پنجشنبه 18 آذر (قوس) 1395 هجری شمسی برابر با 9 ربیع الأوّل 1438 هجری قمری Тоҷикӣ

منصور هاشمی خراسانی

* بخش «آشنایی» حاوی توضیحات کافی درباره‌ی علامه منصور هاشمی خراسانی، آثار و پایگاه ایشان راه‌اندازی شد. * مجموعه‌ی نقدها و بررسی‌های کتاب شریف «بازگشت به اسلام» اثر علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی منتشر شد. * «بسته‌های معرفتی هدایت» حاوی نامه‌ها، گفتارها، شرح‌ها، نقدها و بررسی‌ها و پرسش‌ها و پاسخ‌های مرتبط درباره‌ی موضوعات مهمّ اسلامی منتشر شد. * کتاب شریف «الکلم الطّیّب» حاوی نامه‌های حکمت‌آموز حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی منتشر شد. * کانال اطلاع‌رسانی «نهضت بازگشت به اسلام» در شبکه‌ی تلگرام راه‌اندازی شد. * صفحه رسمی دفتر حفظ و نشر آثار منصور هاشمی خراسانی بر روی شبکه‌ی اجتماعی فیسبوک و گوگل پلاس راه‌اندازی شد. * نسخه‌ی تاجیکی پایگاه اطّلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار منصور هاشمی خراسانی راه‌اندازی شد.

خواندن دیدگاه‌ها

شماره: 8 نویسنده مقاله: تاریخ مقاله:
موضوع مقاله:

نصیحتی دلسوزانه به طرفداران و حامیان احمد الحسن بصری

نصیحتی دلسوزانه به طرفداران و حامیان احمد الحسن بصری

بسم الله الرحمن الرحیم

برادران ساده‌دل و طالب حقیقت! از شما می‌خواهم که با حوصله به سخنان برادر خیرخواهتان گوش فرا دهید تا چند کلمه‌ای با شما سخن بگویم. سخن من با شما پیرامون راهی است که در پیش گرفته‌اید و مرامی است که به آن روی آورده‌اید و مرادی است که برای خویش برگزیده‌اید. تردیدی ندارم که از سر اضطرار و استیصال در این زمانه‌ی شوم چنین راه و روشی را برگزیده‌اید و به چنین مرامی روی آورده‌اید و به سوی شخصیتی مایل شده‌اید که فضیلتی بر شما ندارد و به درگاه خداوند از شما مقرّب‌تر نیست و از علم و فرزانگی بهره‌ی خاصّی ندارد. به کسی پناه برده‌اید که برای ادّعاهای فراوان و بی‌شمار خود، دلیل قانع‌کننده‌ای از عقل و حجّتی قاطع از شرع برایتان نیاورده است. به خوبی درک می‌کنم که فتنه‌های فراوان و اوضاع نابسامان دوران، شما را خسته کرده و به پیروی از کسانی سوق داده است که بدون هیچ پشتوانه‌ی علمی و دینی، صرفاً به ادّعاهای گزاف می‌پردازند و با تکیه بر خواب‌های آشفته و رؤیاهای موهوم، خود را بر حق می‌شمارند و مردم را به بیعت با خود دعوت می‌کنند. دوستان و برادران عزیز من! بی‌پرده از شما می‌پرسم: به راستی با کدام برهان متقن عقلی و یا کدام دلیل مستند شرعی از این مرد پیروی می‌کنید و او را به عنوان پیشوایی از پیشوایان دینی خود برگزیده‌اید و القابی خودساخته و عجیب و غریب به او داده‌اید؟! آیا پای درس عقاید اسلامی یا احکام دینی او تلمّذ کرده‌اید یا او را مرجعی عالم به عقاید و احکام اسلام تشخیص داده‌اید؟ یا او را اعلم جمع خود به قرآن و سنت یافته‌اید‌؟ اگر این‌ها نیست پس آیا معجزه‌ای از او دیده‌اید که ما ندیده‌ایم، یا کرامتی خارق عادت از او سر زده است که ما نشنیده‌ایم؟! آیا جز این است که او دلیل حقّانیت خود را اَشکال مبهم و متشابه دودهای آتشفشان ایسلند! و یا چند خواب مشوّش و رؤیای نامعلوم می‌شمارد؟! دودی که هیچ ارتباط معقول و معلومی با نام او پیدا نمی‌کند و خواب‌هایی که با ده‌ها واسطه برای شما نقل شده است و معلوم نیست کدامش راست و کدامش دروغی شاخدار است! آیا تاکنون در خلوت خود به این‌ موضوعات اندیشیده‌اید؟ آیا توانایی او بیش از آن است که برایتان استخاره بگیرد و سخنان غیر متعارف و نامعقول بگوید و یا ادّعا کند که مکان دفن دخت گرامی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم را می‌داند؟! کاری که از دست هر دعانویس دون پایه‌ای نیز بر می‌آید و سخنی که هر عوام بی‌سوادی نیز بر زبان می‌راند و ادّعایی که هر کسی می‌تواند بکند!! آیا جز این است که او با جسارتی شگفت‌انگیز! و روشی عامیانه و غیر منطقی، خود را مصداق تمام احادیث می‌شمارد و هر «احمد»ی را با خود تطبیق می‌کند، در حالی که در طول تاریخ «احمد»های بسیاری بودند که با تکیه بر اخبار واحد و ضعیف، خود را مهدی یا نماینده و وصی او دانستند. مگر اخبار مربوط به فرقه‌ی «احمدیه» به سرکردگی غلام احمد قادیانی را نشنیده‌اید؟ یا مگر احمد بن ابراهیم را که ادعای مهدویت کرد، نمی‌شناسید؟! این‌ها نیز نام «احمد» را یدک می‌کشیدند و به همین اعتبار خود را تا ادّعای مهدویت بالا بردند! به راستی آیا احمد الحسن جز همین‌ دعاوی بی‌پایه، دلیل دیگری برای اثبات حقانیت خویش دارد؟ آیا کسی که با وجود عرب‌زبان بودن از خواندن قرآن به شکل صحیح عاجز است و به گواهی مستندات رسانه‌ای در تلفّظ و تجوید و اِعراب آن ایرادات عمده دارد، می‌تواند وصی و فرزند حضرت مهدی باشد؟! آیا این توهینی بزرگ به آن حضرت نیست؟ آیا بایسته نیست که تلاوت صحیح قرآن از توانایی‌های اولیه‌ی یک مسلمان آن هم مسلمانی عرب‌زبان باشد؟! پس چگونه است که او با اِعراب قرآن بیگانه است و ایرادات فاحش او برای کودکان خردسال معلوم است؟! آیا مگر ادّعا نمی‌کند که نزد خود حضرت مهدی و تحت اشراف آن حضرت درس خوانده است؟ آیا شاگرد مهدی در نزد او قرآن نخوانده است تا ایراداتش را بگیرد؟! یا خوانده است و آن حضرت متوجّه خطاهای فاحش او نشده است؟!! (العیاذ بالله)

