Чоршанбе 18 январ 2017 мелодӣ баробар бо 20 рабеъ-ул-сони 1438 ҳиҷрӣ қамарӣ فارسی

Мансури Ҳошимии Хуросони

* Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.

Хондани пурсишҳо ва посухҳо

Мавзӯъи аслӣ:

Муқаддамот

Шумораи пурсиш: 4 Коди пурсиш: 14
Мавзӯъи фаръӣ:

Илм ва ҷаҳл; Мавонеъи таҳсили илм (тақлил, таъассуб, такаббур, хурофагароӣ ва ...)

Нависандаи пурсиш: Боқир Искандарӣ Тарихи пурсиш: 2015/02/04

Агар эшон дар нияти худ содиқанд лутфан суъолеро ки қарор гузоштам аз валии амр (ҳазрати Маҳдӣ) бипурсамро бо ҳар равише ки метавонанд пайдо карда ва ҷавоб диҳанд!

Посух ба Пурсиши шумораи: 4 Тарихи посух ба пурсиш:

Бародари гиромӣ!

Ба назар мерасад ки шумо ҳанӯз китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросониро мутолеъа накардаед ва аз андеша, ормон ва гуфтумони эшон иттилоъе надоред ва аз ин рӯ, монанди касоне сухан гуфтаед ки ногоҳ аз осмон ба миёнаи майдоне афтода бошад ва надонад ки кадом аз кадом аст! Бинобарин, лозим аст ки ба нукоти зер таваҷҷуҳ фармойед:

Аввалан содиқ будани касе дар нияти худ, мусталзими огоҳии ӯ аз афкори дигарӣ нест; Чароки мусалламан бисёрӣ аз мардум дар нияти худ содиқанд, вале аз афкори дигарон огоҳӣ надоранд ва бо ин васф, таъйини чунин меъёре барои шинохти сидқи нияти Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, корӣ нобахурдона ва бе маъност.

Сониян огоҳии касе аз афкори дигарӣ, мусталзими содиқ будани ӯ дар нияти худ нест; Чароки бисёрӣ аз коҳинон ва ҷодугарон бо баҳрагирӣ аз тарфандҳои шайтонӣ, аз афкори дигарон огоҳӣ меёбанд ва ба ғайбгӯйӣ ва пешгӯйӣ мепардозанд, дар ҳоле ки мусалламан нияти содиқе надоранд ва танҳо дар паӣ фиреб ва шаёдианд.

