Ҷумъа 27 ноябр 2020 мелодӣ баробар бо 11 рабеъ-ул-сони 1442 ҳиҷрӣ қамарӣ

Мансури Ҳошимии Хуросонӣ

(22) Вуҷуди дувоздаҳ халифа барои Паёмбар, мубтанӣ бар ахбори мутавотире аст ки ҳамаи мусалмонон бо ихтилофи мазоҳибашон аз он Ҳазрат ривоят кардаанд ва албатта бо суннати Худованд дар умматҳои гузашта мутобиқат дорад ва бо ин васф, ҷои ҳеҷ тардиде дар сиҳҳат ва асолати он нест. (Нақд ва баррасии 26)
loading
Ҳиндисаи Адолат
Китоби Ҳиндисаи Адолат мунташир шуд.
Нақшаи роҳи заминасозӣ барои ҳокимияти Маҳдӣ
Гузар аз асри торики ситам ба даврони дурахшони адолат
Мавзӯъи Китоби Ҳиндисаи Адолат
Гуфтумон Ҳиндисаи Адолат
Матолиби рӯз
Номаи рӯз
номаҳо
Фарозе аз номаи он ҳазрат дар некуҳиши олимони замон

<<Барге аз дарахти дин намекананд вале решаи онро аз бех дар меоваранд! Хасро аз чашми мардум бар мегиранд, вале коҷро дар чашми худ вомегузоранд! Магасро аз пушти мардум мепаронанд, вале шутурро бар пушти худ ҳамл мекунанд! Зоҳири хешро меороянд, вале ботини хешро меолоянд! Дар инзори мардум аз асал ширинтаранд, вале дар пушти деворҳо аз ҳанзал талхтаранд! Ҳақиқатро дӯст медоранд, вале на ба андозаи қудрат ва маърифатро дӯст медоранд, вале на ба андозаи шӯҳрат! Охиратро барои дигарон мехоҳанд ва дунёро барои худ! Худро аз ончи ҳастанд бузургтар мепиндоранд ва дигаронро аз ончи ҳастанд кӯчактар мешуморанд! Худоро барои худ мехоҳанд ва худро барои Худо намехоҳанд! Ҳикматро ба ҷаҳолат баробар медонанд ва нурро бо зулмат яксон мешуморанд! Чоплусии ҷоҳилон ононро фиреб дода ва алқоби бошукуҳ ононро хуш омадааст! Маслиҳатро бар шариъат муқаддам медоранд ва манфиъатро бар сири ҳақиқат менишонанд! Гумон намекунанд ҳақиқат дар чизе бошад ки мункири онанд...

Гуфтори рӯз
гуфторҳо
Ҳашт гуфтор аз он ҳазрат ҳокӣ аз инки вилоят танҳо барои Маҳдӣ аст ва гирифтани авлиёъе ҷуз ӯ ҷойиз нест, балки ширк шумурда мешавад.

Тарҷумаи гуфтор:

Абдуссалом ибни Абдулқайюм моро хабар дод, гуфт: Бар Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ворид шудам дар ҳоле ки дар масҷиде буд, пас шунидам ки мефармояд: Эй мардум! Ҳароина Худованд барои шумо Маҳдиро валӣ қарор додааст, пас ӯро валӣ бигиред ва ғайри ӯ авлиёъе нагиред, андаке мутазаккир мешавед! Дар ин ҳангом марде ки чашми ӯ чап буд аз миёни мардум бархост ва гуфт: Оё Худованд Маҳдиро халқ кардааст?! Он ҳазрат фармуд: Оре ва ҳароина ӯ таъом мехурад ва дар бозорҳо роҳ меравад! Мард гуфт: Оё ту худат ӯро бо ду чашмат дидаи?! Пас Мансур сукут кард ва ба ӯ посухе надод, то онки мард се бор пурсишашро таркрор кард, дар ин ҳангом он ҳазрат фармуд: Ман шуморо ба сӯӣ касе ки надида бошам даъват намекунам! Мард гуфт: Дар ин сурат чаро ба сӯӣ мо берун намеояд то аз ӯ пайравӣ кунем?! Фармуд: Метарсад! Мард гуфт: Аз чи?! Фармуд: Аз кушта шудан –ва ба ҳалқи худ ишора намуд! Мард гуфт:...

