بیمار، خواه توانگر باشد یا تنگ‌دست، باید به درِ خانه‌ی پزشک برود و آن‌که نیازمند رهبری است، باید دست تقاضا به سوی کسی دراز کند که در رهبری استاد است. بنابراین، کسی هم که شایستگی زمام‌داری دارد (= انسان کامل) نباید از دیگران تقاضا کند که به فرمان وی گردن بنهند»[۱]. به همین دلیل است که در پاسخ به آدئیمانتوس، درباره‌ی محرومیتِ جامعه از حکومتِ انسان کامل می‌گوید: «گناه آن را نباید به گردن انسان کامل گذاشت، بلکه باید کسانی را گناه‌کار شمرد که نمی‌خواهند از او فایده‌ای ببرند»![۲] بنابراین، آمدن انسان کامل به سراغ مردم تا زمانی که مردم به سراغ او نیامده‌اند، برخلاف قانونِ طبیعت است و امکان وقوعی ندارد. حال که چنین است، ما برای تشکیل حکومت انسان کامل ناگزیریم که هم خود به سراغ او برویم و هم مردم را به سوی او حرکت بدهیم. می‌بینی که این بینش -برخلاف بینش‌های دیگر- تو را به حرکت وامی‌دارد. نه تنها تو را در خود فرو نمی‌برد‌، بلکه تو را در رابطه با جامعه مسؤول می‌کند.