■ دانشجو به فکر فرو رفت و آن گاه با لحن قاطعی گفت: ای استاد بزرگ! برای نخستین بار است که شور و شعور را با هم حس می‌کنم. همیشه در من میان این دو جدایی بوده است، اما حالا می‌بینم که این دو در این نقطه‌ی ژرف و متعالی به هم رسیده‌اند. به این ترتیب، گمان می‌کنم باید این جهان‌بینی الهی و مکتب نجات‌بخش را به همه‌ی امّت ابلاغ کرد. باید نهضتِ بزرگی را برای آگاهی دادن به مردم و بیدار کردن عقل‌ها در پیش گرفت؛ زیرا تا زمانی که این نگرش ژرف و سازنده، نگرش غالب در جهان اسلام نشده است، مردم به سراغ انسان کامل نخواهند رفت و تا زمانی که مردم به سراغ انسان کامل نرفته‌اند، حکومت او در جهان تحقّق نخواهد یافت و تا زمانی که حکومت او در جهان تحقّق نیافته است، عدالت مطلق جهانی، که نیاز حقیقی انسان است، به وجود نخواهد آمد و ذلّت و بدبختی او ادامه خواهد داشت. آیا این طور نیست؟

● استاد به نشانه‌ی تصدیق سری تکان داد و گفت‌: همین‌طور است.

■ دانشجو که اکنون نیرویی را در جسم و جان خود احساس می‌کرد، باز هم به اندیشه فرو رفت و سپس مانند کسی که چیزی را کشف کرده باشد، گفت: