Шанбе 17 август 2019 мелодӣ баробар бо 15 зулҳиҷҷа 1440 ҳиҷрӣ қамарӣ
     
Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
* Китоби шарифи <<Ҳиндисаи Адолат>> асарӣ арзишманд аз аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло мунташир шуд. * Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.
loading

Хондани пурсиш ва посух

   
Мавзӯъи аслӣ:

Аҳком

Шумораи пурсиш: 10 Коди пурсиш: 128
Мавзӯъи фаръӣ:

Аҳкоми масоъили мустаҳдиса

Нависандаи пурсиш: Алӣ Розӣ Тарихи пурсиш: 06/04/2016

Назари алломаи Хуросонӣ дар мавриди иҷора додан ё иҷора гирифтани раҳими занон, шабешсозии инсон, хариду фурӯши исперми мардон ва лиқоҳи маснӯъӣ чист?

Посух ба пурсиши шумораи: 10 Тарихи посух ба пурсиш: 09/04/2016

Ҳар чанд олимони мусалмон дар посух ба ин пурсиш танҳо ба асли аввалӣ ва шуморе аз умумот ва итлоқоти шаръӣ дар боби никоҳ ва зино нигаристаанд ва ба нигоҳӣ бисёр сатҳӣ ва саҳландешона дар бораи он басанда кардаанд, нигариши аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло ба он нигариши хос ва амиқе аст ки аз ошнойии фавқулодаи он ҳазрат бо руҳи Ислом ва мақосиди шариъат ва масолеҳи олияи аҳком ва қарор доштани эшон дар як уфуқи илмӣ ва маърифатӣ бартар бархостааст. Аз назари ин олими роситин, фароянди табиъии таносул ва таволуд, офариниши Худованди Ҳаким ва суннате аз суннатҳои Ӯст ки бар бунёди ҳикмат ва раҳмати Ӯ устувор шуда ва таъмин кунандаи маслиҳати ҳақиқии инсон ва ҷаҳон аст; Чунонки фармудааст: «فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ ۚ» (Бақара/ 222); <<Пас бар он занон даройед ба он сурат ки Худованд шуморо амр кардааст>> Ва фармудааст: «يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ ۚ يَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُ إِنَاثًا وَيَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُ الذُّكُورَ ۝ أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَإِنَاثًا ۖ وَيَجْعَلُ مَنْ يَشَاءُ عَقِيمًا ۚ إِنَّهُ عَلِيمٌ قَدِيرٌ» (Шӯро/ 49 ва 50); <<Ҳар чизе ки Мехоҳад Меофаринад, ҳар касро Мехоҳад духтар Мебахшад ва ҳар касро Мехоҳад писар Мебахшад ё писр ва духтарро барояшон ҷуфт Мекунад ва ҳар касро Мехоҳад нозо Месозад, ҳароина Ӯ донойи қудратманд аст>>, агарчи гоҳе ин фароянди табиъӣ, аз нигоҳи қосир ва муқассири бархӣ бандагони кӯтаҳбин, таъмин кунандаи маслиҳат ва мувофиқ бо аҳвоъашон набошад; Чунонки фармудааст: «وَعَسَىٰ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ» (Бақара/ 216); <<Ва чи басо чизеро кароҳат доред дар ҳоле он хайре барои шумост ва чи басо чизеро дӯст доред дар ҳоле ки он шарре барои шумост ва Худованд медонад ва шумо намедонед>>. Бо ин васф, бар бандагони Худованд воҷиб аст ки таслими суннатҳои Ӯ ва розӣ ба қазои Ӯ бошанд ва аз муъориза бо Ӯ дар тадбираш ва ихлол дар назми табиъат ва дахолат дар фароянди табиъии таносул ва таволуд бипарҳезанд; Чароки ҳар гуна дахолати судҷӯёна ва зиёдахоҳона дар фароянди табиъии таносул ва таволуд, тағйир диҳандаи офариниши Худованд ва бар ҳам занандаи низом ва тавозуни табиъат аст ва дар ъайни ҳол, боби мафосиди азимеро ба рӯйи ояндагон мегушояд ва дар дарозмуддат табаъоти хатарнок ва зиёнборе барои фард ва ҷомеъа хоҳад дошт. Аз ин рӯ, шайтон водоштани инсонҳо ба чунин кореро яке аз аҳдофи худ зикр карда ва гуфтааст: «وَلَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ ۚ» (Нисоъ/ 119); <<Ва ҳароина ононро амр мекунам, пас офариниши Худовандро тағйир медиҳанд>>; Ба ин маъно ки ашколи фитрӣ ва табиъии хилқати Худованд ки бар бунёди ҳикматӣ бисёр амиқ ва мутаносиб бо ҳамаи абъод ва ҷавониби ҳастӣ астро ба тамаъи манофеъи шахсии кӯтоҳмуддат ва бо сӯъи истифода аз дониш ва абзорҳое ки Худованд ба онон бахшидааст, дигаргун месозанд.

Бар ин асос, ихлол дар низоми фитрии таносул ва таволуд ва тағйири фароянди табиъии он бо иқдомотӣ монанди иҷораи раҳими занон, шабиҳсозии инсон, харид ва фурӯши исперми мардон ва лиқоҳи маснуъӣ, таҳаққуқи ваъдаи «فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ ۚ» ва мисдоқи боризи «مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ» аст ки тавассути «عَدُوٌّ مُبِينٌ» зинат дода шуда ва тавассути фарзандонаш дар ғарб барои нобудии насли инсонҳо ва мушорикат дар авлоди онон дар ҳоли тарвиҷ ва ҷаҳонисозӣ аст. Аз ин рӯ, ҳазарти аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло зимни ифшои моҳияти хабис ва аҳдофи зидди Худойии ин корҳои шайтонӣ, онҳоро ҳаром мешуморад ва ба сахтӣ аз онҳо барҳазар медорад; Чунонки яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «سَأَلْتُ ٱلْمَنْصُورَ أَیَّدَهُ ٱللّهُ تَعالیٰ عَنِ ٱلْمَرْأَةِ تُؤْجِرُ رَحِمَها مِنْ زَوْجَیْنِ لا یُولَدُ لَهُما فَتُنَبِّتُ ماءَهُما أَوْ جَنِینَهُما، فَقالَ: لا وَٱللّهِ لا یُشارِكُ فِي أَوْلادِ ٱلنَّاسِ إِلّا شَیْطانٌ! أَما سَمِعْتَ قَوْلَهُ تَعالیٰ: <وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ>؟!»; <<Аз ҳазрати Мансур аядуллоҳ таъоло дар бораи зане пурсидам ки раҳими худро ба зан ва шавҳаре иҷора медиҳад ки соҳиби фарзанд намешаванд, пас оби он ду ё ҷанини он дуро (дар раҳими худ) парвариш медиҳад, фармуд: На ба Худо савганд, дар авлоди мардум мушорикат намекунад магар шайтон! Оё сухани Худованди баландмартабаро нашунидаи ки (ба ӯ) мефармояд: <Бо онон дар амвол ва авлод мушорикат кун> (Исроъ/ 64)?!>>.

Ҳамчунонки яке дигар аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «سَمِعْتُهُ یَقُولُ: مَنِ ٱسْتَأْجَرَ ٱمْرَأَةً لِرَحِمِها فَإِنَّمَا ٱسْتَأْجَرَ شَیْطانَةً وَ لا یُولَدُ مِنَ ٱلشَّیْطانَةِ إِلّا شَیْطانٌ!»; <<Шунидам он ҳазрат мефармояд: Ҳар кас занеро барои раҳимаш иҷора кунад, ҷуз ин нест ки шайтони муъаннасеро иҷора кардааст ва аз шайтони муъаннас ҷуз шайтон мутаваллид намешавад>>!

Ҳамчунонки яке дигар аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «سَمِعْتُهُ یَقُولُ وَ عِنْدَهُ عِیسَی بْنُ عَبْدِ ٱلْحَمِیدِ: لَعَنَ ٱللّهُ مُؤْجِرَ ٱلْأَرْحامِ وَ مُسْتَأْجِرَها! أَلا وَٱللّهِ لَوْ کانَ لِي أَمْرٌ لَجَلَدْتُهُما أَوْ عَذَّبْتُهُما عَذاباً شَدِیداً! فَلَمَّا خَرَجَ قُلْتُ لِعِیسیٰ: ما أَرادَ مِنَ ٱلْعَذابِ ٱلشَّدِیدِ؟ قالَ: أَرادَ حَدَّ ٱلْمُحارَبَةِ لِأَنَّهُما أَفْسَدا فِي ٱلْأَرْضِ»; <<Шунидам он ҳазрат дар ҳоле ки Исо ибни Абдулҳамид назди ӯ буд мефармояд: Худованд иҷора диҳандаи раҳимҳо ва иҷора гирандаи онҳоро лаънат кунад! Огоҳ бошед ки ба Худо савганд агар барои ман султае буд ҳароина он дуро тозиёна мезадам ё азобӣ сахт мерасондам! Пас чун он ҳазрат берун рафт ба Исо гуфтам: Муроди он ҳазрат аз азоби сахт чи буд? Гуфт: Муродаш ҳадди муҳориба буд; Чароки он ду дар замин ифсод кардаанд>>!

Бидуни шак ин уфуқи бартаре аз илм аст ки касе ҷуз ин инсони бузург ба он даст наёфта ва бо ин васф, шойиста аст ки ба аъламияти ӯ ва иттисоли қаламаш ба манбаъи файз иқрор шавад. Вонгаҳе аз назари ин бузургвор, модари инсон касе аст ки ӯро дар раҳими худ парваронда ва ба дунё овардааст; Чунонки Худованд дар китоби худ ба рӯшанӣ фармудааст: «يَخْلُقُكُمْ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ خَلْقًا مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ فِي ظُلُمَاتٍ ثَلَاثٍ ۚ» (Зумар/ 6); <<Шуморо дар шикамҳои модаронатон Меофаринад офаринише пас аз офаринишӣ дигар дар торикиҳойи селоя>> Ва фармудааст: «هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ ۖ» (Наҷм/ 32); <<Ӯ ба шумо донотар аст ҳангоме ки шуморо аз замин падид овард ва ҳангоме ки ҷанинҳойе дар шикамҳои модаронатон будед>> Ва фармудааст: «وَاللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ» (Наҳл/ 78); <<Ва Худованд шуморо аз шикамҳои модаронатон берун овард>> Ва фармудааст: «إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِي وَلَدْنَهُمْ ۚ» (Муҷодила/ 2); <<Модарони онон ҷуз касоне ки ононро зойидаанд нестанд>> Ва бо ин васф, зане ки тухмаки ӯ дар раҳими зани дигар қарор дода шудааст, шаръан модар намешавад, ҳар чанд имкони никоҳ бо писари зани дигар ки аз тухмаки ӯ падид омадаастро низ надорад; Чунонки яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «ذُکِرَ عِنْدَ ٱلْمَنْصُورِ إِجارَةُ ٱلْأَرْحامِ فَقالَ: لا تَحْمِلُ ٱلْمَرْأَةُ فِي بَطْنِها إِلّا وَلَدَها وَ لا تَضَعُ إِلّا وَلَدَها! قُلْتُ: فَما لِصاحِبَةِ ٱلْماءِ؟! فَأَخَذَ بِیَدِهِ کَفّاً مِنَ ٱلتُّرابِ وَ قالَ: هٰذا! قُلْتُ: فَهَلْ لَها أَنْ تَنْکِحَ ذٰلِكَ ٱلْوَلَدَ؟ قالَ: لَیْسَ لَها إِلّا هٰذا -وَ أَشارَ إِلَی ٱلتُّرابِ!»; <<Назди ҳазарти Мансур аз иҷораи раҳимҳо ёд шуд, пас фармуд: Зан ҷуз фарзандашро дар шиками худ ҳамл намекунад ва ҷуз фарзандашро намезояд! Гуфтам: Дар ин сурат барои зани соҳиби об чист?! Пас бо дасти худ муштӣ хокро баргирифт ва фармуд: Ин! Гуфтам: Бо ин васф, оё барои ӯ ин имкон ҳаст ки (дар оянда) бо он фарзанд никоҳ кунад? Фармуд: Барои ӯ ҷуз ин нест –ва ба хок ишора фармуд>>!

Ҳамчунин, марде ки нутфаи ӯ дар раҳими зане ҷуз ҳамсараш қарор гирифтааст, шаръан падар намешавад, ҳар чанд имкони никоҳ бо духтари зани дигар ки аз нутфаи ӯ падид омадаастро низ надорад; Чунонки яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «سَأَلْتُهُ عَنِ ٱلرَّجُلِ یَسْتَأْجِرُ رَحِماً لا یَحِلُّ لَهُ فَیُفْرِغُ فِیهِ ماءَهُ وَ ماءَ ٱمْرَأَتِهِ فَیَخْرُجُ وَلَدٌ، لِمَنْ یَکُونُ ٱلْوَلَدُ؟ قالَ: قَضیٰ رَسُولُ ٱللّهِ صَلَّی ٱللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ بِأَنَّ ٱلْوَلَدَ لِلْفِراشِ! قُلْتُ: کَیْفَ وَ یَکُونُ ٱلْماءُ لِلْمُسْتَأْجِرِ؟! قالَ: هٰکَذا قَضیٰ رَسُولُ ٱللّهِ صَلَّی ٱللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ! قُلْتُ: فَإِنْ لَمْ یَکُنْ لِلرَّحِمِ فِراشٌ فَلِمَنْ یَکُونُ ٱلْوَلَدُ؟ قالَ: لِلشَّیْطانِ»; <<Аз он ҳазрат дар бораи марде пурсидам ки раҳими (зане) ҷуз ҳамсараш ки барои ӯ ҳалол нестро иҷора мекунад, пас оби худ ва оби ҳамсарашро дар он мерезад, пас фарзанде берун меояд, фарзанд барои кист? Фармуд: Расули Худо саллаллоҳу алайи ва олиҳи ва саллам файсала кард ки фарзанд барои фарош (яъне шавҳари зани иҷора диҳанда) аст! Гуфтам: Чигуна? Дар ҳоле ки об барои иҷора кунанда аст! Фармуд: Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ин гуна файсала кард! Гуфтам: Пас агар барои раҳими фарошӣ (яъне шафҳаре) набошад, фарзанд барои кист? Фармуд: Барои шайтон>>!

Ҳамчунин, аз назари ин бузургвор, шабеҳсозии инсон ва падид оварандаи ӯ дар зуруфи озмойишгоҳе аз корҳои даҷҷол ва осори тамаддуни шайтонии ҷадид бо ҳадафи тағйири хилқат ва нақзи қавонини Худованд ва муъориза бо илм ва қудрати Ӯст; Чунонки яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «سَمِعْتُ ٱلْمَنْصُورَ یَقُولُ: إِنَّ ٱلدَّجّالَ ذُو عَیْنٍ واحِدَةٍ یَنْظُرُ بِها إِلیٰ مَشارِقِ ٱلْأَرْضِ وَ مَغارِبِها لا یَکادُ یَخْفیٰ عَلَیْهِ شَيْءٌ یَزْعُمُ ٱلنَّاسُ أَنَّهُ عَلیٰ کُلِّ شَيْءٍ قَدِیرٌ فَیُحْیِي ٱلْمَوْتیٰ وَ یُبْرِئُ ٱلْأَکْمَهَ وَ ٱلْأَبْرَصَ وَ یُنَبِّئُ بِما فِي ٱلْأَرْحامِ وَ یُنَزِّلُ ٱلْغَیْثَ وَ یَلِجُ فِي ٱلْأَرْضِ وَ یَعْرُجُ فِي ٱلسَّماءِ وَ یَسْتَخْرِجُ ٱلْکُنُوزَ وَ یَخْلُقُ ٱلْإِنْسانَ فِي قارُورَةٍ کَما یَخْلُقُهُ ٱللّهُ فِي ٱلْأَرْحامِ وَ یَسِیرُ کَما یَسِیرُ ٱلرِّیحُ ٱلصَّرْصَرُ یَمْلِكُ ٱلْمالَ وَ ٱلْمَکِنَةَ فَلا یُعْطِیهِما إِلّا مَنْ عَبَدَهُ وَ هُمُ ٱلْیَهُودُ ثُمَّ ٱلنَّصاریٰ ثُمَّ ٱلَّذِینَ ٱتَّبَعُوهُمْ مِنَ ٱلْمُسْلِمِینَ یَنْزِلُ بَیْتَ ٱلْمَقْدِسِ! فَسَکَتَ فَرَءانا نَنْظُرُ إِلَیْهِ وَ کَأَنَّ عَلیٰ رُؤُوسِنَا ٱلطَّیْرَ فَقالَ: أَنا أُنَبِّئُکُمْ بِتَأْوِیلِهِ إِنَّهُ ٱلْحَداثَةُ!»; <<Шунидам ҳазарти Мансур мефармояд: Ҳароина даҷҷол дорои як чашм аст ки бо он ба машриқҳо ва мағрибҳои замин менигарад ва наздик аст чизе аз он паинҳон намонад, мардум мепиндоранд ки ӯ бар ҳар коре тавоност, пас мурдагонро зинда мекунад ва нобиноён ва песро дармон менамояд ва аз чизе ки дар раҳимҳост, хабар медиҳад ва боронро нозил мекунад ва дар замин фуру меравад ва ба осмон боло меравад ва ганҷҳоро берун мекашад ва инсонро дар як шиша меофаринад чунонки Худованд дар раҳимҳо меофаринад ва монанди тундбод ҳаракат мекунад, сарват ва қудратро тасоҳуб менамояд, пас он дуро намедиҳад магар ба касоне ки ӯро мепарастанд ва онон яҳудиҳо ва сипас масеҳиҳо сипас касоне аз мусалмонон ҳастанд ки тобеъи ононанд, дар Байтул Муқаддас манзил мекунад! Пас он ҳазрат сокет шуд ва моро дид ки (бо таъаҷҷуб) ба ӯ менигарем чунонки гӯйи бар сарҳоямон паранда нишастааст, пас фармуд: Ман шуморо аз мисдоқи он хабар медиҳам; Он модернита аст>>!

Дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
Бахши посухгӯӣ ба пурсишҳо
Шумораи
таълиқ:
1
Нависандаи
таълиқ:
Алӣ Розӣ
Тарихи
таълиқ:
10/04/2016

Бархӣ аз фуқаҳойе ки ҳукми ба ҷойиз будани иҷора додани раҳим додаанд истидлолҳои мухталифе доштаанд аз ҷумла:

1 . Зане ки раҳими худро иҷора дода ҳукми модарро дорад чун аз ӯ нигаҳдорӣ кардааст, мисли зане ки ба бачае шир медиҳад ва ба ӯ маҳрам мешавад ва модари ризоъӣ мешавад, бо ин тафовут ки аввалӣ ба он фарзанд дар дохили раҳимаш ғазо медиҳад ва аз он тифл нигаҳдорӣ мекунад ва дуввумӣ аз шири синааш ба он тифл ғазо медиҳад ва аз он тифл нигаҳдорӣ мекунад. Бо ин ҳол ҳеҷ кадом модари аслӣ нестанд, балки модари аслӣ касе аст ки ҷанин марбут ба ӯ будааст.

2 . Истидлоли дигар ин аст ки агар зане қодир ба эҷоди ҷанин бошад вале ба далили бемроӣ дар раҳим қодир ба нигаҳдории фарзанд ё таваллуд набошад метвонад онро бо ризояти ҳамсар дар раҳими зани дигаре қарор диҳад то ӯ то замони таваллуд аз ӯ нигаҳдорӣ кунад. Ҳамчунон ки агар зане маълул бошад ва фарзанде ба дунё оварад, ночор аст барои нигаҳдорӣ аз фарзандаш дояе истихдом кунад ки ба ӯ шир диҳад ва аз ӯ нигаҳдорӣ кунад.

3 . Истидлоли дигар он аст ки чун ин маворид дар шаройити изтирор иттифоқ мефатад чорае ҷуз он вуҷуд надорад; Зеро мумкин аст марде ки ҳамсараш наметавонад фарзандро дар раҳимаш нигаҳдорӣ кунад ва ӯ толиби фарзанд аст, ҳамсарашро талоқ дода ва ё тарк карда ва ҳамсари дигаре бигирад ва ин мавзӯъ мунҷар ба фурупошии хонавода шавад. Бархӣ аз фуқаҳо ҳам гуфтаанд агар интиқоли ҷанин ба раҳими зани дигар ҳамроҳ бо нигоҳ ва ламс ва гуноҳ набошад дар шароити изтирор ҷойиз аст.

4 . Бархӣ ҳам гуфтаанд агар зане ки раҳими худро барои нигаҳдории ҷанини зан ва мардӣ дигар иҷора медиҳад муҷаррад бошад ва дар муддати интиқоли ҷанин то таваллуди фарзанд ба никоҳи муваққати мард даромада бошад дар ин сурат ишколе вуҷуд надорад ва ҷойиз аст.

Бо таваҷҷуҳ ба инки ҳукми ҳазрати алломаи Хуросонӣ бар адами муҷоз будани ин мавзӯъ аст мехоҳам истидлолҳои эшон дар радди мавориди фавқро ҳам ба тафкик бидонам.

Посух ба таълиқи: 1 Тарихи посух ба таълиқ: 13/04/2016

Лутфан ба нукоти зер таваҷҷуҳ фармойед:

1 . Қиёси зане ки нутфа ё ҷанини дигаронро дар раҳими худ парвариш дода бо зане ки ба кӯдаки дигарон шир дода, қиёси маъалфориқ аст, бал мисдоқи боризи қиёсе аст ки ҷойе дар Ислом надорад ва мавриди наҳйи шадиди салафи солеҳ қарор гирифтааст; Зеро шир додани зан ба кӯдаки дигарон амалӣ табиъӣ аст ки дар машрӯъияти он тардиде нест, вале парвариш додани нутфа ё ҷанини дигарон дар раҳими худ амалӣ ғайри табиъӣ аст ки дар машрӯъияти он тардиди ҷиддӣ вуҷуд дорад ва бо ин васф, наметавон гуфт зан ҳамон тавр ки бо шир додан ба кӯдаки дигарон модари ризоъӣ мешавад, бо парвариш додани нутфа ё ҷанини дигарон дар раҳими худ модари раҳимӣ мешавад, магар бино бар мабнои асҳоби раъй ки мумкин аст дар фарзӣ баъид, чунин қиёсеро мӯътабар бидонанд. Оре, зане ки нутфа ё ҷанинеро дар раҳими худ парвариш дода ва ба сурати кӯдаке мутаваллид сохтааст, бино бар зоҳири китоби Худованд ва на бино бар қиёс, модар шумурда мешавад, вале зане ки тухмаки ӯ дар раҳими зани дигар қарор гирифтааст, модар шумурда намешавад; Чароки аз як сӯ бар хилофи зоҳири китоби Худованд аст ва аз сӯӣ дигар қиёси зани соҳиби раҳим бо зани ширдеҳ –ҳатто агар мӯътабар бошад– модар шудани зани соҳиби тухмакро собит намекунад, бал модар шудани зани соҳиби раҳимро собит мекунад ки бо зани соҳиби тухмак қобили қиёс нест. Оре, зани соҳиби тухмак, танҳо бо марди соҳиби нутфа қобили қиёс аст ки онро бидуни ақди никоҳ дар раҳими зане дохил кардааст ва табъан ба сабаби он, падар шумурда намешавад; Зеро бино бар қоъидаи фарош ки суннати мутавотири Расули Худо саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам аст, кӯдак барои шавҳари зани соҳиби раҳим аст, агарчи воқеъан аз нутфаи ӯ набошад ва бо ин васф, зани соҳиби тухмак ба тариқи авло модар шумурда намешавад; Зеро вақте мард ба сабаби дохил кардани нутфаи худ дар раҳими аҷнабӣ падар шумурда намешавад, ба тариқи авло зан ба сабаби дохил кардани тухмаки худ дар раҳими аҷнабӣ модар шумурда намешавад; Бо таваҷҷуҳ ба инки амали мазкур барои мард ҳаром вале табиъӣ ва барои зан ҳаром ва ғайри табиъӣ аст ва бо ин васф, ба тариқи авло асари шаръӣ надорад.

