаҳон заминасозӣ мекунад ва ба ҳамин ҷиҳат, ҳимоят аз эшон бар ҳар мусалмоне воҷиб аст. Ҳол агар барои шумо ва бархӣ дигар аз мусалмонон, ба ҳар далил маълум шуда ки эшон илова бар ин моҳияти айнӣ ва машҳуд, мавъуд низ аст, ҳимоят аз эшон бар шумо воҷибтар хоҳад буд; Ҳамчунонки ҳимоят аз эшон бар мусалмононе ки чунин барояшон маълум нашуда низ воҷиб аст; Чароки ин олими мусалмон ба сурати айнӣ ва машҳуд, ба сӯӣ Маҳдӣ алайҳи салом фаро мехонад ва барои зуҳури он ҳазрат заминасозӣ мекунад ва ҳамин барои ҳимоят аз эшон тавассути ҳар мусалмоне кофӣ аст; Чунонки Худованд фармудааст: «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَىٰ ۖ» (Моъида/ 2); <<Ва ба якдигар дар некӣ ва прҳезкорӣ ёрӣ расонед>>! ...

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аз ҳеҷ мусалмоне барои худ байъат намегирад; Чароки байъатро танҳо барои Худованд медонад ва муродаш аз он, байъат бо касе аст ки Худованд ба байъат бо ӯ фармон дода ва ӯ касе ҷуз Маҳдӣ нест ки байъат бо ӯ бар ҳар мусалмоне воҷиб аст. Бар ин асос, Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аз мусалмонони ҷаҳон барои Маҳдӣ байъат мегирад; Ба ин маъно ки аз онон аҳд ва мисоқ мегирад бар инки агар Маҳдӣ барояшон зоҳир шуд, ӯро ҳифозат, иъонат ва итоъат кунанд ва монанди касоне ки пеш аз онон буданд, танҳояш нагузоранд. Ин мазмуни паймоне аст ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аз ҳар мусалмоне мегирад ва агар шуморӣ кофӣ аз мусалмонон, чунин паймонеро бо ӯ баста кунанд, замина барои зуҳури Маҳдӣ фароҳам мешавад (Пурсиш ва посух 30).

( 16 )

Аз ончи гузашт рӯшан шуд ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бар хилофи таваҳҳуми шумо, ба сӯӣ <<Худ>> даъват намекунад, балки ошкоро ба сӯӣ <<Маҳдӣ>> даъват мекунад; Чароки даъвати ӯ ба ҳампаймоноӣ барои ҳифозат аз <<Маҳдӣ>> ва иъонат ва итоъати ӯ, бо ҳеҷ тақрире даъват ба <<Худ>> талаққӣ намешавад ва <<Даъват ба худ>> номидани он, монанди <<Шаб>> номидани <<Рӯз>> аст ки чизе ҷуз таҳаккум дар номгузорӣ нест. Бегумон касе ба сӯӣ <<Худ>> даъват мекунанд ки барои <<Худ>> ҳаққи ҳокимият мешиносанд ва дигаронро ба ҳифозат, иъонат ва итоъати <<Худ>> малзум медонанд ва ҷуз ҳифзи ҳукумати <<Худ>> ҳамме надоранд; Ё худпарастоне ки дар ботлоқи иддаъоҳо фуру рафтаанд ва ҷуз <<Ман инам>> ва <<Ман онам>> ҳарфе надоранд ва ҷуз барои исботи <<Худ>> намекӯшанд; Ҳамонон ки худро дар радифи Паёмбарони Худо медонанд ва дар арзи хулафоъи Ӯ мешуморанд ва ба номҳои авлиёъи Ӯ меноманд, дар ҳоле ки дар назари Ӯ аз ҳашароте бефоидатаранд! (Нақд ва баррасӣ 8).

( 17 )

Ҳар чанд бархӣ мусалмонони аҳли илм, эшонро заминасози мавъуди зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом медонанд ва мӯътақиданд ки ин бо таваҷҷуҳ ба хусусиёти фикрӣ, амалӣ ва зоҳирии эшон, возеҳ аст ва ниёзе ба тардид ва муҷодила надорад, вале эшон ҳамми худро муъаззаф ба чунин иддаъое намефармояд ва танҳо ба заминасозии айнӣ ва воқеъӣ барои зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом мепардозад ва мӯътақид аст ки лузуми ақлӣ ва шаръӣ ҳамроҳӣ бо эшон дар ин росто, тобеъӣ аз ҳамин заминасозии айнӣ ва воқеъӣ аст, на тобеъӣ аз иддаъои мавъуд будан; Чароки муддаъиёни мавъуд будан бисёранд, вале як заминасози айнӣ ва воқеъӣ барои зуҳури он ҳазрат ёфт намешавад! Бо таваҷҷуҳ ба инки умуми муддаъиён, ҳамме ҷуз исботи иддаъои худ надоранд ва ба коре ҷуз муҷодила дар бораи инки чи касе ҳастанд ва чи касе нестанд, намепардозанд, дар ҳоле ки рӯшан аст шъни Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аҷҷали аз ин қабил корҳост ва кори муҳимтаре эшонро ба худ машғул карда ва он ҳамон таълими Исломи холис ва комил ба мусалмонони ҷаҳон ва тарбияти шуморӣ кофӣ аз онон барои ёрии Маҳдӣ алайҳи салом аст; Коре ки агар тавассути эшон анҷом шавад, зуҳури он ҳазрат таҳаққуқ меёбад, ҳар чанд касе эшонро заминасози мавъуди он ба шумор наёварда бошад (Нақд ва баррасӣ 11).

( 18 )

Вонгаҳе маълум аст ки эшон ба ҳеҷ ру иддаъои Маҳдавият надорад ва хоҳони ҳарҷу марҷ дар ҷомеъа нест, балки ба сӯӣ имом Маҳдӣ алайҳи салом даъват мекунад ва таҳаққуқи ҳокимияти ӯро монанди таҳаққуқи ҳокимияти дигарон мумкин медонад. Эшон саъй дорад ба шумо ва сойири мусалмонони ҷаҳон бифаҳмонад ки метавонед ҳамон тавр ки Зайд ва Амрро ба ҳукумат мерасонед, Маҳдиро ба ҳукумат бирасонед ва бо ин васф, эшон ба сӯӣ беҳукуматӣ даъват намекунад, балки ба сӯӣ ҳукмати Маҳдӣ даъват мекунад; Чароки аз назари эшон, Маҳдӣ ба ҳукми «إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ» (Каҳф/ 110) башаре монанди дигарон аст ва мавҷуди афсонаи дар ломаконӣ мовароӣ нест ва метавон бо тазмини амнияти ӯ ба содагӣ ба ӯ дастрасӣ пайдо кард ва бо тазмини иъонат ва итоъати ӯ ба содагӣ ҳукумати ӯро муҳаққақ сохт. Бо ин васф, касе ки барои таҳаққуқи ҳукумати ӯ талош мекунад, хостори ҳарҷу марҷ нест, балки хостори иқомаи адолат дар ҷаҳон аст ва аз касоне ки барои таҳаққуқи ҳукумати дигарон талош мекунанд, хайрхоҳтар аст. Аз инҷо дониста мешавад ки тамсили шумо дар бораи хӯрдани ғазо ва насби амир барои сароё, ба куллӣ номарбут ва бегона аст; Зеро эшон мункири зарурати ҳукумат нест то ба эшон гуфта шавад ҳукумат монанди ғазо зарурӣ аст ё Паёмбар барои сароё амири насб мекард! Бал мӯътақид аст ки ҳукумат барои Маҳдӣ аст ва эҷоди он монанди эҷоди ҳар ҳукумати дигарӣ мумкин аст ва агар мардум коре ки барои эҷоди ҳукуматҳои мавҷуд кардаандро барои эҷоди ҳукумати ӯ бикунанд, ҳукумати ӯ эҷод мешавад ва ин билкул мутафовит бо ҷизе ки шумо бардошт кардаед! (Нақд ва баррасӣ 4).

