بر این اساس، می‌توان گفت که حقّ حاکمیّت، تنها از آنِ خالق هستی است و منحصراً حاکمیّت اوست که عدالت مطلق جهانی را محقّق تواند کرد[۱].

■ دانشجو کمی فکر کرد و گفت: حق با شماست. هیچ کس جز خالقِ هر چیز و هر کس، هر چیز و هر کس در نظام هستی را نمی‌شناسد و جای هر کدام را نمی‌داند و توان قرار دادنش در جای خود را ندارد و از اشتباه در آن‌ها مصون نیست، ولی می‌خواهم بدانم حاکمیّت خداوند با معنایی که مورد نظر ماست، چگونه قابل تصوّر است؟

● استاد: مسلّم است که حاکمیّت خداوند با معنایی که مورد نظر ماست، نمی‌تواند به طور مستقیم و بدون واسطه بر جهان مادّی جریان یابد؛ چراکه محدودیت‌ها و قوانین مادّه چنین اجازه‌ای نمی‌دهد و طبیعت، ظرفیّت آن را ذاتاً فاقد است. بنابراین، نیاز به وسیله‌ای است[۲] که از یک سو هم‌سنخ با مردم و از سوی دیگر، رسانای إشراف و سلطه‌ی الهی باشد[۳]