2 . Қиёси зане ки нутфа ё ҷанини дигаронро дар раҳими худ парвариш дода бо зане ки ба унвони доя аз кӯдаки дигарон нигаҳдорӣ карда, аз қиёси пешин фосидтар ва амиқтар аст, бал гунаи сафсата ва таҳаккум ба назар мерасад ки аз бепарвойи дар истинботи аҳком бархостааст; Чароки маҳалли низоъ ҷавози мушорикати бегона дар пайдоиши кӯдак аст, на ҷавози мушорикати бегона дар парвариши кӯдаки пайдоиш ёфта ва возеҳ аст ки қиёси ин ду бо якдигар қиёси маъалфориқ аст.

3 . Дар фарзи мазкур ҳеҷ изтирори ақлӣ ё шаръӣ вуҷуд надорад; Зеро изтирори ақлӣ, таваққуфи ҳаёти касе бар амалӣ ғайри машрӯъ аст ва изтирори шаръӣ, таваққуфи худдорӣ аз ҳаром аҳамми бар иртикоби ҳаром муҳим аст ки ҳеҷ як дар фарзи мазкур вуҷуд надорад; Бо таваҷҷуҳ ба инки талоқ додани ҳамсар на ба маънои заволи ҳаёт аст ва на ба маънои иртикоби ҳаром ва бо ин васф, идаъои онки амали мавриди баҳс ба иқтизои изтирор ҷойиз аст, маҳзи мукобира аст.

4 . Ишколи амали мавриди баҳс, танҳо аз ноҳияи мард ва аз ҷиҳати адами завҷияти ӯ бо зани соҳиби раҳим нест то аз тариқи никоҳи ӯ бо зани соҳиби раҳим бартараф шавад, бал аз ноҳияи зани соҳиби тухмак ва аз ҷиҳати адами ҷавози тағйири офариниши Худованд низ аст ки аз тариқи никоҳи мард бо зани соҳиби раҳим бартараф намешавад; Зеро аз як сӯ дохил кардани тухмаки зани соҳиби тухмак ба раҳими зани соҳиби раҳим монанди дохил кардани нутфаи мард ба раҳими зани аҷнабӣ ҳаром аст, балки чи басо ҳурмати шадидтаре дорад ва аз сӯӣ дигар дохил кардани тухмак ё ҷанини зане дар раҳими занӣ дигар тағйири офариниши Худованд бо тағйири низоми табиъии таносул ва таволуд шумурда мешавад ки мутлақан ҷойиз нест, агарчи зани соҳиби раҳим ҳамсари дигари мард бошад.

