● استاد از روی تأسف سری تکان داد و گفت: آن‌ها سرنشینانِ کشتیِ سوراخی هستند که در حال غرق شدن است، اما به جای آن‌که سوراخ کشتی را بیابند و اصلاح کنند و جلوی ورود آب را از آن‌جا بگیرند، کاسه برداشته‌اند و با آن آب را بیرون می‌ریزند! غافل از این‌که هنوز کاسه‌ای بیرون نریخته‌اند که صدچندان جای‌گزین آن می‌شود! آیا با این وصف نمی‌توان گفت که سعی بیهوده می‌کنند؟ این است که کشتیِ جامعه، به تدریج فرو می‌رود و پس از مدتی در میان امواج سهمگین انحطاط، محو می‌گردد.

● استاد کمی مکث کرد و سپس ادامه داد: علّت این غفلتِ مرگ‌بار آن است که آن‌ها سوراخ کشتی را پیدا نکرده‌اند. می‌بینند که آب وارد می‌شود، اما نمی‌دانند از کجا! این‌هایی که امروز به عنوان نخبگانِ سیاسی یا فعالانِ ملّی یا رهبران مذهبی یا حتّی گروه‌های جهادی، دعویِ اصلاحات اجتماعی و حلّ مشکلات مردم را دارند، همین ‌طورند. بسیاری از آن‌ها همه‌ی توان خود را به کار می‌گیرند و دلسوزانه تلاش می‌کنند تا کشتیِ جامعه را از غرق شدن نجات بدهند، اما متأسفانه تنها خود را خسته می‌کنند و نیروهایشان را هدر می‌دهند؛ چرا که تنها راه نجاتِ کشتی، اصلاح سوراخ آن است و آن‌ها این کار را نمی‌کنند؛