و آن ضرورتاً یکی از مردم است که توسط خداوند به ماهیّت و جای هر چیز و هر کس در نظام هستی، «هدایت» می‌شود[۱] و برای جابه‌جایی آن، توانایی و مصونیّت می‌یابد و بر پایه‌ی همین ویژگی‌های چهارگانه که از خداوند می‌گیرد، استعداد و تبعاً حقّ حاکمیّت پیدا می‌کند. ما چنین انسانی را «‌‌‌انسان کامل» می‌نامیم[۲]. به این ترتیب، می‌توان گفت که خداوند حقّ حاکمیّت خود را از طریق انسان کامل استیفا می‌کند و انسان کامل، «خلیفه‌ی» اوست[۳]. با این وصف، روشن است که حاکمیّت انسان کامل، ماهیّتی جز اجرای کامل اوامر خداوند نخواهد داشت و در واقع همان حاکمیّت او خواهد بود که به این وسیله، إعمال می‌شود.

● استاد اندکی مکث کرد و سپس ادامه داد: از اینجا دانسته می‌شود که هیچ حکومتی جز حکومت انسان کامل، نمی‌تواند مظهر حکومت خداوند باشد و تا زمانی که حکومت در اختیار انسان کامل قرار نگرفته، امکان تحقّق عدالت مطلق جهانی منتفی است.