( 19 )

Анҷумани мавсум ба ҳуҷҷатия дар Эрон, монанди сойири гурӯҳҳои шиъӣ мӯътақид аст ки зоҳир сохтани Маҳдӣ бар ӯҳдаи Худованд аст ва вазифаи мардум шумурда намешавад, бо ин тафовут ки бар хилофи сойири гурӯҳҳо, мӯътақид ба зарурати таваққуф то замони зуҳури Маҳдӣ аст агарчи ба пур шудани ҷаҳон аз зул ва ҷавр доман занад, дар ҳоле ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло зоҳир сохтани Маҳдиро бар ӯҳдаи мардум медонад на бар ӯҳдаи Худованд ва мӯътақид аст ки таваққуфи онон то замони зуҳури Маҳдӣ ҷойиз нест, балки монеъ аз зуҳури он ҳазрат мешавад; Зеро зоҳир набудани он ҳазрат натиҷаи табиъии тарси ӯ аз дучор шудан ба оқибати падаронаш аст ки дар халаъи ҳимояти мардум кушта ва мағлуб шудаанд ва бо ин васф, то ҳангоме ки ин тарси ӯ боқӣ аст, зоҳир набудани ӯ низ истимрор меёбад ва аз ин рӯ, мардум муваззаф ба тазмини амнияти ӯ аз тариқи мутаъорафе монанди иҷтимоъ, тамҳид ва таъаҳҳуд ҳастанд то замина барои зуҳури ӯ фароҳам шавад. Ин <<Боби Ҳетта>> ва дарвозаи наҷоте аст ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ба рӯйи уммат гушуда ва бар анҷомани мавсум ба ҳуҷҷатия ва сойири гурҳҳои шиъӣ воҷиб аст ки аз он ворид шаванд (Нақд ва баррасӣ 52).

( 20 )

Чизе ки нахустин бор халифаи Худованд дар заминро ба пинҳон шудан водошт, тарс аз кушта шудан тавассути золимон буд ки Мӯсо ибни Имрон алайҳи саломро низ ба пинҳон шудан водошт; Чунонки Худованд барои ибрати мусалмонон фармудааст: «وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَىٰ قَالَ يَا مُوسَىٰ إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ إِنِّي لَكَ مِنَ النَّاصِحِينَ ۝ فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ ۖ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ» (Қасас/ 20 ва 21); <<Ва марде аз дуртарин ҷойи шаҳр омад дар ҳоле ки мешитофт, гуфт: Эй Мӯмо! Анҷуман дар бораи ту машварат мекунанд то туро бикушанд, пас берун шав ки ман барои ту аз хайрхоҳонам! Пас берун шуд дар ҳоле ки тарсон ва нигарон буд, гуфт: Парвардигоро! Манро аз қавми золимон наҷот бидеҳ>>! Бо ин васф, тадовуми ғиёби ӯ ношӣ аз тадовуми тарси ӯст ва тадовуми тарси ӯ ношӣ аз он аст ки <<Қавми золимон>> ҳанӯз қодир ба куштани ӯ ҳастанд ва ин ба маънои он аст ки мардум ҳанӯз тамҳидоти лозим барои муҳофизат аз ӯро наяндешидаанд ва иқдомоти лозим барои таъмини амнияти ӯро анҷом надодаанд, балки ҳанӯз пуштибони <<Қавми золим>> ҳастанд ва бо ин васф, наметавон гуфт ки ӯ танҳо ба сабаби аъмоли гузаштагонашон аст; Чунонки Худованд фармудааст: «أَوْ تَقُولُوا إِنَّمَا أَشْرَكَ آبَاؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ ۖ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ» (Аъроф/ 173); <<Ё (мабодо) бигӯйед ки падаронамон аз пеш ширк варзиданд ва мо фарзандонӣ пас аз онон будаем, оё пас моро ба сабаби коре ки аҳли ботил карданд ҳалок мекунӣ?!>>; Зеро қоъидатан ҳар замоне ки мардум аъмоли гузаштагонашонро тарк кунанд ва аз ҳимояти <<Қавми золимон>> даст бардоранд ва ба пуштибонӣ аз халифаи Худованд дар баробари онон рӯй биёранд, ғиёби халифаи Худованд поён мепазирад; Чунонки Худованд фармудааст: «مَا يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذَابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ ۚ» (Нисоъ/ 147); <<Худованд ба азоби шумо чи кор дорад агар шумо шукр бигузоред ва имон оваред?!>> Ва фармудасст: «وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ» (Ҳуд/ 117); <<Ва Парвардигорат касе нест ки ободиҳоро бо зулм нобуд кунад дар ҳоле ки аҳли он ислоҳ кунандгонанд>> Ва ин ҳамон заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ аст ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба сӯӣ он фаро мехонад ва мухолифони ӯ аз он боз медоранд (Нақд ва баррасӣ 57).

( 21 )

Бинобар назари аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, шарти зуҳури имом Маҳдӣ алайҳи салом итминони ӯ ба амният ва умеди ӯ ба ҳокимияти худ аст. Бинобарин, ӯ то ҳангоме ки ба масвун будани ҷон ва озодияш дар миёни мардум мутмаъин нест ва ба ҳокимияташ бар онон умеде надорад, зуҳур намекунад, агарчи ҷуз як рӯз аз дунё боқӣ намонда бошад ва ин шарте аст ки фароҳам кардани он бар ӯҳдаи мардум аст; Зеро онон бо тақсирашон дар ҳифозат ва ҳимоят аз ӯ ва иқдомашон ба ҳифозат ва ҳимоят аз дигарон ки ба ҷои ӯ ҳукумат мекунанд, сабаби тарси ӯ бар ҷон ва озодияш ва яъси ӯ аз дастёбӣ ба ҳукумат шудаанд ва бинобар қоъида дар Ислом, ҳар кас сабаби хасорате бар дигарӣ мешавад, мукаллаф ба ҷуброни он аст; Хусусан бо таваҷҷуҳ ба инки ғарази Худованд аз зоҳир кардани имом Маҳдӣ алайҳи салом ва расонданаш ба ҳукумат, эҷоди адолат дар мардум пас аз вуҷуди зулм дар онон ва ин фаъолияте аз ӯст ки бидуни қобилияте аз онон таҳаққуқ намеёбад; Чунонки Худованд фармудааст: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ ۗ» (Раъд/ 11); <<Ҳароина Худованд чизе ки дар қавме астро тағйир намедиҳад то он гоҳ ки онон чизе ки дар худашон астро тағйир диҳад>>!