Солисан агар дар паӣ илми Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба ғайб ҳастед, Мансури Ҳошимии Хуросонӣ муддаъии илми ба ғайб нест; Чароки илми ба ғайб, танҳо барои Худованд аст; Чунонки фармудааст: «قُلْ لَا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ ۚ» (Намл/65); <<Бигӯ ҳеҷ кас дар осмонҳо ва замин ҷуз Худованд ғайбро намедонад>> Ва Ӯ онро танҳо барои Паёмбаронаш дар мавқеъи зарурат изҳор мекунад; Чунонки фармудааст: «عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَىٰ غَيْبِهِ أَحَدًا؛ إِلَّا مَنِ ارْتَضَىٰ مِنْ رَسُولٍ» (Ҷин/26 ва 27); <<Олми ба ғайб аст, пас ғайби худро барои аҳаде изҳор намекунад, магар барои касе аз Паёмбаронаш ки биписандад>> Ва фармудааст: «وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشَاءُ ۖ» (Оли Имрон/179); <<Ва Худованд касе нест ки шуморо бар ғайби худ мутталеъ кунад, вале ҳар кас аз Паёмбаронашро ки бихоҳад бар мегузинад>>! Бо ин васф, Паёмбаронаш низ қоъидатан олими ба ғайб шумурда намешаванд ва асл дар бораи онон адами ба ғайб аст; Чунонки фармудааст: «قُلْ لَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ» (Анъом/50); <<Бигӯ ман намегӯям ки хазоъини Худованд назди ман аст ва ё ғайб медонам>> Ва фармудааст: «قُلْ لَا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۚ وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ ۚ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ» (Аъроф/188); <<Бигӯ ман барои худам суд ё зиёнеро молик нестам магар чизеро ки Худованд бихоҳад ва агар ғайб медонистам ба хайри худ меафзудам ва ба ман шарре намерасид! Ман танҳо бим диҳанда ва башорат диҳандае барои гурӯҳе ҳастам ки имон меоваранд>>! Аз ин ҷиҳат, дар китоби Худованд омадааст ки Яъқуб алайҳи салом солҳо аз Юсуф алайҳи салом бехабар буд ва намедонист ки дар куҷост (Юсуф/84-88) Ва Лут алайҳи салом фариштагони Худовадро то саҳаргоҳи рӯзи баъд намешинохт ва барои онон аз ноҳияи қавмаш нигарон буд (Ҳуд/77) Ва Аюб алайҳи салом огоҳӣ надошт ки ҳамсараш муртакиби фаҳшо нашудааст, то ҳадде ки қасам хӯрд ӯро сад тозиёна бизанад (Сод/44) Ва Сулаймон алайҳи салом мутталеъ набуд ки ҳудҳуд куҷост ва дар сарзамини Сабо чи хабар аст, то онгоҳ ки ҳудҳуд омад ва ӯро мутталеъ сохт ва албатта боз ҳам итминон наёфт (Нам/20-27) Ва бартарини Паёмбарон Муҳаммад салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам бархӣ мунофиқонро намешинохт; Чунонки Худованд фармудааст: «وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ ۖ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ ۖ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ لَا تَعْلَمُهُمْ ۖ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ ۚ» (Тавба/101); <<Ва аз боденишинон ки пиромуни шумо ҳастанд ва низ аз аҳли Мадина мунофиқоне ҳастанд ки бар нифоқ пай фишурданд, ту ононро намешиносӣ, Мо ононро мешиносем>> Ва бо ин васф, рӯшан аст ки ҳамаи ин бузургворон дар нияти худ содиқ буданд, балки субҳ ва шаб ба онон ваҳй мешуд! Ин дар ҳоле аст ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, паёмбар нест; Ҳамчунонки коҳин ё ҷодугар нест, бал башаре монанди шумо ва олиме аз олимони дин аст ки бо ҳуҷҷатҳо ва бароҳини ақлӣ ва шаръӣ, ба сӯӣ Исломи холис ва комил даъват мекунад ва барои зуҳури халифаи Худованд дар замин заминасозӣ мефармояд ва омода аст то аз андешаҳои нодурусти шумо хабар бидиҳад ва наёмадааст ки аз андешаҳои пинҳони шумо хабар бидиҳад; Чароки шумо худ аз андешаҳои пинҳонатон огоҳӣ доред, вале аз андешаҳои нодурустатон ноогоҳед ва шойиста аст ки дар бораи онҳо огоҳӣ дода шавед!

Аз инҷо дониста мешавад, зеҳнияти шумо дар бораи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба табъи зеҳнияти шумо дар бораи Маҳдӣ алайҳи салом, зеҳниятӣ хурофӣ ва омиёна аст ки аз таблиғоти хурофӣ ва омиёнаи муддаъиёни илм ва бегонагон аз он дар ҷомеъаи шумо нашъат гирифтааст; Зеро ин олимони ҷоҳил ки дар ҳар масҷид ва маҳфиле камин кардаанд, ба ёрии маддоҳони ёвагӯ ки дар ҳар кӯҳе ё барзане мавзеъ гирифтаанд, дасти кам аз даврони сафавиён то кунун, увҳомро ҷойгузини ақлоният ва хурофотро ҷойгузини воқеъият сохтаанд ва тасвирӣ хиёлӣ ва асотире аз пешвоёни дин ироъа додаанд ки монанди вирусӣ масмум кунанда дар миёни ҳамгинони шумо шуюъ ёфта ва зеҳнҳотонро тамоман бемор кардааст; То ҷойе ки эҳсосотро мабнои диёнати худ сохтаед ва дар амвоҷи шеърҳо ва шиъорҳо ғӯтаворед; Ғофил аз онки Ислом дини ақлоният ва воқеъгароӣ аст ва ба ҳеҷ рӯй аз орзуҳои шумо табаъият намекунад; Чунонки фармудааст: «لَيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ ۗ» (Нисоъ/123); <<Ба орзуҳои шумо ва ба орзуҳои аҳли китоб нест>>! Аз ин рӯст ки ҳақро тобеъи хоҳишҳои худ сохтаед ва барои шинохти он, ҳар меъёре ки мехоҳед мегузоред; Ғофил аз онки ҳақ тобеъи хостаҳои шумо нест; Чароки агар тобеъи хостаҳои шумо бошад, осмон ва замин ба вайронӣ кашида мешавад; Чунонки фармудааст: «وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْوَاءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ ۚ» (Мӯъминун/71); <<Ва агар ҳақ аз хоҳишҳои онон пайравӣ кунад, осмонҳо ва замин ва ҳар кас дар он аст фосид мешавад>>.