Дарси рӯз
дарсҳо

Тарҷумаи дарс:

[Ҳадиси 1]

Аммо ҳадиси яккум чизе аст ки Алӣ ибни Бобувей дар китоби <<Ал-Имома вал Табсира>>[1], аз Саъд ибни Абдуллоҳ, аз Ҳаман ибни Мӯсо Ал-Хашшоб, аз Абдурраҳмон ибни Абӣ Наҷрон, аз Абдулкарим ва дигарон, аз Абу Абдуллоҳ -яъне Ҷаъфар ибни Муҳаммад Содиқ- алайҳи салом ривоят кардааст ки фармуд:

Ҷабраъил алайҳи салом бар Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам нозил шуд ва барои ӯ аз Парвардигораш хабар овард ки эй Муҳаммад! Ҳароина Ман заминро во намегузорам магар инки дар он олиме бошад ки итоъат ва ҳидояти Манро бишносанд ва аз вақти даргузашти Паёмбар то хуруҷи Паёмбари дигар, мояи наҷот бошад ва ҳаргиз иблисро во намегузорам ки марумро гумроҳ кунад, бидуни инки дар замин ҳуҷҷате барои Ман ва даъват кунандае ба сӯӣ Ман ва ҳидоятгаре ба роҳи Ман ва ошнойи бо амри Ман вуҷуд дошта бошад ва Ман барои ҳар қавме ҳидоятгареро муқаддар Кардаам то...

↑[1] . с31
Пурсиш ва посухи рӯз
пурсишҳо ва посухҳо

Пурсиш:

Бо ташаккури самимона аз посухҳои комил, мустадал, дақиқ ва зебои шумо ки инсофан дар ҳеҷ як аз сайтҳои Исломӣ суроғ надорем ва мояи ҳидоят ва маърифати мо дар ин рӯзгори ҳайрат шудааст. Лутфан <<Мӯъҷиза>> ро барои мо таъриф кунед ва бифармойед ки тафовути он бо сеҳр чист? Бо таваҷҷуҳ ба инки имрӯза соҳирони бедин дар Ҳинд ва Жопун ва ҷоҳойи дигар корҳои хориқулода ва муҳайярулуқуле анҷом медиҳанд ки дар зоҳир тафовуте бо <<Мӯъҷиза>> надорад ва ҳатто баъзан ба қасди шабиҳсозӣ ва муъориза бо мӯҷизоти анбиё анҷом мешаванд!

Посух:

<<Мӯъҷиза>> дар луғат ба маънои <<Оҷиз кунанда>> ва дар истилоҳ ба манъони чизӣ ғайри мумкин барои инсон ва ҷин аст ки муддаъии интисоб аз ҷониби Худованд ба мансабӣ мумкин, дар пайи эъломи қаблии худ ё дархости мардум ё ба наҳве ки таъллуқи он ба ӯ ва далолати он бар сидқи иддаъояш қатъӣ бошад, изҳор мекунад. Бинобарин, метавон гуфт:...

Нақд ва баррасии рӯз
нақдҳо ва баррасиҳо

Нақд:

Агар эшон дар нияти худ содиқанд лутфан суъолеро ки қарор гузоштам аз валии амр (ҳазрати Маҳдӣ) бипурсамро бо ҳар равише ки метавонанд пайдо карда ва ҷавоб диҳанд!

Барраси:

Бародари гиромӣ!

Ба назар мерасад ки шумо ҳанӯз китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросониро мутолеъа накардаед ва аз андеша, ормон ва гуфтумони эшон иттилоъе надоред ва аз ин рӯ, монанди касоне сухан гуфтаед ки ногоҳ аз осмон ба миёнаи майдоне афтода бошад ва надонад ки кадом аз кадом аст! Бинобарин, лозим аст ки ба нукоти зер таваҷҷуҳ фармойед:

Аввалан содиқ будани касе дар нияти худ, мусталзими огоҳии ӯ аз афкори дигарӣ нест; Чароки мусалламан бисёрӣ аз мардум дар нияти худ содиқанд, вале аз афкори дигарон огоҳӣ надоранд ва бо ин васф, таъйини чунин меъёре барои шинохти сидқи нияти Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, корӣ нобахурдона ва бе маъност...

Мақолаи рӯз
мақолаҳо ва нуктаҳо
Бозгашт ба Ислом; Хоре дар чашми тоғутпарастони мутаъассиб
Мӯҳсини Ҳусейнӣ

﴿اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ ۗ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ; <<Худованд волии касоне аст ки имон овардаанд, ононро аз торикӣ ба нур хориҷ мекунад ва касоне ки кофиранд авлиёъашон тоғутонанд, ононро аз нур ба торикӣ хориҷ мекунанд, онон ҳамгинони оташанд ва дар он ҷовидон хоҳан буд>>[1][2].

Худованд дар Қуръони карим аз ду навъ ҳукумат ёд карда ва ду даста пешво ва <<Имом>> ро дар китоби худ муъаррифӣ фармудааст. Ба ин маъно ки мабнои машрӯъияти ҳукумат дар Исломро рӯшан карда ва ишколи гуногун дар ҳар замонеро аз ду ҳол хориҷ надонистааст; Ба ин наҳв ҳукуматҳо ё мисдоқи <<Ҳукумати Худованд>> ҳастанд ва ё мисдоқи <<Ҳукумати тоғут>> ва ҳолати севвум барои онҳо матассавир нест. Тавзиҳ онки Худованд барои муъаррифии аъиммаи ҳақ мефармояд: ﴿وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا;[3]...

