پیداست که راه ما در همین گام نخست از راه آن‌ها جدا می‌شود؛ زیرا آن‌ها می‌گفتند که ما باید «بنشینیم» و من می‌گویم که ما باید «برخیزیم». آن‌ها می‌گفتند که مهدی باید «ظهور» کند و من می‌گویم که ما باید «إظهار» کنیم. میان باور آن‌ها و عقیده‌ی ما، هم در مبانی نظری و هم در نتایج و کارکردها، «تفاوت از زمین تا آسمان است». نگرش آن‌ها «توقف» ایجاد می‌کند و نگرش ما «حرکت». باور آن‌ها به «رکود» و «تحجّر» می‌انجامد و باور ما به «جریان» و «تطوّر». اگر منظور تو از این سؤال، مقایسه‌ای میان این دو نگاه است، باید بگویم که مقایسه‌ای بس نابه‌جا و بی‌معناست.

■ دانشجو از این‌که سؤال بسیار پرتی پرسیده بود شرمنده شد. از این رو، عذرخواهی کرد و گفت: ممکن است برخی از آنچه می‌پرسم خنده‌دار به نظر آید، ولی مایلم آن را بپرسم تا ابهامی باقی نماند.

● استاد با مهربانی، انگیزه‌ی دانشجو را تحسین کرد و گفت: نیازی به عذرخواهی نیست. هر چه می‌خواهی بپرس، چراکه پرسیدن کلید دانایی است.