برادران غافل من! آیا به تبعات و توالی فاسد اعتقاد خود به این مرد عامّی و جاهل واقفید؟ آیا نمی‌دانید که اگر انسان سنگی را دوست بدارد در آخرت با همان سنگ محشور می‌شود؟ مگر نمی‌دانید که در آخرت از تک تک عقایدتان پرسیده خواهید شد و حجّت و دلیل هر کدام از آن‌ها را از شما طلب خواهند کرد؟ مگر فراموش کرده‌اید که اگر در آن هنگام حجّتی برای این عقایدتان نداشته باشید بر شما سخت خواهند گرفت و عذابی دردناک در انتظار شما خواهد بود؟ اگر از شما پرسیدند که از کجا دانستید که احمد الحسن نماینده و وصی مهدی است، یا اگر پرسیدند بر چه اساس او را امام خود نامیدید و از او تبعیت کردید، چه خواهید گفت و چه دلیل محکمه‌پسندی خواهید آورد؟ می‌خواهم ببینم آنجا نیز به خواب‌هایی که احمد الحسن به نفع خودش دیده است، استناد می‌کنید یا به دودهای آتشفشان ایسلند! یا اینکه خواهید گفت نامش «احمد» بود ما نیز از او تبعیت کردیم! چون از کسانی «شنیده بودیم» که در یک حدیثی نام احمد آمده است. آیا می‌پندارید که این ظنون و گمان‌ها و سخنان سست و بی‌پایه را از شما خواهند پذیرفت؟! به راستی بر چه اساس از احمد الحسن اطاعت می‌کنید؟ مگر نمی‌دانید که اطاعت از کسی که خداوند به اطاعت از او فرمان نداده است شرکی آشکار است و خواری دنیا و عذاب دردناک آخرت را در پی دارد و فاعل آن مشمول عذاب کسانی خواهد شد که اولیائی من دون الله گرفتند؟ آخر با چه حجّتی و با چه جرأتی این مرد را «امام» خود می‌نامید و پس از نامش «علیه السلام» می‌آورید؟! مگر از خدا نمی‌ترسید که این‌گونه برای مردی جاهل و عوام‌صفت تا این اندازه غلو می‌کنید؟! ‌

برادران من! شما را به خدا از سخنان من نرنجید و این پند برادرتان را بدون بغض و قضاوت‌ عجولانه گوش کنید و آن را مغرضانه و از روی دشمنی نپندارید؛ چراکه به خدا سوگند از سر خیرخواهی سخن می‌گویم و فریادهایم از سر دلسوزی است. شاید شما در برابر این نصایح من موضع بگیرید و من را مورد توهین‌ها و تهمت‌های خود قرار دهید، ولی باور کنید که من قصدی جز امر به معروف و نهی از منکر ندارم به امید آنکه شما عاقل و طالب حقیقت باشید و با این نصایح به وجدان خود مراجعه کنید. به خدا قسم هنگامی که شنیدم صدها نفر از طرفداران این مرد، در عراق و کشورهای دیگر در حین طرفداری و حمایت از او کشته شده‌ و کسانی را نیز کشته‌اند، بسیار منقلب شدم و مو بر تنم راست شد! آخر، این خون‌‌ها برای چه هدفی بر روی زمین ریخته می‌شود و این خانواده‌ها در مسیر چه آرمانی عزادار می‌گردند و این اموال در چه راهی هزینه می‌گردد؟ آیا به راستی گمان می‌کنید که این مصداق جهاد فی سبیل الله با اموال و انفس است؟ هیهات که این چنین باشد! عاقلان و افراد منصف و آگاه به خوبی می‌دانند که احمد الحسن جز ادّعاهای گزاف، حرف خاصّی ندارد! برنامه‌ی مشخّصی در پیش نگرفته است! هیچ استراتژی و راهکار معیّنی برای ظهور حضرت مهدی نمی‌شناسد. چرا تعقّل نمی‌کنید و اندکی نمی‌اندیشید؟! او انصافاً از لحاظ علمی و عملی کوچک‌تر از آن است که فرستاده‌ی مهدی و نماینده و وصی او باشد و این واقعیّتی است که برای هر انسان مطلع و بی‌طرفی قابل درک است.

این سخن را از من بپذیرید که شما اسلام را به درستی نشناخته‌اید و معیار حقّانیت و فضیلت افراد را فراموش کرده‌اید؟ شما باید حق را بشناسید، بی‌گمان اهل آن را نیز خواهید شناخت و باید باطل را تشخیص دهید تا خود به خود اهل آن در نزدتان رسوا گردند. شما معیار درست برای تشخیص حق از باطل را گم کرده‌اید و در کشاکش فتنه‌های گوناگون و ادعاهای رنگارنگ اینان، سپر خود را زمین انداخته‌اید و بی‌دفاع شده‌اید. عزیزانم! من شما را به برگزیدن یک معیار صحیح برای شناخت حق از باطل دعوت می‌کنم. معیاری که هر کس آن را برگزیند گمراه نشود و قطعاً هدایت یابد. چنین معیاری در کتاب ارزشمند «بازگشت به اسلام» اثر استاد فرزانه حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی به نیکی تبیین شده است. من شما را به مطالعه‌ی دقیق و کامل این کتاب روشنگر و هدایت‌بخش دعوت می‌کنم. نویسنده‌ی این کتاب، عالمی بی‌ادّعا و اندیشمندی هوشیار و مبارز است که عملاً در مسیر زمینه‌سازی برای ظهور حضرت مهدی علیه السلام گام برداشته است و جریان عظیمی را برای بازگشت همه‌ی مسلمانان به اسلام خالص و کامل آغاز کرده است. نهضتی که به سوی شناخت صحیح از اسلام فرا می‌خواند و از خطر شبهات و فتنه‌ها برحذر می‌دارد و نسبت به مدّعیان و منحرفان افشاگری می‌نماید. نهضتی که تنها راه اقامه‌ی اسلام خالص و کامل در سرتاسر جهان را شناخت صحیح و معقول مسلمانان از اسلام می‌داند و عقل‌ستیزی و وهم‌گرایی را بزرگ‌ترین دشمن آن می‌شمارد. نهضتی که بر خلاف بسیاری از مدّعیان، به سوی خود دعوت نمی‌کند، بلکه تک تک ارکان و جوارحش دعوت به سوی حاکمیت الله و تبعاً حکومت مهدی را فریاد می‌زند. تنها حرکتی که نه در مقام ادّعا، بلکه در مقام عمل برای ظهور مهدی، مهندسی پیچیده‌ای را طراحی کرده و راه‌حلّ بی‌سابقه‌ای را ارائه داده است. تا حدّی که می‌توان آن را یک ایدئولوژی بنیادین و سنگ بنای انقلاب جهانی مهدوی نام نهاد. همه این‌ها در حالی است که حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی، مدّعی چیزی برای خود نیست و اساساً به این قبیل امور پست و واهی هیچ اهمیتی نمی‌دهد و تنها همّ خود را به زمینه‌سازی عملی و واقعی برای ظهور حضرت مهدی مصروف داشته است. ایشان در کتاب ارزشمند خود، مباحث خود را از مبادی اوّلیه و آن چیزهایی که برای همگان بدیهی و قابل فهم است، آغاز کرده است و در مقام نظر مخاطب خویش را گام به گام به سوی شناخت اسلام خالص و کامل پیش می‌برد و او را با مبانی و منابع اصیل آن آشنا می‌گرداند، سپس در مقام عمل او را برای اقامه‌ی اسلام راستین در سرتاسر جهان آماده می‌گرداند و به سوی تلاش برای برقراری حاکمیت الله و خلیفه‌ی او در زمین هدایت می‌نماید.

حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی در بخشی از این کتاب ارزشمند درباره‌ی معیار شناخت حق از باطل می‌فرمایند:

«...تنها چيزي که مي‏‌تواند معيار شناخت انسان باشد، «عقل» است؛ چراکه عقل، تنها ابزار شناخت آدمي است و قوّ‌ه‏‌ي مدرکه‏‌اي جز آن در نفس او وجود ندارد....به اين ترتيب، عقل اصلي‏‌ترين و ابتدايي‏‌ترين مبناي شناخت است و هر شناختي که مستقيم يا غير مستقيم به عقل نمي‏‌انجامد، بي‏‌معناست...همچنانکه شرع، اگرچه بسيار سودمند است، خود به وسيله‏‌ي عقل شناخته مي‏‌شود و تنها عاقلان را مخاطب ساخته و مثلاً فرموده است: «فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»؛[1] «از خدا بترسيد اي صاحبان عقل‏‌ها، باشد که رستگاري يابيد» و فرموده است: «إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لِأُولِي الْأَلْبَابِ»؛[2] «همانا در خلقت آسمان‏‌ها و زمين و آمد و شد شب و روز، نشانه‏‌هايي براي صاحبان عقل‏‌هاست» و فرموده است: «إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ»؛[3] «تنها صاحبان عقل‌‏ها پند مي‏‌گيرند»[4]

برادران من! می‌بینید که عقل بهترین معیار شناخت است و همچنانکه فرموده‌اند همین عقل است که ما را به سوی شرع و ضرورت و فواید آن رهنمون می‌سازد، در حالی که شما معیار خود برای پیروی از این مرد بصری را عقل‌های سلیم خود قرار نداده‌اید و تنها بر پایه‌ی گمان‌ها و اوهام و سلایق خود به سوی او گرایش پیدا کرده‌اید! یکی از شما به خواب‌های احمد الحسن و اطرافیانش و دیگرتان به استخاره و ذهن‌خوانی استناد می‌کنید؛ گروهی از شما به دودهای مشتبه و وهم‌آلود ایسلند! و گروهی دیگر به ادّعاهای پی در پی و بدون دلیل این مرد دل خوش کرده‌اید. چرا توجّه ندارید که جدای از آنکه در اصل وجود چنین خواب‌هایی تردیدهای جدّی مطرح است، اصلاً معلوم نیست که این رؤیاهای ادّعا شده از سنخ رؤیاهای صادقه‌ی اولیاء خدا باشد، بلکه چه بسا اضغاث و احلام مشوّش و القائات شخص شیطان بوده باشد. به علاوه چرا غافل هستید که استخاره با این معنا همان تفأل زدن است که در اسلام مشروعیتی ندارد و چنین کاری در حوزه‌ی عقاید بدون تردید حرام است. از طرف دیگر چرا فراموش کرده‌اید که آن اَشکال موهوم دودهای آتشفشان را هر کس می‌تواند مانند شما با قلمی سرخ به صورت لفظی دلخواه ترسیم نماید! مانند آنکه ما توانستیم به وضوح آن را به لفظ «افسد» یا «احمق» ترسیم نماییم. جدای از اینکه اگر آن را «احمد» بخوانیم هم نمی‌توانیم از لحاظ عقلی و شرعی قطع پیدا کنیم که منظور از آن همین احمد مورد علاقه‌ی شماست و بر حقانیت او دلالت دارد؛ چون نام احمد منحصر به او نیست!

این در حالی است که خرافات و اوهام جایی در اسلام ندارد و از موانع شناخت حق شمرده می‌شود. موانعی که هرگاه وجود داشته باشند، موجب گمراهی شده و سدّ راه حق می‌شوند و شناخت حق را ناممکن می‌سازند. در تعریف این موانع حضرت علامه در کتاب شریف «بازگشت به اسلام» می‌فرمایند:

«نظر کردن به چيزي که قابليت شناخت را دارد، هرگاه در روشنايي عقل صورت پذيرد، مقتضي شناخت آن چيز است.... با اين حال، بسيار پيش مي‏‌آيد که انساني به چيزي نظر مي‏‌کند تا خوبي يا بدي آن را بشناسد، ولي به غرض خود دست نمي‏‌يابد و گاهي به ضدّ غرض خود دست مي‏‌يابد، به اين معنا که خوب را بد و بد را خوب مي‏‌شناسد؛ مانند کسي که خداوند درباره‏‌ي او فرموده است: «أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً»؛[5] «آيا كسي كه بدي عملش براي او آراسته شده است پس آن را خوب مي‏‌بيند»! علّت اين ناکامي و اشتباه بزرگ، وجود عواملي در نفس آدمي است که مانع از تحقّق شناخت براي او با وجود نظر کردن مي‏‌شوند؛ مانند پرده‏‌هايي که پيش چشم او قرار گيرند و او را از ديدن چيزها باز دارند؛ چنانکه خداوند درباره‏‌ي کافران فرموده است: «الَّذِينَ کَانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطَاءٍ عَنْ ذِکْرِي وَ کَانُوا لاَ يَسْتَطِيعُونَ سَمْعاً»؛[6] «کساني که چشم‏‌هاشان از ذکر من در پرده‏‌اي بود و توانايي شنيدن را نداشتند»...اين عوامل شوم و خطرناک، «موانع شناخت» ناميده مي‏‌شوند. بنابراين، عقل اگرچه مقتضي شناخت است، هنگامي به شناخت دست مي‏‌يابد که مانعي بر سر راه آن قرار نداشته باشد و هرگاه مانعي بر سر راه آن قرار داشته باشد، قادر به شناخت نيست. با اين وصف، شناخت موانع شناخت و رفع آن‏‌ها، مقدّمه‏‌ي شناخت محسوب مي‏‌شود و به تبع آن، ضروري است.»[7]