Албатта тардиде нест ки Худованд бар ҳифзи амнияти имом Маҳдӣ алайҳи салом ва расонданаш ба ҳукумат аз тариқи ҷабр тавоност, агарчи як тан аз мардум ба он розӣ набошад ва барои он коре накунад, вале ин бар хилофи суннати Ӯ ва равияаш дар умматҳои гузашта аст, то ҳадде ки барои Паёмбаронаш низ воқеъ нашуд ва рӯшан аст ки суннати Ӯ ва равияаш дар умматҳои гузашта ҳаргиз тағйир намепазирад; Чунонки фармудааст: «سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۖ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا» (Аҳзоб/ 62); <<Суннати Худованд дар касоне ки аз пеш гузаштанд (чунин буд) ва ҳаргиз барои суннати Худованд тағйире намеёбӣ>> Ва фармудааст: «فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ ۚ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا ۖ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا» (Фотир/ 43); <<Пас оё интизори чизе ҷуз суннати гузаштагонро доранд?! Пас ҳаргиз барои суннати Худованд тағйире намеёбӣ ва ҳаргиз барои суннати Худованд таҳаввуле намеёбӣ>> Ва аз ин рӯ, имом Маҳдӣ алайҳи салом ҳаргиз зуҳур намекунад магар ҳангоме ки шуморӣ кофӣ аз мардум барои ҳифозат аз ҷон ва озодии ӯ гирд оянд ва ҳаргиз ба ҳукумат намерасад магар ҳангоме ки шоморӣ кофӣ аз мардум хостори ҳукумати ӯ шаванд ва бо молу силоҳи худ аз он ҳимоят кунанд; Ҳамон тавр ки шуморӣ кофӣ аз мардум дар Макка бо сиёдати Абу Толиб аз ҷон ва озодии Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам гирд омаданд то он Ҳазрат даъвати хешро зоҳир сохт ва шуморӣ кофӣ аз мардум дар Мадина –пас аз инки ба ҳокимашон Абдуллоҳ ибни Убайд пушт намуданд– хостори ҳукумати Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам шуданд ва бо мол ва силоҳи худ аз он ҳимоят карданд то он ҳазрат ба ҳукумат расад ва ин мисдоқи сухани Худованд аст ки фармудааст: «سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنَا ۖ وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا» (Исроъ/ 77); <<Суннати касе аз Паёмбаронамон ки пеш аз ту фиристодаем ва ҳаргиз барои суннати Мо тағйире намеёбӣ>>! Аз ин рӯст ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло –ин заминасози сиддиқи зуҳури имом Маҳди алайҳи салом– фарёд мезанад:

<<Оё дар миёни шумо озодагоне нестанд ки барои ёрии ин мард гирд оянд, бошад ки хешро ба онон бишносонад?! Ба Худо савганд агар шуморӣ кофӣ аз шумо гирд оянд ки ӯро бо мол ва ҷон ёрӣ расонанд ва аз падару модар ва зану фарзанд дӯсттар доранд, ҳароина хешро ба онон мешиносонад ва ононро дар роҳи Худованд раҳбарӣ мефармояд...>> (Гуфтори 104).

Ин ба маънои он аст ки ҳаргоҳ шуморӣ кофӣ аз мардум барои ёрии имом Маҳдӣ алайҳи салом бо мол ва ҷон гирд оянд, он ҳазрат худро ба онон мешиносонад, агарчи онон пештар бо ӯ иртиботе надошта бошанд ва ин калиди қуфли зуҳури ӯ маҳсуб мешавад (Барои огоҳии бештар дар ин бора бингаред ба: Китоби <<Бозгашт ба Ислом>>, мабҳаси <<Чигунагии зоҳир кардани Маҳдӣ тавассути мардум>> с293. Ҳамчунин, бингаред ба: Пурсиш ва посух 119) (Пурсиш ва посух 274).

( 22 )

Яке аз муҳимтарин ҳақоиқи табйин шуда тавассути ҷаноби Мансур дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> ки метавон онро мабнои назарӣ инқилоби ҷаҳонии Маҳдӣ ва нуқтаи азимат ба сӯӣ зуҳури он ҳазрат донист, имкони зуҳури он ҳазрат дар сурати иҷтимоъи шуморӣ кофӣ аз мусалмонон барои ҳифозат ва ҳимоят аз ӯст. Бар ин асос, ҳадафи ҷаноби Мансур, ташкили ин иҷтимоъ ва расондани он ба Маҳдӣ аст то битавонад бо ёрии он зуҳур кунад. Бо ин васф, ҳукумате ки ҷаноби Мансур дар садади ташкили он аст, ҳукумати Маҳдӣ аст ки монанди ҳар ҳукумати дигаре, дар сурати таҳаққуқи заминаҳои ин қобили ташкил аст ва машрӯъияти таҳаққуқи заминаҳои он бо меҳварияти ташкили иҷтимоъи мазкур, аз тавобеъи машрӯъияти ҳукумати Маҳдӣ аст; Ба ин маъно ки вақте ҳукумати Маҳдӣ машрӯъ аст, заминасозӣ барои он машрӯъият дорад ва ин аз боби таҳсил муқаддамаи воҷиб аст ки ақлан воҷиб маҳсуб мешавад, то ҳадде ки имкони наҳй аз он тавассути шореъ вуҷуд надорад; Чароки наҳй аз воҷиби ақлӣ қабеҳ аст, монанди наҳй аз таҳияи об барои ғусл ва таййи тариқ барои ҳаҷ ва ин сарфи назар аз он аст ки амри шаръӣ барои он ба ҷаноби Мансур расида бошад ё нарасида бошад (Пурсиш ва посух 29).

( 23 )

Мушкилоти ҷаҳон ҳама реша дар адами ҳокимияти Худованд бар он дорад ва ҳокимияти Худованд бар он, бо ҳокимияти Маҳдӣ бар он таҳаққуқ меёбад ва ҳокимияти Маҳдӣ бар он бо заминасозӣ барои он мумкин мешавад ва заминасозӣ барои он дар гарави иҷмоъи шуморӣ кофӣ аз мардум барои ҳимоят аз ӯст ва ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар ҳоли эҷоди ин иҷтимоъ аст ва ҳар касе ки ба қадри тавони худ бо ӯ ҳамкорӣ намекунад, дар эҷоди мушкилоти ҷаҳон саҳим аст, хоҳ ҳоким бошад ва хоҳ раъят (Пурсиш ва посух 102).

( 24 )

Зуҳури он ҳазрат, дар гарави иҷтимоъи ҳамаи мардуми ҷаҳон барои ҳимоят аз ӯ нест, балки дар гарави иҷтимоъи шуморӣ кофӣ аз онон барои ин кор аст ва шуморӣ кофӣ аз онон барои ин кор, метавонад ба тадриҷ ва бо иҷобату ёрии амсоли шумо таъмин шавад ин шоъ Аллоҳ. Бо ин васф, танҳо касоне метавонанд ба зуҳури Маҳдӣ умедвор бошанд ки муқаддамоти онро фароҳам месозанд; Монанди кишоварзе ки заминро барои бардошти маҳсул шухм мезанад ва базр меафшонад ва об медиҳад ва ваҷин мекунад ва он гоҳ ба бардошти маҳсул умед дорад; Чароки бидуни ин заминасозӣ, умед доштан ба бардошти маҳсул ҳамоқат аст. Аз ин рӯ, касоне ки дар ҳоли ҳимоят аз ҳокимони дигар ва таъмини молу силоҳ ва неру барои онон, ба зуҳури Маҳдӣ умедворанд, монанди аҳмақе ки базрро дар замини дигарон мекорад ва умеди маҳсул дар замини худ дорад! Инон касоне ҳастанд ки аз раҳмати Худованд ноумеданд ва инон ҳамоно зиёнкорон ҳастанд (Пурсиш ва посух 48).

