با توجّه به این‌که امکان ندارد دو نفر، از حیث نیازمندی و استعداد، کاملاً نظیر یکدیگر باشند[۱]. حال، اگر هر فرد، فعلیّتِ تام پیدا کند و در جای خود قرار بگیرد، جزئی از عدالت مطلق را ساخته است و اگر فعلیّت تام پیدا نکند یا در جای خود قرار نگیرد، یک خلأ اجتماعی به وجود می‌آورد که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند آن را پر کند. این است که گفته‌اند: «عدالت، قرار دادن هر چیز در جای خود است».

■ دانشجو سری تکان داد و گفت: بنابراین می‌توان گفت که مردم در طول تاریخ، همواره به دنبال عدالت مطلق بوده‌اند و متأسفانه هیچ‌گاه به آن دست نیافته‌اند. شاید به خاطر همین «مطلق‌گرایی» بوده است که هیچ حکومتی را برای همیشه تحمّل نکرده‌اند و به نوعی، «تنوّع‌طلبیِ سیاسی» داشته‌اند! این طور نیست؟

● استاد: همین ‌طور است. هر یک از نیازهای مردم، زیرمجموعه‌ی نیاز آن‌ها به عدالتِ مطلق بوده است. به عبارت دیگر، همه‌ی مردم در همه‌ی زمان‌ها و همه‌ی مکان‌ها، تنها یک نیاز داشته‌اند و آن، نیاز به عدالت مطلق بوده است.