این یک واقعیّت اسف‌بار است که علما و صاحب‌نظران مسلمان، در طول این قرون و اعصار متمادی، هرگز نگاه صحیحی به مسأله‌ی انسان کامل نداشته‌اند. آن‌ها هرگز درک نکرده‌اند که غیبت یا فقدان مهدی، یک امر جبریِ غیر قابل تغییر و بی‌ارتباط با مردم نیست، بلکه معلول طبیعی وضعیّت مردم است و با تغییر وضعیّت آن‌ها، به سادگی قابل تغییر است[۱]. آن‌ها نه تنها این واقعیّت را درک نکرده‌اند، بلکه گاه با مصلحت‌تراشی‌های بی‌پایه و حکمت‌بافی‌های بی‌معنا برای غیبت یا فقدان مهدی، آن را کاملاً وارونه فهمیده و فهمانده‌اند! چه دردناک و حسرت انگیز است که علمای اسلام در مسائل جزئیِ فقهی که بعضاً اهمّیت یا موضوعیّت هم ندارد، آن‌چنان تحقیق و موشکافی کرده‌اند که انسان را به شگفت وامی‌دارد، اما در این مسأله‌ی بسیار بسیار مهم، هیچ‌گونه توجّهِ عمیق و درخوری نداشته‌اند! چه ضایعه‌ی هول‌ناک و شرم‌آوری است که صدها عنوان کتاب با ده‌ها مجلّد قطور و هزاران رساله‌ی مختلف در بررسی مسائلی چون حیض و جنابت و آداب خلوت نوشته شده است، اما در بررسی این مسأله‌ی حیاتی...!