چنین برداشتی به معنای دقیق کلمه، یک «بدعت» بوده و هیچ اصالتی در دین نداشته و تنها با منافع حاکمان مستکبر و سیاست‌بازان قدرت‌طلب، سازگار بوده است و می‌بینی که اتّفاقاً همان‌ها پدیدآورنده یا پرورش‌دهنده‌ی این برداشت انحرافی بوده‌اند! چراکه اگر مردم، امکان حاکمیّتِ انسان کامل و تحقّق عدالت مطلق با دست خود را باور کنند، دیگر هیچ مشتری برای دکان آن‌ها باقی نمی‌ماند؛ بل جوازی که گمان می‌رود برای کسب خود دارند لغو خواهد شد و دیگر هیچ توجیهی برای حکومت‌شان نخواهد بود. با توجّه به اینکه اساساً مشروعیّت هر حکومت دیگری، متوقّف بر عدم امکان حکومت انسان کامل است و امکان حکومت انسان کامل، به مشروعیت هر حکومت دیگری پایان می‌دهد.

■ دانشجو که از شدّت بهت در جای خود میخ شده بود، زیر ضربه‌ی سنگینِ چکشِ کلامِ استاد به درون رازی سخت فرو می‌رفت و احساس می‌کرد که به دایره‌ی مرکزی شناخت، وارد شده است. سرش گیج می‌رفت. کوشید تا بر روی پا بایستد، اما نتوانست. ناگزیر، خود را به روی صندلی کشید و با لحنی پر از درد گفت: وای بر ما که تمام زندگی را مرده‌ایم و قرن‌ها در این بیابان، به دنبال سراب دویده‌ایم! «آب در خانه و ما تشنه لبان می‌گشتیم»!