( 25 )

Ниёзи Маҳдӣ ба хости шуморӣ кофӣ аз мардум ва ҳимояти амалии онон аз ӯ ба василаи мол, нафар ва силоҳи кофӣ барои ташкил ва ҳифзи ҳукуматаш, як ниёзи табиъӣ ва ақлонӣ аст ки аз моҳияти ҳукумат бархоста ва барои ҳар ҳукумате қатъи назар аз кистии ҳокими он зарурӣ аст, то ҳадде ки ҳукмати Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам бидуни хости шуморӣ кофӣ аз мардум ва ҳимояти амалии онон аз ӯ ба василаи мол, нфар ва силоҳи кофӣ шакл нагирифт ва маҳфуз намонд ва рӯшан аст ки Маҳдӣ аз Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам беҳтар нест. Бо ин васф, метавон гуфт ки шаклгирӣ ва ҳифзи ҳукумат дар асари ирода ва иқдоми муносиби шуморӣ кофӣ аз мардум, суннати Худованд дар гузаштагон аст ва суннати Худованд дар гузаштагон ҳаргиз тағйире нахоҳад пазируфт; Чунонки фармудааст: «سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۖ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا» (Аҳзоб/ 62); <<Суннати Худованд дар касоне ки пештар гузаштанд чунин буд ва ҳаргиз барои суннати Худованд тағйире нахоҳӣ ёфт>>! Бинобарин, касоне ки интизор мебаранд ҳукумати Маҳдӣ ба гунаи мутафовит бо ҳукумати гузаштагон ва бидуни ирода ва иқдоми муносиби шуморӣ кофӣ аз мардум шакл бигирад ва маҳфуз бимонад, интизорӣ беҳуда мебаранд; Чунонки Худованд фармудааст: «فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ ۚ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا ۖ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا» (Фотир/ 43); <<Оё интизори чизе ҷуз суннати гузаштагонро доранд?! Дар ҳоле ки ҳаргиз барои суннати Худованд тағйире намеёбӣ ва ҳаргиз барои суннати Худованд табдиле намеёбӣ>>!

Аз инҷо дониста мешавад ки ҳаргоҳ шуморӣ кофӣ аз мардум ба ирода ва иқдоми муносиб барои зуҳури Маҳдӣ рӯй наёваранд, Худовандро ногузир ба тағйири суннати худ намекунанд то бар хилофи суннати худ, Маҳдиро бидуни ирода ва иқдоми муносиби онон зоҳир кунад, бал танҳо сабаб мешаванд ки Худованд суннати дигаре аз суннатҳои худро дар пеш бигирад ва он ҳамоно итмоми ҳуҷҷат бар онон аз тариқи барангехтани як бим даҳанда ва  сипас бардоштани онон аз рӯӣ замин бо азобӣ нобудгар аст то тасалсулӣ ботил ва бениҳоят шакл нагирад; Чунонки фармудааст: «قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ» (Оли Имрон/ 137); <<Пеш аз шумо суннатҳое гузаштааст, пас дар замин бигардед ва бубинед ки оқибати такзиб кунандагон чигуна буд>>! Ин ба маънои он аст ки даъвати мардум тавассути Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба сӯӣ заминасозӣ барои зуҳури Маҳдӣ, яке аз ду натиҷаро хоҳад дошт: Ё бо иҷобати шуморӣ кофӣ аз онон, ба зуҳур ва ҳукумати Маҳдӣ хоҳад анҷомид ва ё бо адами иҷобати шуморӣ кофӣ аз онон, ба нузули азоб бар онон мунҷар хоҳад шуд; Чунонки Худованд фармудааст: «وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَىٰ وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا» (Мӯъминун/ 42); <<Ва чизе мардумро ҳангоме ки ҳидоят ба наздашон омад боз надорад аз инки имон оваранд ва аз Парвардигорашон омӯрзиш хоҳанд магар инки суннати гузаштагон бар онон биёяд ё азоб бар онон пеш биёяд>> Ва ин азоб сабаби нобудии насли онон ва дар ниҳоят пайдойиши наслӣ дигар хоҳад шуд ки ба ирода ва иқдоми муносиб барои зуҳури Маҳдӣ рӯй меоваранд; Чунонки Худованд фармудааст: «إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ وَيَأْتِ بِآخَرِينَ ۚ وَكَانَ اللَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ قَدِيرًا» (Нисоъ/ 133); <<Агар бихоҳад шуморо мебарад эй мардум ва касонӣ дигареро меоварад ва Худованд бар ин кор тавоност>> Ва фармудааст: «إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَسْتَخْلِفْ مِنْ بَعْدِكُمْ مَا يَشَاءُ كَمَا أَنْشَأَكُمْ مِنْ ذُرِّيَّةِ قَوْمٍ آخَرِينَ» (Анъом/ 133); <<Агар бихоҳад шуморо мебарад ва касе ки мехоҳадро ба ҷойи шумо меоварад, ҳамон тавр ки шуморо аз пушти гурӯҳӣ дигар падид овард>> Ва фармудааст: «وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَأَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا آخَرِينَ» (Анбиёъ/ 11); <<Ва чи бисёр сарзамине ки ситамкор будро дар ҳам Кӯбидем ва пас аз он қамӣ дигарро падид овардем>> Ва фармудааст: «فَإِنْ يَكْفُرْ بِهَا هَٰؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ» (Анъом/ 89); <<Пас агар инҳо ба он кофир шаванд, қамеро бар он мегуморем ки ба он кофир набошанд>>! Бинобарин, даъвати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба сӯӣ Маҳдӣ, дар ҳар ҳол бенатиҷа нахоҳад буд, бал ногузир яке аз ду натиҷаро хоҳад дошт ки ҳар ду ба зуҳури Маҳдӣ хоҳанд анҷомид ва ин мисдоқи сухани Худованд аст ки фармудааст: «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ ۖ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذَابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينَا ۖ فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ» (Тавба/ 52); <<Бигӯ оё барои мо ҷуз яке аз ду хубиро интизор мебаред?! Дар ҳоле ки мо барои шумо интизор мебарем ки Худованд ба шумо азобе аз назди худ ё бо дастони мо бирасонад! Пас интизор баред ки мо низ бо шумо мунтазирем>>! Бо ин васф, касоне ки аз иҷобати даъвати Мансури Ҳошимии Хурсонӣ ба сӯӣ Маҳдӣ сар боз мезананд бидонанд ки Худовандро оҷиз нахоҳанд кард, балки ҳаддиаксари насли худро бархоҳанд андохт; Чунонки фармудааст: «وَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ ۗ وَبَشِّرِ الَّذِينَ كَفَرُوا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ» (Тавба/ 3); <<Ва агар рӯйгардон шудед бидонед ки шумо оҷиз кунандагони Худованд нестед ва касоне ки кофир шудандро ба азобӣ дарднок башорат деҳ>>!

Агарчи инак бештари мардум монанди ҳайвонот танҳо дар андешаи зиндагии дунё ҳастанд ва дағдағае ҷуз хӯрдан, хобидан ва ҷуфтгирӣ надоранд, вале барои ташкил ва ҳифзи ҳукумати Маҳдӣ, ба ирода ва иқдоми муносиби ҳамаи онон ниёзе нест, балки ирода ва иқдоми муносиби шуморе аз онон кифоят мекунад; Ҳамон тавр ки барои ташкил ва ҳифзи сойири ҳукуматҳо дар ҷаҳон, ирода ва иқдоми муносиби ҳамаи мардум вуҷуд надошта, балки ирода ва иқдоми муносиби шуморе аз онон вуҷуд дошта ва ҳамин барои онҳо кофӣ будааст. Рӯшан аст ки ин шумори кофӣ аз мардум, метавонанд бо пайвастан ба якдигар дар сафӣ воҳид ва қарор гирифтан таҳти таълим ва ҳидояти олимӣ комил монанди Мансури Ҳошимии Хуроснӣ ва сипас иқдомоти муносиби фарҳангӣ, иқтисодӣ, сиёсӣ ва ғайра дар ҷаҳон, бархӣ ҳокимони золимро таҳти фишор қарор диҳанд ва ба канорагирӣ аз ҳукумат ва сойири тамҳидоти лозим барои зуҳури Маҳдӣ водор созанд. Бо ин шева, интизор меравад ки мол, нафар ва силоҳи як кишвар бинобар хости бештари мардум он дар ихтиёри Маҳдӣ қарор гирад ва ин барои қонеъ сохтани ӯ ба зуҳур ва қабули ҳукумат дар он кофӣ ба назар мерасад, то аз ин тариқ ба тавсиъаи ҳукумати худ то ҳар ҷойе ки Худованд хостааст бипардозад. Ин ба маънои он аст ки рӯйгардонии бештари мардум аз иҷобати даъвати Мансури Ҳошимии Хуроснӣ, то ҳангоме ки шуморӣ кофӣ аз онон онро иҷобат мекунанд, монеъ аз зуҳури Маҳдӣ намешавад ва иҷобати шумори кофӣ аз онон бисёр муҳтамал ва амалӣ аст ва бо ин васф, ҷойе барои ноумедӣ вуҷуд надорад ва шумо бояд бо иқтидо ба Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, ҳамчунон ба даъвати мардум идома диҳед ва паёми ҳақро ба гӯши ҳамаи онон бирасонед то шояд шуморӣ кофӣ аз онон онро иҷобат кунанд, пеш аз инки азоби Худованд бар онон фуруд ояд ва ононро ба ғайри онон табдил кунад.

