Душанбе 27 март 2017 мелодӣ баробар бо 29 ҷимоди-юл-сони 1438 ҳиҷрӣ қамарӣ فارسی

Мансури Ҳошимии Хуросони

* Бахши «Номаҳо» ҳовии номаҳое аз ҳазрати аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ ҳафизаҳуллоҳ таъолло роҳандозӣ шуд. * Дарсҳои шайх Солеҳи Сабзаворӣ бо мавзӯъи шарҳи китоби «Бозгашт ба Ислом» дар бахши «Шарҳҳо» қобили дастрасӣ аст. * Китоби шарифи <<Бозгашт ба Ислом>> навиштаи ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ бо хазинаи ҷамъе аз мӯъминони некукор ва ба сурати вақф мунташир шуд. * Саҳифаи расмӣ дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар шабакаи иҷтимоъии фесбук роҳандозӣ шуд.

Хондани нақдҳо ва баррасиҳо

Шумораи нақд: 1 Коди нақд: 3
Мавзӯъи нақд:

Зарурат ва имкони бозгашт ба Ислом

Нависандаи нақд: Муртазоӣ Саворӣ Тарихи нақд: 2015/01/21

Банда чанд савол аз маҳзари эшон доштам:

Аввал) Агар дини Исломе ки феълан вуҷуд дорад ҳамон Исломе нест ки дар замони Паёмбар аст пас чаро Худованд дар Қуръон мефармояд: «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون»? Оё Худованд дар тӯли 1400 сол натавонистаанд дини худро аз таҳриф дар амон бидоранд??

Дувум) Паёмбар (с) мефармоянд: Баъд аз ман умматам ба 73 фирқа табдил мешавад ки фақат яке аз онҳо дуруст аст. Пас эшон чигуна иддаъо мекунанд ҳамаи онҳо дуруст нестанд ва фақат яке дуруст аст он ҳамоне ки феълан эшон бо он омаданд (ва исмашро Исломи ҳаниф гузоштаанд)?

Севум) Агар дини Ислом он чизе набуда ки дар замони Паёмбар (с) аст пас таклифи он ҳама аллома ва бузургоне ки ҳатто эшон дар зери дастони онҳо дарс хонданд чи мешавад?? Яъне ҳамаи онҳо бар дини ботил мурдаанд? Яъне ҳатто асотиди эшон??

Бо ташаккур аз инки ҷавобҳои бандаро дар сайт қисмати посух ба нақдҳо мегузоред.

Посух ба нақди шумораи: 1 Тарихи посух ба нақд:

Бародари гиромӣ!

Лутфан ба нукоти зер таваҷҷуҳ фармойед:

Аввалан мурод аз <<Зикр>> дар ояи шарифаи «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» (Ҳиҷр/9); <<Ҳароина Мо худ зикро нозил кардем ва Мо худ онро ҳифз кунандаем>>, чунонки аз зоҳири он пайдост ва мавриди иттифоқи олимон аст, <<Китоби Худованд>> аст, на <<Дини Ислом>>; Бо таваҷҷуҳ ба инки <<Дини Ислом>> мунҳасир ба <<Китоби Худованд>> нест, балки шомили суннати <<Паёмбари Худованд>> низ мешавад ва бо ин васф, ояи шарифа танҳо бар ҳифзи Қуръони карим аз таҳриф далолат дорад ва бар ҳифзи суннати Паёмбари Акрам салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам аз таҳриф ҳаргоҳ ба маънои ахбори он Ҳазрат бошад далолат надорад ва ин ба маънои имкони вуқуъи таҳриф дар ахбори он Ҳазрат аст ки мутаъассифона воқеъ шуда ва аз муҳимтарин асбоби адами иқомаи Исломи холис ва комил пас аз ӯ будааст. Бле, чунонки аллома Мансури Ҳошимии Хуросонӣ дар китоби <<Бозгашт ба Ислом>> (с 252) табйин фармуда, мурод аз суннати Паёмбари Худованд, ахбори он Ҳазрат нест, балки қавл ва феъли ӯст ва қавл ва феъли ӯ агарчи аз тариқи ахбори заннӣ ва таҳриф шуда қобили дастрасӣ нест, аз тариқи халифаи ӯ қобили дастрасӣ аст ва ин ба маънои он аст ки Худованд суннати ӯро пас аз ӯ монанди китоби худ ҳифз фармуда, вале мусалмонон бо сӯъи ихтиёри худ ба он амал накардаанд; Ҳамчунонки бо тақсири худ, ба китоби Худованд низ омил набудаанд ва ин сабаби адами иқомаи дини Худованд будааст. Бинобарин, адами иқомаи Исломи холис ва комил пас аз Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам то кунун, ношӣ аз адами ҳифзи китоби Худованд ё суннати Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам набудааст то пурсида шавад ки оё Худованд қодир ба ҳифзи дини худ буда ё набудааст, бал ношӣ аз адами амал ба китоби Худованд ва суннати Паёмбар салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам тавассути мусалмонон буда ки аз тафрит ва тақсири худи онон бархостааст ва ба Худованди -Субҳонаҳу ва Таъолло- нисбат дода намешавад; Бо таваҷҷуҳ ба инки мурод аз ҳифзи дин, онҷо ки вазифаи Худованд шумурда мешавад, эҷоди имкон барои дастрасии яқинии мусалмонон ба китоби Ӯ ва суннати Паёмбари Ӯст, қатъи назар аз инки онон аз ин имкон истифода кунанд ё накунанд, на иҷбори онон ба истифода аз ин имкон афзун бар эҷоди он; Чароки чунин иҷборе бар хилофи ҳикмат ва суннати Худованд аст ва таколифи мусалмонон ва савобу иқоби ононро лағв мекунад. Бинобарин, Худованд қодир ба ҳифзи дини худ дар тӯли 1400 сол буда ва ин корро аз тариқи ҳифзи китоби худ аз таҳриф ва ҷаъли халифае барои Паёмбараш анҷом додааст, вале мусалмонон ба дини Ӯ амал накардаанд ва китоби Ӯро зойеъ ва халифаи Паёмбарашро ғойиб сохтаанд ва бо ин васф, Худованд ба онон ситаме накардааст, вале онон худ ба худ ситам кардаанд; Чунонки фармудааст: «وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ» (Анкабут/40); <<Ва Худованд касе набуда ки ба онон ситам кардааст, вале онон худ будаанд ки ба худ ситам кардаанд>>.

Сониян хабари мансуб ба Паёмбари Худованд салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дарбораи пайдоиши 73 фирқа пас аз ӯ ки яке аз онҳо <<Ноҷия>> ва боқӣ аҳли оташанд, хабари воҳид ва ғайри яқинӣ аст ва ҳазрати Мансури Ҳошимии Хуросонӣ адами ҳуҷҷияти чунин ахбореро дар мавозеъӣ аз китоби худ монанди мабҳаси <<Ривоҷи ҳадисгароӣ>> (с 171), ба тафсил табйин фармудааст. Фориғ аз онки бештари асноди ин ҳадис, дар назари аҳли ҳадис заъиф шумурда мешавад ва татиммаи машҳури он мабнӣ бар таърифи фирқаи ноҷиа ба <<Ҷамоъат>> ва таърифи ҷамоъат ба чизе ки <<Паёмбар ва асҳоби ӯ>> бар он будаанд, бо таваҷҷуҳ ба ихтилофи шадиди ақвол ва афъоли асҳоби он Ҳазрат, қобили илтизом нест, балки бӯӣ ҷаъл медиҳад. Афзун бар инки садри он бо воқеъияти маҳсус ва берунӣ созгорӣ надорад; Чароки пайдоиши 73 фирқа пас аз Паёмбари Худованд салаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дар миёни мусалмонон собит нест, балки чи басо хилофи он собит бошад; Бо таваҷҷуҳ ба инки фирқаҳои мусалмони ном бурда шуда дар китоби фирқашиносӣ, бисёр бештар ё камтар аз ин теъдоданд ва ҳазфи бархӣ ва афзудани бархӣ дигар барои татбиқи онҳо бар ин теъдод, бидуни такаллуфи фаровон мумкин нест, балки навъан тарҷиҳи било марҷҷаҳ аст. Аммо мазмуни ин ҳадис ба фарзи сиҳҳати он, мунофоте бо гуфтумони Мансури Ҳошимии Хуросонӣ надорад; Зеро гуфтумони эшон фирқаи ҷадиде нест, бал гуфтумони бозгашт ба китоби Худо ва суннати Паёмбари Ӯст ки аъимаи аҳли байт дар тӯли торихи Ислом мунодии он будаанд ва хавосси асҳоби онон бар он истиқомат доштаанд ва ҳамакнун Маҳдӣ алайҳи салом ва хавосси асҳобаш бар он ҳастанд ва Мансури Ҳошимии Хуросонӣ онро зоҳир мекунад ва абъоди фаромӯш шудаӣ онро ба ёд меовард, дар ҳоле ки бисёри аз мардум ба сабаби тӯли фитри ва фосилае ки аз асри ҳузури Паёмбар ва хулафоъи ӯ гирифтаанд, онро гуфтумонӣ ҷадид ва бесобиқа мепиндоранд; Ҳамчунонки баъид нест дар сурати зуҳури Маҳдӣ алайҳи салом низ гуфтумони ӯро гуфтумонӣ ҷадид ва бесобиқа бипиндоранд, дар ҳоле ки гуфтумони ӯ чизе ҷуз гуфтумони падаронаш нахоҳад буд.