Бале, бегумон чизе ки содиқ будани Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар нияти худро ошкор месозад, мутобиқати андешаҳо, омӯзаҳо ва ормонҳои ӯ бо хоҳишҳои шумо нест, бал мутобиқати онҳо бо китоби Худованд ва суннати мутавотири Паёмбари Ӯ салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ва ҳукми рӯшани ақл аст ки дар китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> ба рӯшанӣ мутаҷаллӣ аст. Фориғ аз онки содиқ будани ин бузургвор дар нияташ, дар воқеъ ба шумо марбут намешавад ва чизе ки ба шумо марбут мешавад, мутобиқати даъвати ӯ бо Ислом аст; Чароки агар даъвати ӯ бо Ислом мутобиқ бошад, иҷобати он бар шумо воҷиб аст, агар чи ӯ худ дар нияташ содиқ набошад; Чароки шумо бо иҷобати даъвати ӯ, дар воқеъ Исломро иҷобат мекунед на шахси ӯро ва гуноҳи ӯ дар сурати фиқдони сидқи ният, бар ӯҳдаи худи ӯ буд; Чунонки Худованд дар бораи Паёмбараш фармудааст: «قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ ۖ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَا حُمِّلْتُمْ ۖ وَإِنْ تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا ۚ وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ» (Нур/54); <<Бигӯ аз Худованд ва аз Паёмбар итоъат кунед, пас агар рӯй гирифтанд ҷуз ин нест ки Паёмбар масъули амали худаш ва шумо масъули амали худатон ҳастед ва агар аз ӯ итоъат кунед ҳидоят меёбед ва бар ӯҳдаи Паёмбар коре ҷуз иблоғи рӯшан нест>>!

Дар поён, шуморо ба мутолиъаи китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> мабҳаси <<Хурофагароӣ дар мусалмонони аҳли ташаюъ>> (с/108) ки ба табйини авомил, абъод ва осори ин қабил рӯйкардҳои нодуруст мепардозад, даъват мекунем.

Худованд ба ҳами мусалмонон хусусан аҳли ташаюъ, тавфиқи маърифати динӣ бар пояи ақлоният ва воқеъгароӣ ва дурӣ аз аҳвоъ ва авҳоми бебунёдро арзонӣ диҳад то бо зеҳниятҳои омиёна ва хурофотии худ ва шарти ниҳодҳои ботил барои ҳақ, зуҳурро барои Маҳдӣ алайҳи салом душвортар насозанд ва бадбахтӣ ва бечорагии худро беш аз ин ба дарозо накашонанд. Ба ростӣ ҷон ба гулу ва корд ба устухон расид, вале шароит барои зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом фароҳам нашуд; Чароки бештари мусалмонон, ҳақро тобеъи худ мехоҳанд ва худро тобеъи ҳақ намехоҳанд ва аз маърифат ва тамйиз бегонаанд!

Дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
Бахши посухгӯӣ ба пурсишҳо
Таълиқи
шумораи:
1
Нависандаи
таълиқ:
Боқир Исканадрӣ
Тарихи
таълиқ:
2015/02/05

Бародари гиромӣ ҳақ будед ки дар ин олами вонафсо ва низ бо ин тарбиятҳои номуносиби мубаллиғин суъолоти мо низ номазмун бошад. Албатта ин шоъАллоҳ аз хатоҳои мо дар мегузаред.

Банда донишҷӯӣ таҳсилоти такмилии Илоҳиёт ва дабири динӣ ҳастам, бо ин васф аз худам ва суъоли қаблии банда, шумо метавонед вазъи илмӣ ва маърифати динии ҷомеъаро бисанҷед.

1 – Пас аз инки китоби эшонро хондам ва қонеъ шудам, чи ҳамроҳе аз бандаи ҳақир барои заминасозии қиём бар меояд?

2 – Аз куҷо ташхис диҳам ки ояндаи қиёми эшон низ ҳамонанди бархӣ инқилобҳои Исломии дигар нашавад ва ниёт ва заҳамоти поки мардум табдил ба таъсиси ҳукумати ғайри маъсум нагардад?

