بله، دین به این مشروعیّتِ اصیل و حقیقی، ارشاد کرده است وگرنه -همان‌طور که اشاره کردم- ذاتِ انسان کامل از آن حیث که انسان کامل است، اقتضای حکومت می‌کند. اساساً و به طور کلّی، هر چیز و هر کس در نظام هستی، متناسب با بهره‌ای که از وجودِ حقیقی دارد، مقتضیِ جای خاصّی است؛ به نحوی که هرگاه از جای خاصّ خود خارج شود، فساد پیش می‌آید و هرگاه در جای خاصّ خود قرار گیرد، «عدالت» حاصل می‌شود. با این مبنا، فقدان عدالت در جهان، نتیجه‌ی مستقیم قرار نگرفتن انسان کامل در موضعِ حکومت است. این یک نگرش عقلایی و فطری است که مبانی فکری و علمی متقن و شناخته شده‌ای دارد. بر پایه‌ی این نگرش، روشن می‌شود که نه تنها حکومتِ انسان کامل خیالی و رؤیایی نیست، بلکه تنها حکومتِ واقعی و حقیقی است. این سایر حکومت‌ها هستند که «نیستند» و ماهیّتی جز جعل ندارند؛ حکومت‌هایی جعلی با نام‌هایی ساختگی! به هر حال، این‌که نگرشِ من در دنیای امروز، خیالی و غیر واقعی به شمار آید، چیز غریبی نخواهد بود، چرا که نگرشِ پیامبران نیز در آغاز، خیالی و غیر واقعی شمرده می‌شد[۱]،