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ барои расидан ба ормони Исломии худ бар рӯйи ҳеҷ як аз ақойид ва аҳкоми Исломи пой нагузошта ва ба ҳамин далил аст ки бо вуҷуди аҳаққияти ошкор ва бархурдорӣ аз маъқултарин ва машруътарин гуфтумон дар ҷаҳони Ислом, аз камтарин ҳимоятҳо ва имконот бархурдор аст, дар ҳоле ки агар монанди дигарон барои расидан ба ормони худ, бар рӯйи бархӣ ақойид ва аҳкоми Ислом пой мегузошт, монанди онон аз ҳимоятҳо ва имконоти давлатҳо ва гурӯҳҳои мухталиф бархурдор мешуд, вале ӯ барои Худованд тақво пеш гирифта ва бар ҳамаи сахтиҳо ва мароратҳои ношӣ аз он сабр пеша карда ва бо ин васф, тардиде нест ки пирӯзии ниҳойи барои ӯст; Чароки Худованд ваъда дода ва фармудааст: «فَاصْبِرْ ۖ إِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ» (Ҳуд/ 49); <<Сабр пеша кун; Чароки оқибат барои аҳли тақво аст>>! Бинобарин, ёрони Мансури Ҳошимии Хуросонӣ низ бояд ба пайравӣ аз муъаллими хеш, тақво пеш гиранд ва сабр пеша кунанд ва барои расидан ба ормони Исломии худ бар рӯйи бархӣ ақойид ва аҳкоми Ислом пой нагузоранд, агарчи ононро ба сахтиҳо ва мароратҳои бисёре дучор кунад ва албатта яқин дошта бошанд ки дар ин сурат, пирӯзии ниҳойи барои онон хоҳад буд; Чароки он ваъдаи Худованд аст ва Худованд ваъдаи худро хилоф нахоҳад кард; Чунонки фармудааст: «وَعْدَ اللَّهِ ۖ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ» (Рум/ 6); <<Ваъдаи Худованд аст, Худованд ваъдаашро хилоф намекунад, вале бештари мардум намедонанд>>! (Нақд ва баррасӣ 55).

( 26 )

Шакке нест ки наҳзати Исломии Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, ҳақтарин ҷараён дар ҷаҳони Ислом аст; Зеро ҳангоме ки ҳамаи ҷараёнҳо дар ҷаҳони Ислом ба сӯӣ ҳокимияти худ фаро мехонанд, ин наҳзат ба сӯӣ ҳокимияти Худованд даъват мекунад ва ҳангоме ки ҳамаи онҳо барои хилофати Зейд ва Амр ва Абубакр Бағдодӣ заминасозӣ мекунанд, ин наҳзат барои хилофати Маҳдӣ заминасозӣ мекунад ва бо ин васф, аҳаққияти он монанди офтоб дар паҳнаи осмон ошкор аст, ҳар чанд мунофиқон ва золимон иқрор надоранд...

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бар пояи китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбараш ва дар рӯшании ақлӣ салим ҳаракат мекунад ва аз хоҳишҳои онон пайравӣ намекунад ва дар банди он нест ки онон хушнуд мешаванд ё хашм мегиранд ва бо ӯ ҳамроҳ мешаванд ё дар баробараш меистанд ва аз маломати маломатгаре намеҳаросад. Чи басо касоне ки орзу доранд ӯ як қадам аз мавозеъи муҳками худ дар китоби <<Бозгашт ба Ислом>> ақаб бинишинад то аз ӯ ҳимоят кунанд, вале ӯ ҳозир ба ин кор нест; Чароки мавозеъи ӯ дар ин китоби бузург, мавозеъи Исломи холис ва комил аст ва ӯ бар сари Ислом бо касе муъомила намекунад. Шояд низоми ҷумҳурии Исломии Эрон низ аз зумраи инон бошад; Чароки аз бархӣ мавозеъи ӯ нохушнуд аст, вале возеҳ аст ки ӯ ба нохушнудии касе ҷуз Худованд аҳмият намедиҳад; Чароки агар аҳмияти диҳад мушрик мешавад ва кайфари мушрикон оташ аст ва ӯро ёрои оташ нест.

Оре, албатта ӯ аз раҳбари низоми шумо таваққуъи дӯстӣ ва пуштибонӣ дорад; Чароки вай раҳбарӣ мусалмон ва дӯстдори аҳли байт аст ва ҷо дорад ки аз эҳёгари Исломи холис ва комил ва даъват кунандае ба сӯӣ аҳли байт ҳимоят кунад, вале на дар изои табдил шудани ӯ ба мӯҳраи низом! Ба назар мерасад касоне дар миёни онҳо мегӯянд ки ин шахсият бояд худро таслими онон кунад ва дар чаҳорчӯби низоми онҳо фаъолият намояд, дар ҳоле ки чунин чизе имкон надорад; Чароки Мансури Ҳошимии Хуроснӣ бандаи Худованд аст ва тавқи бандагии ҳеҷ кас ҷуз Ӯро ба гардан намениҳад ва ба ҳеҷ кас ҷуз халифаи Ӯ дар замин хидмат намекунад. Бо ин васф, танҳо роҳе ки барои онҳо вуҷуд дорад ин аст ки аз ин шахсият, ба эътибори даъвати ӯ ба сӯӣ Исломи холис ва комил ва заминасозиаш барои ҳукумати Маҳдӣ ва зиддияташ бо кофирон ва муфсидони дар замин ҳимоят кунанд; Яъне ҳамон чизе ки дар воқеъ ҳаст, бидуни ҳеҷ мудоҳина ва тағйири моҳиятӣ! Онҳо агар ин корро анҷом диҳанд метавонанд барои худ машруъияте даст ва по кунанд, бо ин тавҷеҳ ки токунун аз Маҳдӣ хабаре набуд ва онҳо бо тасаввури изтирор ҳукумат мекарданд, вале акнун ки аз ӯ хабаре шудааст, ба заминасози ҳукумати ӯ ёрӣ мерасонанд, то ҳангоме ки ӯ зуҳур кунад ва ҳукуматро ба ӯ вогузор кунанд. Дар ғайри ин сурат, машруъияте барои онҳо қобили тасаввур нест ва ҳукумати онҳо бо ҳукумати банӣ Умая ва банӣ Аббос баробар аст ва ин ҳақиқате аст ки бар бузургони онҳо пӯшида нест, ҳар чанд бар кучакашон пӯшида бошад (Нақд ва баррасӣ 20).