ایشان در کتاب خود، موانع شناخت را 7 چیز می‌دانند و به صورت مفصّل و روشن آن‌ها را یک به یک تبیین می‌فرمایند. از جمله‌ی این موانع 7 گانه که به بحث ما ارتباط می‌یابد، اهواء نفسانی و خرافه‌گرایی است. ایشان در بخشی از فرمایشات خود درباره‌ی اهواء نفسانی می‌فرمایند:

«يکي ديگر از موانع شناخت، «اهواء نفساني» است؛ چراکه نفس آدمي، به اقتضاي غرايز خود، خوش‌آيندها و ناخوش‌آيندهايي دارد که لزوماً با واقع مطابق نيستند و بر شناخت او از آن، تأثير مي‌گذارند؛ چنانکه خداوند فرموده است: «وَعَسَىٰ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ»؛[8] «و باشد که چيزي را خوش نداشته باشيد و آن برايتان خير باشد و باشد که چيزي را خوش داشته باشيد و آن برايتان شر باشد و خداوند می‌داند و شما نمي‌دانيد»! اين خوش‌آيند‌ها و ناخوش‌آيندها که از عواطف آدمي نشأت گرفته‌اند و با عقل او مطابقت ندارند، خوش‌بيني‌ها و بدبيني‌هايي را در ذهن او پديد مي‌آورند که عقل او را از واقع‌بيني باز مي‌دارند...»[9].

ایشان در این قسمت به خوبی تبیین می‌فرمایند که خوبی و بدی واقعیت‌هایی بیرون از نفس آدمی هستند و از احساسات درونی او تبعیت نمی‌کنند و لذا پسندها و ناپسندهای ما باید تابع حق باشد، نه آنکه توقّع داشته باشیم حق تابع احساسات و خوشایندهای ما گردد. به علاوه ایشان در جای دیگر به توقّعات بی‌پایه و پیش‌ذهنیت‌های مردم قبل از شناخت حق اشاره می‌فرمایند و آن‌ها را مردود می‌شمارند؛ چراکه چنین توقّعاتی هرگز مبتنی بر عقل نبوده و تنها از همان پسندها و خوشایندها نشأت گرفته است. ایشان در مقام توضیح این موضوع می‌فرمایند:

«...پيش‌ذهنيت‌هاي ناشي از خواهش‌هاي نفساني، شروطي براي شناخت حق تعيين مي‌کنند که در واقع، شناخت حق مشروط به آن‌ها نيست. به علاوه، با برانگيختن پيش‌داوري‌ها، فرصت شناخت حق را سلب مي‌کنند و به عقل، مجالي براي بررسي آن نمي‌دهند؛ مانند يک قاضي که ادّعاي مدّعي را پيش از شنيدن دلايل او، رد مي‌کند، به دليل آنکه دوست نمي‌دارد او راستگو باشد يا بر پايه‌ي پيش‌فرض‌هايش، ممکن نيست که او راستگو باشد؛ يا ادّعاي او را پيش از شنيدن دلايل او، مي‌پذيرد، به دليل آنکه دوست مي‌دارد او راستگو باشد يا بر پايه‌ي پيش‌فرض‌هايش، ممکن نيست که او دروغگو باشد...»[10].

همچنین حضرت علامه خرافه‌گرایی را به عنوان مانع دیگری برای شناخت حق تعریف نموده و درباره‌ی آن می‌فرمایند:

«منظور از خرافه، انگاره‌اي مخالف با عادت است که بنيادي بر عقل و شرع ندارد و روشن است که انديشيدن بر پايه‌ي آن، از شناخت حق باز مي‌دارد؛ زيرا خرافه، با آنکه بي‌بنيادترين انگاره است، گاهي رواج و رسوخي بيش از باورهاي عقلي و شرعي دارد و باورهاي عقلي و شرعي را آلوده و سست مي‌سازد. اين در حالي است که بيشتر مسلمانان که غالباً معلومات کافي ندارند، به چنين انگاره‌هايي مبتلا هستند؛ چراکه همه‌ي مذاهب اسلامي کم يا بيش به خرافات آلوده شده‌اند و با روي آوردن به خيال‌بافي و رؤياپردازي در باورهاي ديني، از عقلانيّت و واقعيّت‌گرايي اسلامي فاصله گرفته‌اند.»[11]