3 – Аслан бо касе ки ӯро надидаам (ҷаноби Хуросонӣ) чигуна ҳам наво шавам?

4 – Оё кӯмаке низ ба нашри осори ҷаноби Хуросонӣ тавассути банда менамойед?

Бсиёр муташаккирам ки ба суъолот зуд ҷавоб медиҳед.

Посух ба таълиқи: 1 Тарихи посух ба таълиқ: 2015/02/06

Бародари арҷманд!

Шумо аз маъдуд нухбагоне ҳастед ки рӯҳияи ҳақталабӣ ва озодандешӣ худро дар буҳбуҳаи шубҳаҳо ва фитнаҳои охирул замон ҳифз кардаанд ва зеҳни худро ба асорати комили ҷаҳл, тақлид, аҳвоъи нафсонӣ, дунёгароӣ, таъассуб, такаббур ва хурофагароӣ дар наовардаанд ва бо ин васф, агар як пояшон билағзад, поӣ дигарашон собит мемонад то суқут накунанд. Бегумон касоне монанди шумо, сармояҳои ин дин ва пуштивонаҳоӣ зуҳури Маҳдӣ ҳастед ва агар касоне монанди шумо набошанд ки ҳақро пеш аз ошкор шудан бипазиранд ва ботилро пеш аз расво шудан во гузоранд, азоби Худованд фуруд меояд.

Аммо дар бораи пурсишҳои худ, лутфан ба тавзиҳоти зер таваҷҷуҳ фармойед:

Аввалан Худованд таклифи инсон нисбат ба ҳақро дар як сура аз китоби худ, ба таври комил рӯшан карда ва фармудааст: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ؛ وَالْعَصْرِ؛ إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ؛ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ» (Аср/1-3); <<Ба номи Худованди бахшояндаи меҳрубон; Савганд ба аср; Ҳароина инсон дар зиён аст; Магар касоне ки имон оваранд ва амали солеҳ кунанд ва ба ҳақ тавсиа намоянд ва ба сабр тавсиа намоянд>>. Ин ба он маъност ки ҳар инсоне нисбат ба ҳақ, чаҳор таклиф дорад: Яке онки аз ҳайси назарӣ, онро бишиносад ва пазиро гардад ва ин <<Имон>> шумурда мешавад ки таклифӣ фардӣ аст; Ду дигар онки аз ҳайси амалӣ, ба он пойбанд гардад ва айният бахшад ва ин <<Амали солеҳ>> шумурда мешавад ки таклифӣ фардӣ аст; Се онки аз ҳайси назари дигаронро ба <<Имон>> яъне шинохти ҳақ ва пазириши он даъват кунад ва ин <<Тавосӣ ба ҳақ>> шумурда мешавад ки таклифӣ иҷтимоъӣ аст; Чаҳор дигар онки аз ҳайси амалӣ дигаронро ба <<Амали солеҳ>> яъне пойбандӣ ба ҳақ ва айният бахшидан ба он даъват кунад ва ин <<Тавосӣ ба сабр>> шумурда мешавад ки таклифӣ иҷтимоъӣ аст. Ба ин тартиб, таклифи фардӣ ва иҷтимоъии шумо ва соири мусалмонони ҷаҳон бинобар китоби Худованд ин аст ки даъвати ҳаққи Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ба <<Исломи холис ва комил>> ва <<Таҳаққуқи ҳокимияти Худованд бар замин>> ро нахустин бо таламмуз дар мактаби ин олими муслеҳ ва мубориз бишиносед ва аз рӯӣ басират ва ихлос бипазиред ва сипас дар зиндагии шахсии худ амали кунед ва ба иттилоъи дигарон бирасонед, то рафта рафта ба андеша, дағдаға ва ормони мусалмонони ҷаҳон табдил шавад ва ҷаҳонбинии тоғутиёнро таҳтул шуъо қарор диҳад ва ба тадриҷ заминаи зуҳури халифаи Худованд дар замин ва бартарии Калиматуллоҳ бар калимаи дигаронро фароҳам созад.

