به این معنا که نمی‌تواند در یک بخش از جهان، جدا از بخش‌های دیگر به وجود آید؛ چراکه از یک سو، بخش‌بندی‌های جهان اعتباری است و آن‌چه حقیقت دارد، «نظامِ واحدِ جهانی» است و از سوی دیگر، هیچ یک از به اصطلاح بخش‌های جهان، جدا از بخش‌های دیگر نیست؛ بلکه در یک نظامِ تأثیر و تأثّر، به یکدیگر پیوسته و وابسته‌اند. بنابراین، عدالتِ حقیقی، «عدالت مطلق جهانی» است و این حقیقتی است که جای هیچ تردیدی در آن نیست.

■ دانشجو در حالی که شگفت‌زده به نظر می‌رسید، به فکر فرو رفت. سخنان استاد اگر چه بسیار تازه و تکان‌دهنده می‌نمود، کاملاً معقول و قابل قبول بود. از این رو، با اشتیاق خاصّی گفت: خواهش می‌کنم ادامه بدهید.

● استاد مکثی کرد و ادامه داد: مجموع نیازها و استعدادهایی که در هر فرد به گونه‌ای متفاوت از افراد دیگر وجود دارد، آن فرد را برای «جایی» از «جهان» متناسب می‌گرداند[۱]. در واقع هر کس در جامعه‌ی جهانی برای خود جایی دارد که اندازه‌ی اوست و اندازه‌ی غیر او نیست؛