برادران من! بپذیرید که شما در مسیر پیروی از احمد الحسن از ارشادات عقلایی و حکم واضح عقل سلیم فاصله گرفته‌اید و دچار اعوجاج فکری و انحراف عقیدتی شده‌اید! اعتقادات شما به خرافه‌گرایی آلوده شده و افکارتان با اهواء نفسانی مخلوط گشته است! آخر به من بگویید! آیا اگر کسی حقیقتاً فرزند مهدی یا وصی و فرستاده‌ی او باشد، نباید برای او نصّی آشکار و حجّتی بهتر از دود!! پیدا شود؟! یا نباید خداوند بیّنه‌ای آشکارتر از خواب‌های خودش! برای او قرار داده باشد، تا مردم بدون تردید و با یقین کامل به او بپیوندند؟ آخر چرا اندکی فکر نمی‌کنید و به این سادگی خود را به فتنه می‌اندازید؟ آیا شایسته است که فریاد عقلتان را نشنیده بگیرید و اشارات روشن آن را نادیده بینگارید؟ اوّلاً در کجای آن دود کذایی نام «احمد» نوشته شده است؟! چرا چیزی را به هم می‌بافید که به غایت وهم‌آلود است و اصلاً معلوم نیست صحتی داشته باشد؟! ثانیاً مگر «احمد» تنها احمد الحسن مورد علاقه‌ی شماست؟! به فرض محال اگر نام «احمد» نیز در آن عکس کذایی نقش بسته باشد، این امکان وجود دارد که مقصود از «احمد» نام پیامبر یا نام موعود آخر الزمان باشد، همان کسی که به گواهی روایات متواتر، نامش نام رسول خداست. چرا گونه‌ای با این قضیه برخورد می‌کنید که گویا نصّی از آسمان بر حقّانیت احمد الحسن بصری نازل شده است؟! ثالثاً بنا بر ادّعای شما، دود آتشفشان ایسلند عذابی است برای منکران احمد الحسن و نشانه‌ای در آخر الزمان بر حقانیت فرستاده حضرت مهدی. آخر ای برادران! مگر احمد الحسن در ایسلند ظهور کرده است یا مگر مردم ایسلند یا کشورهای اروپایی یا روسیه او را انکار و تکذیب کرده‌اند که عذاب در آنجا نازل شود؟! آیا این ادّعا چیزی بیشتر از مهملات است؟ خودتان منصفانه قضاوت کنید!

از سوی دیگر باید توجه داشته باشید که آنچه در اسلام حجّیت دارد و حقانیت هر چیزی با آن معلوم می‌شود، یقین است. به این معنا که ظنون و گمان‌ها و احتمالات هرگز جایی در اسلام ندارند و حجّت شرعی به شمار نمی‌روند. این حکمی عقلایی و واقعیّتی انکارناپذیر است که خداوند بلند مرتبه به صراحت در قرآن کریم اعلام کرده و فرموده است: «إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ۚ»؛[12] «هرآينه ظن چيزي را از حق بي‌نياز نمي‌کند». یعنی با ظن و گمان نمی‌توان به حقّانیت چیزی یا کسی پی برد. از همین روست که حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی مبتنی بر همین مبنای محکم اسلامی، بارها و بارها در کتاب شریف «بازگشت به اسلام» تأکید فرموده‌اند که هر شناختی که به یقین باز نمی‌گردد، بی‌اعتبار است و لذا تردیدی نیست که عقیده و عمل هر مسلمان باید مبتنی بر یقین باشد نه مبتنی بر ظن یا مبتنی بر شک و وهم؛ چراکه در این صورت ضلالت و گمراهی انسان محتمل و چه بسا قطعی است.

حال برادران من! از شما می‌پرسم. آیا پیروی و حمایت شما از احمد الحسن و پذیرش ادّعاهای فراوان او از سر یقین صورت گرفته است؟ آیا شما به حقّانیت این مرد بر اساس یقینیّات و مسلّمات عقلی و شرعی ایمان آورده‌اید یا اینکه تنها بر اساس حدسیات و احتمالات و وهمیات به گمانه‌زنی پرداخته‌اید؟!

از سوی دیگر برخی در میان شما هستند که برای اثبات حقّانیت این مرد، به برخی اخبار و روایات به غایت نامربوط با اسنادی واحد و ضعیف[13] استناد می‌نمایند، در حالی که از یک سو به نظر حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی روایات واحد از آنجا که مفید ظن هستند ذاتاً معتبر شمرده نمی‌شوند و طبعاً اگر مانند روایات واحد مورد بهره‌برداری شما ضعف جدّی در حوزه‌ی سند هم داشته باشند رأساً از درجه‌ی اعتبار ساقطند و حتی بنا بر مبنای سایر عالمان مسلمان قطع نظر از مبنای حضرت علامه قابل استناد نیستند و از سوی دیگر صرف نظر از واحد بودن و ضعف سندی، مضمون این روایات هیچ ارتباط ثابت و روشنی با شخص احمد الحسن پیدا نمی‌کند و به هیچ عنوان دلالتی بر او ندارد؛ چون با وجود آنکه نام «احمد» در چنین روایاتی ذکر شده، تنها خدا می‌داند که چند «احمد» بر روی زمین زندگی می‌کنند و اگر همه آن‌ها مانند آقای احمد الحسن فکر کنند باید به اعتبار اینکه نامشان «احمد» است خود را شخصیتی موعود بخوانند! جدا از اینکه باید اضافه کرد، در روایت مذکور، نام پدر «احمد» موعود متفاوت با نام پدر احمد الحسن ذکر شده است و به همین خاطر به اعتراف برخی از میان خودتان این روایت هیچ ارتباطی به این مرد بصری پیدا نمی‌کند و این نشان می‌دهد که استناد به این دست روایات ضعیف و نامربوط تنها یک برداشت سلیقه‌ای و بی‌قاعده از احادیث و روایات است.