( 27 )

<<Ислоҳталабӣ>>, <<Усулгароӣ>>, <<Эътидолгароӣ>> ва <<Инқилобгарӣ>> истилоҳотӣ ройиҷ дар адабиёти сиёсии Эрон ҳастанд ки бори маъноӣ хоссе доранд ва бо ин бори маъноӣ хос, бар ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло қобили итлоқ нестанд; Чароки мурод аз <<Ислоҳталаб>> дар адабиёти сиёсии Эрон касе аст ки қонуни асосии ин кишварро қабул дорад, вале мӯътақид аст ки ба бархӣ усули он амал намешавад ва барои амалӣ кардани онҳо фаъолияти маданӣ мекунанд ва мурод аз <<Усургаро>> дар адабиёти сиёсии Эрон касе аст ки қонуни асосии ин кишварро қабул дорад ва мӯътақид аст ки ба қадри кофӣ ба он амал мешавад ва мурод аз <<Эътидолгаро>> дар адабиёти сиёсии Эрон касе аст ки дар бархӣ ҷиҳот бо ислоҳталабон ва дар бархӣ ҷиҳот бо усулгароён ҳамдостон аст ва мурод аз <<Инқилобӣ>> дар адабиёти сиёсии Эрон касе аст ки ба инқилоби соли 1357 ҳиҷрӣ хуршедӣ дар ин кишвар дилбаста ва пойбанд аст ва бо ин таъориф, рӯшан аст ки ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло <<Ислоҳталаб>>, <<Усулгаро>>, <<Эътидолгаро>> ва <<Инқилобӣ>> маҳсуб намешавад; Чароки эшон қонунӣ асосӣ ҷуз китоби Худованд ва суннати Паёмбарро қабул надорад ва ҳукумате ҷуз ҳукумати халифаи Худованд дар заминро машруъ намедонад ва ба масолеҳӣ ҷуз масолеҳи умуми мусалмонони ҷаҳон мутаъаҳҳид нест. Албатта агар мурод аз <<Ислоҳталабӣ>>, <<Усулгароӣ>>, <<Эътидолгароӣ>> ва <<Инқилобгарӣ>> на ин эътибороти урфӣ ва сиёсӣ, бал рӯйкардҳое бошад ки Ислом таъриф кардааст, бидуни шак ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло <<Ислоҳталаб>>, <<Усулгаро>>, <<Эътидолгаро>> ва <<Инқилобӣ>> маҳсуб мешавад; Ба ин маъно ки толиби ислоҳи ақойид ва аъмоли мусалмонон ва вафодор ба усул ва мабонии Исломӣ ва даъват кунанда ба сӯӣ эътидол ва дар садади эҷоди инқилобӣ фарҳангӣ ва сиёсӣ дар ҷаҳони Ислом ба манзури таҳаққуқи ҳокимияти Маҳдӣ аст (Пурсиш ва посух 171).

( 28 )

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аз инки инҳирофи ҳамаи гурӯҳҳо, фирқаҳо, мазҳабҳо ва кишварҳои Исломиро бо такя бар яқиниёти Ислом ва муштаракоти мусалмонон ва бо баёнӣ илмӣ ва дилсӯзона тазаккур дода ва умуми ононро бидуни табъиз ва истисно, ба сӯӣ Исломи холис ва комил ва заминасозӣ барои зуҳури халифаи Худованд дар замин даъват карда, пушаймон ва шармсор нест; Зеро пушаймонӣ ва шармсорӣ шоистаи касе аст ки бар хилофи китоби Худованд ва суннати Паёмбараш амал карда ва чунин касе аст ки дар дунё ва охират пушаймон ва шармсор аст. Ҳар чанд эшон ҳамаи гурӯҳҳо, фирқаҳо, мазҳабҳо ва кишварҳои Исломиро ба ҳамроҳӣ бо хеш дар роҳи мубораке ки дар пеш гирифтааст, даъват мекунад; Бо таваҷҷуҳ ба инки инсофан ҳамроҳӣ бо эшон дар ин роҳ, барои ҳамаи онҳо мумкин аст ва наҳзати эшон аз чунон вусъате бархурдор аст ки барои ҳамаи онҳо гунҷоиш дорад ва ҳақиқатан ва на иддаоъан мунҳасир ба ҳеҷ як аз онҳо нест ва агар онҳо натавонанд зери парчами эшон бо чунин сояи паҳоваре гирди ҳам ояанд, ҳаргиз зери парчами касе гирди ҳам нахоҳанд омад, вале рӯшан аст ки агар ҳеҷ як аз онҳо ин корро анҷом надиҳанд ва ҳамагӣ дар радди эшон иҷтимоъ кунанд, ба эшон зиёне намерасонанд, балки ба худ зиён мерасонанд ва эшон дар ҳар сурат, <<Мансур>> ва пирӯзи ин майдон аст; Чароки ҳадафи эшон анҷоми вазифаи ақлӣ ва шаръӣ бо табйини ҳақиқати Ислом аст ва ин ҳадафе аст ки ҳамакнун низ ҳосил шудааст; Чароки паёми эшон бо нашри китоби <<Бозгашт ба Ислом>> ба некӣ иблоғ гардида ва монанди базри мубораке ба ҳар гӯшаи ин замини паҳновар пошида шудааст ва табиъатан дер ё зуд, дар сарзаминҳои дур ё наздик, яке яке ва дуто дуто ва чандто чандто ҷавона мезанад ва ба рағми ҳамаи душманиҳо ва каҷандешиҳо рушд мекунад ва тавонманд мегардад то ҷойе ки ба шаҷараи таййиба бо аслӣ собит ва фаръӣ дар осмон табдил мешавад ва меваи худро медиҳад; Чунонки Худованд фармудааст: «وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَىٰ عَلَىٰ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗ» (Фатҳ/ 29); <<Ва масали онон дар Инҷил, масали киште аст ки ҷавонаи худро берун оварад ва сипас устувораш созад ва сипас тануманд гардад то ҳангоме ки бар соқаи худ рост истад ва кишоварзонро хуш ояд ва кофиронро ба хашм оварад>> Ва фармудааст: «أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاءِ؛ تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا ۗ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ» (Иброҳим/ 24 ва 25); <<Оё надидӣ ки Худованд чигуна масали калимаи таййибаро ба шаҷараи таййиба зад ки асли он собит ва фаръи он дар осмон аст?! Ҳар замоне меваи худро ба изни Парвардигораш медиҳад ва Худованд мисолҳоро барои мардум мезанад бошад ки онон мутазаккир шаванд>>!

Оре, эй бародар! Базри муттаҳаре ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо дастони мубораки худ дар ҳар гӯшаи ин замин кошт, дер ё зуд ба рағми ҳамаи гурӯҳҳо ва фирқаҳо ва мазҳабҳо ва кишварҳо ва бо посдорӣ мазлумон ва ятимон ва оворагон ва побараҳнагон, ба шаҷараи таййибае мубаддал хоҳад шуд ки меваи он адолати ҷаҳонӣ дар партуви ҳокимияти Маҳдӣ хоҳад буд ва кӯдакон ва занон ва мардони мустазъафро чунон сер хоҳад кард ки пас аз он ҳаргиз гурусна нахоҳанд шуд Ин шоъ Аллоҳ (Нақд ва баррасӣ 4).