Мутаъассифона ба назар мерасад ки бархӣ олимон ба сурати суфоришӣ ва барои розӣ кардани бархӣ афрод ё гурӯҳҳо ё ҳокимон фатво медиҳанд; Ба ин тартиб ки бархӣ афрод ё гурӯҳҳо ё ҳокимон барои тавҷиҳ ва тарвиҷи корҳои ғайри шаръии худ ба муҷаввизҳои шаръӣ ниёз доранд ва инон низ муҷаввизҳои шаръиро барои онон содир мекунанд ва бо ин шева, ба ҷойи онки хоҳишҳои ононро бо дини Худованд ҳамоҳанг созанд, дини Худовандро бо хоҳишҳои онон ҳамоҳанг месозанд! Ин гурӯҳ аз олимон ки ғолибан бо кӯмаки ҳамин афрод, гурӯҳҳо ва ҳокимон ба шӯҳрат ва эътибор даст ёфтаанд, нахуст коре ки аз назари ин валинеъматҳояшон машрӯъ шумурда мешавадро машрӯъ фарз мекунанд ва сипас худро ба ҳар сӯ мезананд то бо ҳар такаллуф ва заҳмати мумкин барои он ҳилаӣ шаръӣ даст ва по кунанд! Ин аст ки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъоло –ин олими озода, шуҷоъ ва сиддиқ– олимони вобаста ба афрод, гурӯҳҳо ва ҳокимонро барои мардум аз гургҳои гурусна барои галлаи гӯсфандон хатаронктар медонад; Чунонки яке аз ёронамон моро хабар дод, гуфт:

   «سَمِعْتُ ٱلْمَنْصُورَ یَقُولُ: ما ذِئْبانِ ضارِیانِ فِي غَنَمٍ قَدْ غابَ عَنْها راعِیها أَحَدُهُما فِي أَوَّلِها وَ ٱلْآخَرُ فِي آخِرِها یَمْزُقانِ مِنْ کُلِّ جانِبٍ بِأَضَرَّ فِي قَوْمٍ مِنْ عالِمَیْنِ أَحَدُهُما یَتَّبِعُ ٱلسُّلْطانَ وَ ٱلْآخَرُ یَتَّبِعُ ٱلسُّوقَ»; <<Шунидам ҳазрати Мансур мефармояд: Ду гурги даранда дар галлае ки чӯппони он ғойиб аст, дар ҳоле ки яке дар ҷилави он ва дигарӣ дар ақаби он аст ва аз ҳар тараф пора мекунанд, зиёнбортар аз ду олим дар қавме нестанд ки яке аз он ду аз ҳоким ва дигарӣ аз бозор (ё кӯча) пайравӣ мекунад>>!

Дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
Бахши посухгӯӣ ба пурсишҳо
Ҳамрасонӣ
Ин матлабро бо дӯстони худ ба иштирок бигзоред.
Email
Telegram
Facebook
Одноклассники
ВКонтакте
Навиштани пурсиш
Корбари гиромӣ! Шумо метавонед пурсишҳои худро дар бораи осор ва андешаҳои аллома Мансури Ҳошимии Хуросониро дар форми зер бинависед ва барои мо ирсол кунед то дар ин бахш посух дода шавад.
Таваҷҷуҳ: Мумкин аст номи шумо ба унвони нависандаи пурсиш дар пойгоҳ намоиш дода шавад.
Таваҷҷуҳ: Аз онҷо ки посухи мо ба эмейли шумо ирсол мешавад ва лузуман бар рӯи пойгоҳ қарор намегирад, лозим аст ки одраси худро ба дурусти ворид кунед.
Таваҷҷуҳ: Лутфан ба нукоти зер таваҷҷуҳ фармойед:
1 . Мумкин аст ба пурсиши шумо дар пойгоҳ посух дода шуда бошад. Аз ин рӯ, беҳтар аст пеш аз навиштани пурсиши худ, пурсишҳои муртабитро мурур ё аз имкони ҷустуҷӯ дар пойгоҳ истифода кунед.
2 . Муддати маъмул барои посухгӯӣ бар ҳар пурсиш, 3 то 10 рӯз аст.
3 . Беҳтар аст аз навиштани пурсишҳои мутаъаддид ва ғайри муртабит бо ҳам дар ҳар навбат худдорӣ кунед; Чароки чунин пурсишҳое дар пойгоҳ ба тафкик ва эҳёнан дар муддатӣ бештар аз муддати маъмули посух дода мешаванд.
* Лутфан коди амниятиро ворид кунед. Captcha loading
Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.
×
Оё моилед дар хабарномаи пойгоҳ узв шавед?