از این رو گفته‌اند که یکی از معیارهای مهم در تشخیص اصالت و حقّانیت پیام پیامبران، همین متمایز بودن و دور بودن آن از دسترس افکار و تجارب انسانی است؛ به طوری که نوابغ و فیلسوفان نیز به بلندای آن و ناتوانی خویش در درک آن واقف‌اند و از این رو، پیروی از آن را وجهه‌ی همّت خویش قرار می‌دهند.

■ دانشجو سرش را بر روی صندلی نهاد و دقایقی به فکر فرو رفت. سپس به آرامی سرش را برداشت و گفت: ای استاد بزرگ! با تمام وجودم در برابر حقیقتِ فراموش شده زانو می‌زنم. امیدوارم که زیر بار سنگین این مسؤولیت خرد نشوم. از شما نیز با تمام وجود سپاس‌گزارم که راهنمای شایسته‌ی من در این راه بودید و بی‌هیچ چشم‌داشتی، من را از خوابی گران بیدار کردید و جهانِ دیگری را به رویم گشودید؛ جهانی زنده و واقعی، روشن و معنادار؛ جهانی که هر چیزِ آن در سر جای خود است. احساس «رشد» می‌کنم و «حسرت»، از این‌که مردم در جهانی خیالی زندگی می‌کنند و از حقیقت فرسنگ‌ها دورند... هم‌اینک نقطه‌ی عزیمت من، آگاه کردن قومم در پرتو رهنمودهای شما خواهد بود. شکّی نیست که امر به معروف در این عصر پرآشوب، مصداقی بزرگ‌تر از این نخواهد داشت و من مال و جان خود را با افتخار بر سر آن خواهم نهاد؛