Сониян қиёси наҳзати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо наҳзатҳои гузаштагон, қиёсӣ маъалфориқ ва нобаҷост; Чароки ин наҳзат бар хилофи наҳзатҳои гузаштагон, дар бунёдитарин зерсохи худ, мабнӣ бар тавҳиди Худованд дар таҳким ба маънои ихтисоси ҳокимият ба Ӯст, балки моҳияте ҷуз даъват ба сӯӣ ҳокимияти Худованд дар замин надорад ва бо ин васф, иҷтимоъи он бо ҳокимияти ғайри Худованд, монанди иҷтимоъи чизе бо зидди худ аст ки муҳол аст; Ҳамчунонки анҷомидани он ба ҳокимияти ғайри халифаи Худованд дар замин, анҷомидани он ба чизе аст ки муқтазии он нест ва бо ин васф, ё ин наҳзат ба таҳаққуқи ҳокимияти халифаи Худованд дар замин меанҷомад ва ё куллан нобуд мешавад ва дар ҳар ҳол, анҷомидани он ба ҳокимияти ғайри халифаи Худованд дар замин мумкин нест. Ин ба он маъност ки Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ва ёрони ӯ, ё ба ормони муқаддаси худ бо таҳаққуқи ҳокимияти Маҳдӣ даст меёбанд ва ё монанди Ҳусейн ибни Алӣ ва ёронаш дар Карбало, то охарин нафари худ ба шаҳодат мерасанд.

Солисан агар шумо Мансури Ҳошимии Хуросониро намебинед, Маҳдӣ алайҳи саломро низ намебинед, вале ин шуморо аз <<Ҳамнаво шудан>> бо он ҳазрат боз намедорад; Ҳамчунонки Паёмбари Худованд салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва салламро низ намебинед, вале бо ин ҳол бар дини ӯ зиндагӣ мекунед ва ин шоъАллоҳ бар дини ӯ мемиред; Чароки китоби ӯ дар дастраси шумост ва омӯзаҳои ӯ ба шумо расидааст ва ҳамин барои пайравӣ шумо аз ӯ кифоят мекунад. Огоҳ бошед ки ихтифои Мансури Ҳошимии Хуросонӣ, натиҷаи шаройити номусоъидае аст ки дар ҳоли ҳозир вуҷуд дорад ва бо тағйири ин шаройит қобили тағйир аст ин шоъАллоҳ.

Робиъан мо ба кӯмаки шумо барои нашри осори эшон ниёзмандем то шумо ба кӯмаки мо ва бо ин васф, аз шумо даъват ба амал меоварем ки китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ин олими муслеҳ ва муборизро ба хонавода, дӯстон, ошноён, ҳамсоягон, ҳамкорони худ ва соири мусалмонони ҷаҳон хусусан аз аҳли забонатон муъаррифӣ кунед ва бо баҳрагирӣ аз дониши худ ва шарҳҳои он дар пойгоҳи иттилоърасонии дафтари эшон, барои онон табйин фармойед ва аз онон бихоҳед ки барои ризои Худованд ва таҷали дар зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом ба наҳзати <<Бозгашт ба Исломи холис ва комил>> мулҳақ шаванд ва ба ҳукми «تَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَىٰ ۖ» (Моъида/2); <<Якдигарро дар некӣ ва парҳезкорӣ ёрӣ расонед>>, Мансури Ҳошимии Хуросониро дар заминасозӣ барои ҳукумати Худованд бар рӯӣ замин ёрӣ расонед; Зеро ҳар як аз онон, ба танҳоӣ хиште хоҳанд буд ки бар рӯӣ хишти дигар қарор хоҳанд гирифт ва бо меъмории ин олими раббонӣ, бинои фараҷро хоҳад сохт: «وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ» (Оли Имрон/126); <<Ва ёрӣ ҷуз аз ҷониби Худованди Иззатманди Ҳаким нест>>.

Дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
Бахши посухгӯӣ ба пурсишҳо
Навиштани пурсиш

Корбари гиромӣ! Шумо метавонед пурсишҳои худро дарбораи осор ва андешаҳои аллома Мансури Ҳошимии Хуросониро дар форми зер бинависед ва барои мо ирсол кунед то дар ин бахш посух дода шавад.

Таваҷҷуҳ: Аз онҷо ки посухи мо ба эмейли шумо ирсол мешавад ва лузуман бар рӯи пойгоҳ қарор намегирад, лозим аст ки одраси худро ба дурусти ворид кунед.

Лутфан коди амниятиро ворид кунед.
Reload Captcha captcha loading
Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.