Солисан касоне ки бо маърифатӣ ноқис дарбораи Ислом ва халифаи Худованд дар замин аз дунё рафтанд, гурӯҳе буданд ки даргузаштанд ва Худованд ба аҳволи онон огоҳтар аст; Агар бихоҳад ононро меомурзад ва агар бихоҳад ононро азоб мекунад. Агар ононро биёмурзад, ба сабаби фазли худ омурзидааст; Чароки Омурзандаи меҳрубон аст ва агар ононро азоб кунад, ба сабаби тақсире аст ки дар таҳсили маърифати комил дарбораи Ислом ва халифаи Худованд дар замин кардаанд ва Ӯ ба онон ситамкор нест; Чунонки фиръавн ҳангоме ки даъвати Мӯсо алайҳи саломро шунид ба ӯ гуфт: «فَمَا بَالُ الْقُرُونِ الْأُولَىٰ» (Тоҳо/51); <<Пас таклифи қарнҳои гузашта чи мешавад?!>> Ва Мӯсо алайҳи салом ба ӯ посух дод: «عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّي فِي كِتَابٍ ۖ لَا يَضِلُّ رَبِّي وَلَا يَنْسَى» (Тоҳо/52); <<Илми он назди Парвардигорам дар китобе аст ва Парвардигорам гумроҳ намешавад ва аз ёд намебарад>>. Ин аст ки дарбораи онон фармудааст: «تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ ۖ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ» (Бақара/134); <<Онон гурӯҳе буданд ки даргузаштанд; Барои онон чизе аст ки касб карданд ва барои шумо чизе аст ки касб кардед ва шумо аз коре ки онон карданд бозхост намешавед>>! Бинобарин, беҳтар аст ки шумо сарнавишти ононро ба Худованд вогузор кунед ва барои сарнавишти худатон чорае бияндешед; Чароки марг бисёр наздик аст ва мумкин аст шуморо низ ба сарнавишти онон дучор кунад.

Дафтари ҳифз ва нашри осори Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
Бахши баррасии нақдҳо
Навиштани нақд

Корбари гиромӣ! Шумо метавонед нақдҳои илмии худ бар осори аллома Мансури Ҳошимии Хуросониро дар форми зер бинависед ва барои мо ирсол кунед то дар ин бахш ба баррасии илмӣ гирифта шавад.

Таваҷҷуҳ: Аз онҷо ки посухи мо ба эмейли шумо ирсол мешавад ва лузуман бар рӯи пойгоҳ қарор намегирад, лозим аст ки одраси худро ба дурусти ворид кунед.

Лутфан коди амниятиро ворид кунед.
Reload Captcha captcha loading
Ҳар гуна истифода ва бардошт аз матолиби ин пойгоҳ бо зикри манбаъ биломонеъ аст.