↑[1] . Барои тарҷумаи оёт дар ин мақола аз тарҷумаи ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ истифода шудааст.
↑[2] . Бақара/ 257
↑[3] . Анбиёъ/ 73.
Нигорхона
Акси рӯз
Аҳкоми каффораи рӯзае ки амдан ботил шудааст
Намоҳанги рӯз
Наҳзати Бозгашт ба Ислом (2)
Ахбори пойгоҳ
Тоблои эълонот
Охарин матолиби пойгоҳ
Номаҳо
Фарозе аз номаи он ҳазрат барои яке аз ёронаш ки дар он ӯро панд медиҳад ва аз ҳамнишини бад барҳазар медорад.Номаӣ шигифт аз он ҳазрат дар итоб бо касоне ки ҳаққонияташро мебинанд ва ба ёриаш намешитобанд.Фарозе аз номаи он ҳазрат дар бораи яке аз ёронаш ки дар он ӯро панд медиҳад ва аз Худованд метарсонад.
Гуфторҳо
Ду гуфтор аз он ҳазрат дар бораи барзах ва пурсиш дар қабрЧаҳор гуфтор аз он ҳазрат дар наҳйи аз пӯшидани либоси шӯҳрат ва баёни инки либоси руҳоният аз либоси шӯҳрат аст.Ҳафт гуфтор аз он ҳазрат дар бораи аҳкоми ҳайз ва истиҳоза
Шарҳҳо
Дарси панҷоҳу севвум: Ривоҷи ҳадисгароӣ (3)Дарси панҷоҳу дуввум: Ривоҷи ҳадисгароӣ (2)Дарси панҷоҳу якум: Ривоҷи ҳадисгароӣ (1)
Пурсишҳо ва посухҳо
Оё мард метавонад бе далил ва аз рӯйи майл занашро талоқ диҳад? Оё мард метавонад ғиёбӣ дар ҳузури ду шоҳид занашро талоқ диҳад? Оё зан метавонад ба далили мушкилдор будани мард дар бачадор шудан аз ӯ талоқ бигирад? Таклифи зан чист? Хуб зан бача мехоҳад вале мард мушкил дорад.Оё шумо ончи Мухтор дар хусуси Хувлӣ анҷом додро таъйид мекунед? Оё рафтори Мухтор бо дигар ширкат кунандагон дар воқеъаи Карбалоро адолат медонед?Лутфан бифармойед ҳукми бима ва бима кардан дар Ислом чист? Хусусан бимаҳои шахси солис дар қавонини роҳнамойи ва ронандагӣ ки дар бисёри кишварҳо иҷбори аст, ё бимаҳои хадамоти дармонӣ ва пизишкӣ ки дар сурати надоштан ва ибтол ба бемориҳои пурҳазина, фард мутаҳаммили машаққоти фаровоне мегардад ва чи басо наметавонад ҳазинаи дармони комили худ ё хонаводаашро таъмин намояд, ё пуле ки ағлаби касаба ё шоғилин ба унвони ҳаққи бима ба шакли моҳиёна ба марокизи бима мепардозанд...
Нақдҳо ва баррасиҳо
Ҳамон тавр ки мустаҳзиред, ғайбати халифаи Худованд амрӣ масбуқ ба собиқа аст ва Худованд гоҳе бино бар маслиҳат иқдом ба он кардааст; Монанди ғайбати чиҳил рӯзаи Мӯсо ва ғайбати Солеҳ ва Хизр алайҳиму салом. Оё илали ғайбати ин анбиё бо мабнои ҳазарти Мансури Ҳошимии Хуросонӣ мунофоте надорад?Лутфан дар сурати салоҳдид, ҳадиси зерро дар сойт дарҷ намойед: Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармуд: <<Ҳангоме ки парчамҳои сиёҳ аз Хуросон ба роҳ афтод ба сӯяш бишитобед агарчи бо синахез рафтан бар рӯйи барфҳо; Чароки соҳибони он парчамҳо аҳл ҳақ ҳастанд. Ҳақро мутолиба мекунанд, вале ба онҳо дода намешавад, бори дигар мутолиба мекунанд, вале ба онҳо дода намешавад, пас набард мекунанд ва пирӯз мешаванд ва ончи мехостад ба онҳо дода мешавад, вале дигар намепазиранд...Бино бар таҳқиқоти мо, <<Мансури Ҳошимии Хуросонӣ>> як номи мустаъор аст.
Дидгоҳҳо
Мақолаи «Иҳонати ғарб ба Расули Худо саллаллоҳу алйҳи ва олиҳи ва саллам; Авомил ва роҳкорҳо» навишта шуда тавассути «Дуктур Зокир Маъруф»Мақолаи «Тавзеҳе дар бораи таъйини рӯзи аввал ва охари моҳи мубораки Рамазон» навишта шуда тавассути «Дуктур Зокир Маъруф»Нуктаи «Ҳазораи аҳриман» навишта шуда тавассути «Илёс Ҳакимӣ»Нуктаи «Як қадам монда ба субҳ» навишта шуда тавассути «Илёс Ҳакимӣ»