اگرچه هر دوی این إشراف‌ها و سلطه‌ها جامعه به وجود می‌آورند و آن را به نحوی حفظ می‌کنند، اما آن‌چه جامعه‌ای جهانی با عدالت مطلق می‌سازد، تنها إشراف و سلطه‌ی حقیقی است.

■ دانشجو که احساس می‌کرد به دایره‌ی درونی‌تری از معرفت راه یافته است، گفت: به این ترتیب، اگرچه مردم برای تشکیل و حفظِ اجتماع، نیاز به حکومتِ عام دارند، اما برای دست یافتن به عدالتِ مطلق که نیاز حقیقیِ آن‌هاست، به حکومتِ خاصّی نیازمندند و آن همانا حکومت واحد جهانی است. اما می‌خواهم بدانم این حکومت واحد جهانی، چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد تا عدالت را برای انسان به ارمغان بیاورد؟

● استاد: اگر عدالت، قرار دادن هر چیز و هر کس در جای خود است، مسلماً حکومتی می‌تواند آن را تحصیل کند که هر چیز و هر کس در نظام هستی را بشناسد و جای آن را بداند و توان جابه‌جا کردنش را داشته باشد و از اشتباه در آن‌ها مصون باشد. بدیهی است که بدون حکومتی با این ویژگی‌های چهارگانه، هیچ امکانی برای تحقّق عدالت مطلق وجود نخواهد داشت و این ویژگی‌های چهارگانه همان إشراف و سلطه‌ی حقیقی بر نظام هستی است که اولاً و بالذّات جز برای خالق آن ممکن نیست.