( 29 )

Нақшаи роҳи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҷуз ин нест ки дар ҳар замоне ба вазифаи худ дар он амал кунад ва вазифаи ӯ дар ҳар замон, тобеъӣ аз тавоноии ӯст ки бо ҳимояти мардум аз ӯ шакл мегирад; Чароки Худованд ҳеҷ касро бештар аз тавоноияшон муваззаф намекунад ва тавоноии пешвоён, аз ҳимояти пайравонашон моя мегирад. Бо ин васф, агар амсоли шумо ҳамон ҷо бойистаед ва танҳо назорагар бошед ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ чи мекунад, ӯ коре ҷуз ин ки акнун мекунад анҷом намедиҳад ва он ҳамон шиносондани Исломи холис ва комил ба мардум ва таълиму тазаккури онон бар пояи китоби Худованд ва суннати яқинии Паёмбари Ӯ дар рӯшанойии ақл аст ки корӣ фарҳангӣ шумурда мешавад; Вале агар амсоли шумо қабули заҳмат бифармойед ва ба ҳимоят аз ин олими муслеҳ ва муҷоҳид бипардозед, ӯ корҳои бисёре метавонад анҷом диҳад то замина барои зуҳури Маҳдӣ омода шавад ва ин тафсири номи ӯ <<Мансур>> аст; Чароки <<Мансур>> ба маънои <<Ёрӣ шаванда>>, бо ёрии ӯ маъно меёбад ва бидуни <<Носир>>, <<Мансуре>> низ зуҳур намекунад; Чунонки Худованд фармудааст:«وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ ۝ إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ» (Софот/ 171 ва 172); <<Ва ваъдаи Мо барои бандагони фиристодаямон пешӣ гирифтааст ки онон ҳамоно ёрӣ шаванда хоҳанд буд>>! (Пурсиш ва посух 20).

( 30 )

Ҳақ он аст ки <<Ҷамъоварии нафар ва имконот>> барои ҳифозат ва ҳимоят аз имом Маҳдӣ алайҳи салом, сабаби ба натиҷа расидани талошҳои алломаи Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло намешавад, бал сабаби нузули нусрати Худованд мешавад ва ин нусрати Худованд аст ки сабаби ба натиҷа расидани талошҳои ин инсони бузург мешавад ... Ин ба маънои он аст ки ҳаргоҳ мӯъминон даъвати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло ба сӯӣ Исломи ростинро иҷобат кунанд ва таклифи худ дар қабули оли Муҳаммад салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва салламро ба анҷом расонанд ва барои ҳифозат ва ҳимояти аз имом Маҳдӣ алайҳи салом гирди ҳам оянд, Худованд нусрати худро бар онон нозил мекунад ва роҳҳояшонро барояшон ҳамвор месозад ва ононро бо ҳар тариқа ва василае ки худ мехоҳад, ба ормони волояшон ки таҳаққуқи ҳукумати Ӯ бар ҷаҳон аст мерасонад (Нақд ва баррасӣ 51).

( 31 )

Ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло, тарҳи ташкили иттиҳодияе барои кишварҳои Исломӣ назири иттиҳодияи Аврупоро ба унвони муқаддама ва зербинои ташкили ҳукумати воҳиди Исломӣ дар ҷаҳони Ислом тавассути Маҳдӣ матраҳ фармуда ва роҳкори онро ирода ва иқдоми муштараки шуморӣ кофӣ аз мусалмонон дар кишварҳои Исломӣ дониста ки пеш аз ҳар чиз дар гарави огоҳӣ ва бедории умумии онон аз як сӯ ва наздик шудани андеша ва ормонашон ба якдигар аз сӯӣ дигар аст. Аз ин рӯ, он бузургвор наҳзати фикрии густардаеро ба манзури эҷоди як инқилоби фарҳангӣ дар ҷаҳони Ислом оғоз карда ва дар ҳоли афзоиши сатҳи огоҳӣ ва бедории мусалмонон аз як сӯ ва ҷамъ кардани онон ба гирди меҳварӣ муштарак аз сӯӣ дигар аст ки ҳаргоҳ бо иқболи шуморӣ кофӣ аз онон дар кишварҳои Исломӣ мувоҷеҳ шавад, метавонад ба зуҳури ҷунбишҳои мардумӣ дар ин кишварҳо ва фишорҳои иҷтимоъӣ бар ҳокимони онҳо ва дар ниҳоят шаклгирии иттиҳодияи мазкур ва таслими он ба Маҳдӣ бианҷомад. Аз инҷо дониста мешавад ки ҳама чиз ба мизони истиқболи мусалмонони ҷаҳон аз ин даъвати Исломӣ бастагӣ дорад ва ин дар ҳоле аст ки ҳокимони нодон ва ҷоталаби минтақа, дар ҳоли ҷилавгирӣ аз он бо анвоъи дасисаҳо ва иқдомоти палиди таблиғотӣ, сиёсӣ ва истихборотӣ ҳастанд. Бар ин асос аст ки истиқбол аз чунин наҳзате, дар ривоёти мутавотири Исломӣ бар ҳар мусалмоне воҷиб шумурда шудааст (Пурсиш ва посух 92).

( 32 )

Ин нидои Мансури Ҳошимии Хуросонӣ аст ки мусалмонони ҷаҳонро ба ҳамроҳӣ бо худ даъват мекунад то заминаи зуҳури Маҳиро фароҳам созад, вале бештари онон нидои ӯро намешунаванд ё мешунаванд ва иҷобат намекунанд; Чароки ё дар зиндагиҳои рӯзмарраи худ фуру рафтаанд ва ба авзоъи некбатбори худ одат кардаанд, ё таҳти таъсири таблиғоти золимон ва муддаъиёни дуруғин қарор гирифтаанд ва ба ҳаққонияти ин олими содиқ итминон намеёбанд. Касоне аз онон ки ба ҳаққонияти ӯ итминон ёфтаанд низ гурӯҳӣ суст ва фурумояанд ки ба тасдиқи ӯ иктифо кардаанд ва ба ёрии ӯ намепардозанд; Чароки барои ҳифзи ҷону мол ва обуруяшон аз ҳифзи Ислом муҳимтар аст ва ҷуз гиря, дуъо ва салавот барои Маҳдӣ, кори дигаре намешиносанд, дар ҳоле ки Маҳдӣ ба сирфи гиря, дуъо ва салавоти онон зоҳир намешавад, балки бо ҳифозат, иъонат ва итоъати онон зоҳир мешавад ва агар онон ҳазор соли дигар ба гиря, дуъо ва салавоташон идома диҳан, барои онон кифоят нахоҳад кард, то он гоҳ ки даст аз фурумоягӣ ва сустӣ бардоранд ва ба майдони нусрат ва насиҳат ворид шаванд ва бо Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар ин роҳ ҳамроҳӣ кунанд; Хусусан дар ин ҳангомаи пурфитна ки мунофиқони кӯрдил, дар сояи ҳимояти ҳокимони золим, машғули боздоштани мардум аз ҳамроҳӣ бо ӯ ва водоштани онон ба душманӣ бо ӯ ҳастанд ва аз ҳеҷ талоши разилона ва ноҷавононае барои садди роҳи ӯ ва ҷилавгирӣ аз нашри даъваташ фуругузор намекунанд ва бо таблиғоти оканда аз дуруғ ва бӯҳтон ва таҳрифи пешгуйиҳои Исломӣ, дар сояи саркуби комил ва ҳабси ёрон ва ҳомиёни ӯ, ба гумроҳ кардани ҷавонони беиттилоъ ва содалав ва тарвиҷи бадбинӣ ва бадгумонӣ нисбат ба ӯ мепардозанд ва сухани Худовандро ба ёд намеоваранд ки фармудааст: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَشَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَىٰ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَسَيُحْبِطُ أَعْمَالَهُمْ» (Муҳаммад/ 32); <<Ҳароина касоне ки кофир шуданд ва аз роҳи Худованд боз доштанд ва Паёмбарро ба машаққат андохтанд пас аз онки ҳидоят барояшон ошкор шуд, ҳаргиз ба Худованд зиёне намерасонанд ва аъмолашонро нобуд хоҳад кард>> Ва фармудааст: «الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ زِدْنَاهُمْ عَذَابًا فَوْقَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوا يُفْسِدُونَ» (Наҳл/ 88); <<Касоне ки кофир шуданд ва аз роҳи Худованд боз доштанд, ононро ба сабаби фасоде ки меангезанд, азобе бар рӯӣ азоб меафзойем>> Ва фармудааст: «وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَٰئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ» (Сабоъ/ 38); <<Ва касоне ки дар бораи оёти Мо мекӯшанд то оҷиз созанд, онон дар азоб ҳозир хоҳанд шуд>>!

