به طور کلّی، بدون یک حکومت که بتواند میان همه‌ی زیرمجموعه‌ها پیوند و انسجام برقرار سازد، جامعه شکل نمی‌گیرد؛ چرا که همه‌ی افراد بر همه‌ی اقران خود إشراف و سلطه ندارند تا بتوانند ارتباط خود را با یکدیگر تنظیم کنند. بنابراین، نیاز به نیروی إشراف و سلطه (= حکومت) از مهم‌ترین نیازهای مردمی است که در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند. حال اگر جهان را اجزائی جدا و مستقلّ از یکدیگر بدانیم، چنانکه امروز دانسته می‌شود، می‌توانیم برای هر جزء آن حکومتی جدا و مستقل در نظر بگیریم، چنانکه امروز در نظر گرفته می‌شود، اما اگر آن را نظامی واحد و به هم پیوسته بشناسیم تا بتواند بستر عدالت مطلق باشد، نمی‌توانیم به چیزی جز «حکومت واحد جهانی» باور بندیم. از این‌جا دانسته می‌شود که وجود حکومت‌های متعدّد در جهان، علّت یا معلول محرومیّت است و جهان نمی‌تواند دو حاکم داشته باشد.

● استاد اندکی مکث کرد و سپس ادامه داد: إشراف و سلطه‌ای که یک حکومت دارد نیز به دو گونه می‌تواند باشد: إشراف و سلطه‌ی اعتباری که چیزی جز جعل قانون و قراردادهای اجتماعی نیست و إشراف و سلطه‌ی حقیقی که چیزی فراتر از جعل قانون و قراردادهای اجتماعی است، بلکه ریشه در وجود و ماهیّت دارد و از إشراف و سلطه‌ی خداوند بر جهان، نشأت می‌گیرد.