Албатта чизе ки заминаи ин шарорат ва шайтанати бузургро барои ин мунофиқони кӯрдил фароҳам сохта, афзун бар ҳимоят ва таҳрези ҳокимони золим, сукути олимон ва сафоҳати бисёрӣ аз мардум аст; Чароки олимони хоъин ва худфурухта, бо иқтидо ба коҳинони бани исроъил, ба кетмони ҳақ ва пӯшондани он бо ботил рӯй овардаанд ва ба ҷойи халифаи Худованд дар замин, пуштибони ҳокимони худкома ва ситамкор шудаанд ва ононро бар зидди заминасози зуҳури он ҳазрат ёрӣ мекунанд; Ҳамчунонки бисёрӣ аз мардум, дар тақлиди кӯр кӯрона аз ин олимон ва ҷонибдории мутаъассибона аз ин ҳокимон, бар якдигар пешӣ мегиранд ва бо содалавҳӣ ва зудбоварии кӯдаконае, аз илқоъот ва тазйиноти мунофиқон асар мепазиранд ва ба таҳқиқу баррасии озодона иқдом намекунанд. Дар чунин вартаи хатарноке, касоне ки ба ҳақиқат роҳ ёфтаанд низ ба роҳнамойии мардум намепардозанд ва дар гӯшае ба тамошои гумроҳӣ ва табоҳии онон менишинанд; Гӯйи ки таклифе дар қабули онон надорад ва танҳо мукаллаф ба наҷоти худ ҳастанд ва наҷоти онон танҳо бар ӯҳдаи ҳамроҳони андак ва шогирдони мустазъафи ҳазрати Мансур аст! Ин аст ки гирдобӣ ҳоъил барои ғарқ шудани мардум шакл мегирад ва оташӣ бузург барои сӯхтани онон шӯълавар мешавад ва абрҳои шубҳа осмонро мепӯшонад ва сели фитна заминро фаро мегирад ва имкони растгорӣ боқӣ намемонад, магар барои касоне ки аз озодагӣ баҳраи том доранд ва аз ақлоният ҳаззӣ вофир ва онон бисёр ангуштшуморанд; Чунонки Худованд фармудааст: «وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ» (Сабоъ/ 13); <<Ва андаке аз бандагонам шукргузоранд>>; Чароки бештари онон дар чунин ҳангомаи пурошубе гумроҳ мешаванд ва аз ин ҳама шубҳа ва фитна, ҷони солим ба дар намебаранд ва ҳар кас ки Худованд ӯро ҳидоят накунад, барояш ҳидоят кунандае нахоҳад буд.

Ин гиреҳи кӯре аст ки ҳамакнун падид омада ва риштае аз он дар дасти мунофиқони кӯрдил ва риштае аз он дар дасти ҳокимони золим ва риштае аз он дар дасти олимони хоъин ва риштае аз он дар дасти мардумони содаандеш аст ки ҳар як онро дар ҷиҳае мекашанд ва кӯртар месозанд. Дар ин миён, танҳо коре ки акнун аз мо сохтааст баёни ҳақиқат бар пояи китоби Худованд ва суннати яқинии Паёмбари Ӯ дар рӯшанойии ақл аст, то онон ки аз озодагӣ баҳраи том ва аз ақлоният ҳаззӣ вофир доранд, аз дигарон мутамойиз шаванд ва ба якдигар бипайванданд ва аз дуру наздик ба ёрии Мансури Ҳошимии Хурсонӣ бишитобанд ва монанди мусибатзадагон, парчамҳои сиёҳро барафрозанд ва бар замин нагзоранд магар ҳангоме ки интиқоми худро аз мунофиқони кӯрдил ва ҳокимони золим ва олимони хоъин бигиранд ва мардумони содаандешро аз банди онон раҳоӣ диҳанд ва заминаи зуҳури Маҳдиро фароҳам созанд; «وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ» (Шуроъ/ 227) (Нақд ва баррасӣ 24).

( 33 )

Тардиде нест ки ин қиём ва хезиши умумӣ, баргузидатарин, муборактарин ва торихсозтарин иқдоми инқилобии мусалмонон пас аз Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам хоҳад буд; Чароки бидуни тардид ба зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом хоҳад анҷомид ва зуҳури Маҳдӣ низ ба тасриҳи Расули Худо салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ба адолати ҷаҳонӣ ва интишори Ислом дар ақсоӣ нуқоти ҷаҳон хоҳад анҷомид ва ингуна ваъдаи Худованд мабнӣ бар истихлофи солеҳон ва ба мерос бурдани замин тавассути онон муҳаққақ хоҳад шуд. Лизо шойиста аст ки мусалмонони ҷаҳон ҳушёр бошанд ва ҷойи иттихози рӯйкардҳои ... ки вақт, инержӣ ва сармояҳои моддӣ ва маънавии ононро бар бод медиҳад, бо иродаи пӯлодин ва низ бо ғайратмандӣ ва эҳсоси масъулияте ки аз ҳар мусалмони огоҳ интизор меравад, ба сӯӣ ҳадаф ва ормони аслии Ислом яъне барпоӣ хилофати Исломӣ ба раҳбарии Маҳдӣ алайҳи салом биштобанд ва беш аз ин худро қурбонӣ матомеъ ва аҳвоъи қудратталабон ва муддаъиёни каззоб ва таммаъ нагардонанд ва низ беш аз ин неруҳо ва сармояҳои худро сарфи талошҳои беҳосил ва беасар нанамоянд, балки иститоъат, таҷҳизот, иртибот, имконот, манобеъ ва дар маҷмӯъ иддау ӯъддаи худро дар ростои расидан ба ин ҳадафи муборак сарф намоянд.

Умед аст ки ҳамаи мусалмонони ҷаҳон бо дарки шаройити бӯҳронӣ, бесобиқа ва ваҳми худ ва низ бо басират ва ҳушёрӣ нисбат ба мӯъзалоти печида ва асафборе ки ононро аз ҳар сӯ иҳота кардааст, беҳтарин ва натиҷа бахштарин рӯйкардро баргузинанд ва муроқиб бошанд то беш аз пеш таҷрибаҳои талх ва хасоратбори гузаштаро такрор накунанд ва ба ҷойи пофишорӣ бар рӯӣ иттихози рӯйкардҳои озмуда шуда ва нокоромад, роҳер баргузинанд ки тазмине барои мувафақияти он вуҷуд дошта бошад ва дар расондаи онон ба матлуб ва ҳусули ғаразашон тардиде вуҷуд надошта бошад. Ба ақидаи мо яқинитарин масир ва беҳтарин рӯйкард дар ҳоли ҳозир, кучи ҳамагонии мардум ба сӯӣ Маҳдӣ ва тавбаи насуҳ аз роҳҳое аст ки то имрӯз паймудаанд. Тардиде нест ки Худованд зомини мувафақият ва ҳусни оқибати чунин рӯйкарде аст ва худаш ба пирӯзии мустазъафин ва пайравони Маҳдӣ дар охирул замон хабар додааст; «وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا ۚ وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا» (Нисоъ/ 122) (Мақолаи <<Ҷаҳони Ислом; Дар такопуйи роҳи наҷот>> навиштаи Саййид Содиқи Пурмуҳаммадӣ).


* Барои мутолеъаи нукоти бештар дар бораи наҳзати <<Бозгашт ба Ислом>>, ба бахшҳои мухталифи пойгоҳ муроҷиъа кунед.

Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.