به علاوه به نظر می‌رسد که اخیراً برخی از طرفداران «احمد الحسن» از آنجا که او را همان «یمانی موعود» می‌پندارند، بنابر مشتی اوهام بی‌پایه، پازلی از وقایع را در ذهن خود ترسیم کرده و ظهور حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی را مهر تأییدی بر این ادّعا می‌پندارند. ظاهراً پایگاه اطلاع‌رسانی ایشان نیز مطابق با رویه‌ی اسلامی و شجاعانه‌ی خود که حق‌گویی بدون کوچک‌ترین مداهنه و مماشات با منحرفان است، با درک چنین تحرّکاتی مواضعی علمی، روشن و بسیار متین اتخاذ کرده است. یکی از مواضع این پایگاه که در ضمن پاسخ به یکی از پرسش‌های مردم آمده، به این شرح است:

«... چنانکه‌ به عنوان نمونه، گروهی سفهاء در ایران و عراق، مردی سفیه‌تر از خود را به پیش انداخته‌اند و او را «یمانی موعود» نامیده‌اند و اکنون خروج منصور هاشمی خراسانی را دلیلی بر حقّانیّت او پنداشته‌اند؛ چراکه به زعمشان، خروج خراسانی و یمانی در یک زمان واقع می‌شود و اجابت یمانی از اجابت خراسانی واجب‌تر است! در حالی که روایت آنان با این مضمون (نگاه کنید به: نعمانی، الغیبه، ص262)، روایتی واحد و غیر یقینی است و روایات واحد و غیر یقینی حجّیّتی در اسلام ندارند؛ چنانکه خداوند با صراحت فرموده است: «إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ ۖ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا» (نجم/ 28)؛ «آنان جز از ظن پیروی نمی‌کنند، در حالی که ظن چیزی را از حق کفایت نمی‌کند»؛ بلکه روایت‌شان در این باره دروغین و ساختگی است؛ چراکه از یک سو تنها راوی آن، کذّابی خبیث و ملعون به نام «حسن بن علیّ بن أبی حمزه بطائنی» است (نگاه کنید به: طوسی، اختيار معرفة الرجال، ج2، ص827؛ رجال ابن الغضائري، ص51؛ رجال النجاشي، ص36؛ بحر العلوم، الفوائد الرجالية، ج3، ص50) و از سوی دیگر، مضمون آن در تعارض آشکار با روایات مشهور و متواتری است که ائمه‌ی حدیث از سده‌ی یکم و دوم هجری، در سنن و مسانید خود آورده‌اند و به روشنی بر وجوب اجابت خراسانی و شتافتن به سوی او «چهار دست و پا بر روی برف» (حبواً علی الثّلج) دلالت دارد و با این وصف، اتکاء به چنین روایت واحد، ساختگی و شاذّی، جز از دسته‌ی سفیهان ساخته نیست.»[14]

جدای از همه‌ی این‌ها و با در نظرداشت اینکه وجود شخصیتی با نام یمانی در روایات، از اساس محلّ تردید و تأمّل جدّی است، باید پرسید که اساساً «احمد الحسن» بر چه اساسی خود را «یمانی موعود» می‌نامد؟ آیا به راستی هر کس نمی‌تواند چنین ادّعایی بکند و خود را «یمانی موعود» بنامد؟!

باید توجّه داشته باشید که این سوء استفاده از روایات در حالی صورت می‌گیرد که حضرت منصور هاشمی خراسانی یکی از اسباب و عوامل عدم اقامه‌ی اسلام کامل و خالص را رواج گرایش‌های حدیث‌گرایانه و اخباری می‌شمارد و در بخشی از کتاب می‌فرماید:

«يکي ديگر از اسباب عدم اقامه‌ي اسلام پس از رسول خدا، رواج حديث‌گرايي پس از آن حضرت بود. مراد از حديث‌گرايي، مبتني ساختن عقايد و اعمال بر گفته‌ها و کرده‌هايي است که به صورتي غير متواتر و به واسطه‌ي رجالي که کذب يا خطا يا نسيان‌شان محتمل است، به رسول خدا نسبت داده شده است و تبعاً اصالت آن، قطعي نيست...تا جايي که نزديک است هيچ خبر واحدي دقيقاً و کاملاً منطبق بر واقع نباشد...با اين وصف، روشن است که اخبار آحاد، موجب يقين نمي‌شوند، بلکه در بهترين حالت ممکن، موجب ظن مي‌شوند و اين چيزي است که همه‌ي مسلمانان اهل نظر، بلکه همه‌ي عاقلان بر آن اجماع دارند. در حالي که مسلّماً ظن، صلاحيّت آن را ندارد که مبناي عقيده و عمل مسلمانان واقع شود و اسلام تنها مبتني بر يقين است؛ چنانکه خداوند بارها و به روشني فرموده است: «إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ۚ»؛[15] «هرآينه ظن چيزي را از حق بي‌نياز نمي‌کند»...»[16]

لذا مبنای ایشان در مورد روایات این است که تنها خبر متواتر و سماع حضوری از خلیفه‌ی خداوند حجّت است و موجب حصول یقین می‌شود و اخبار آحاد هرگز قابل اعتنا نیستند.

بنابراین برادران نازنین من! به خود بیایید و به سوی اسلام خالص و کامل بازگردید. گوش‌های خود را خوب بگشایید و آوای «بازگشت به اسلام» را که آوای راستین زمینه‌سازی برای ظهور حجّت خداوند بر روی زمین است بشنوید.

برادران! من از شما نمی‌خواهم که به نهضت «بازگشت به اسلام» بپیوندید؛ تنها چیزی که به عنوان یک برادر ناصح و خیرخواه از شما می‌خواهم این است که با اخلاص و آزاداندیشی و بدون هرگونه تعصّبی کتاب «بازگشت به اسلام» را بخوانید و به قصد راه یافتن به سوی حقیقت عمیقاً درباره‌ی آن بیندیشید؛ چراکه این اثر مبتنی بر یقینیّات و مسلّمات اسلامی نوشته شده و گامی از آیات قرآن و سنّت متواتر رسول خدا (ص) تخطّی ننموده است و با این وصف محال است که چنین کتابی کسی را گمراه نماید یا در مورد حقیقت به اشتباه بیندازد. بنابراین شایسته است که با تکیه بر منابع اصیل و یقینیات اسلامی نسبت به اعتقادات خود بازنگری نمایید تا این‌گونه سعادت دنیا و رستگاری آخرت را برای خود به ارمغان آورید.

شما را به خدا دیگر بیش از این جان و مال خود را در راه تحقّق اهداف پوچ و آرزوهای دور و دراز و جاه‌طلبانه‌ی این مرد بصری به هدر ندهید و بیش از این خود را در دنیا و آخرت زیانکار نسازید. به خدا قسم این مرد خود هم نمی‌داند که چه می‌خواهد و به دنبال چیست! به خدا قسم او مسئولیت خون‌هایی که بر زمین ریخته را بر عهده نمی‌گیرد و به گمراه شدن خلق خدا اهمیتی نمی‌دهد. تنها چیزی که برای او مهم است حلقات بزرگ‌تری از حامیان و طرفداران است که بر گرد او حلقه زنند و اعلام وفاداری کنند و جایگاه پوشالی‌اش را تمجید و تکریم نمایند. آگاه باشید که او به دنبال جذب افراد بیشتر و افزایش نیروهای خود است تا از این طریق اعتبار و نفوذ بیشتری کسب نماید و همین روزهاست که موعد خروج خویش را اعلام نماید و طرفدارانش را به قیام فراخواند و باز خون‌های بسیاری بریزد و فجایع بی‌شماری بیافریند تا مگر به قدرتی در منطقه دست یابد و جاه و مقامی را به دست آورد و مانعی دیگر بر موانع ظهور حضرت مهدی اضافه کند!

برادران عزیز من! می‌دانم که برخی از شما به نصیحت من اعتنا نخواهید کرد و چه بسا از روی بدبینی و تعصّب، من را به غرض‌ورزی متّهم خواهید نمود و صداقتم را با دروغ و بهتان خود تلافی خواهید کرد، ولی با این همه از شما برادرانه می‌خواهم به سخنان من اندکی فکر کنید و تنها یک روز یا حتی یک ساعت، با خود خلوت کنید و در محکمه‌ی وجدان حقیقت‌جوی خویش، عقلتان را بر مسند قضاوت بنشانید. تنها چیزی که من از شما می‌خواهم این است که عاقل باشید و کمی فکر کنید و به خود فرصت ارزیابی بدهید و البته کمی هم از خدا و روز قیامت بترسید که از هر چیزی برای شما مفیدتر است. بی‌تردید خداوند صاحبان خرد را هدایت می‌کند و عاقبت برای پرهیزکاران است.

به امید روزی که حقیقت مانند خورشید آسمان پدیدار گردد و برای کسی درباره‌ی آن تردیدی باقی نماند و همگان بدانند که تاریکی شب با روشنایی روز یکسان نیست و آن روز کسانی که پیشتر ایمان نیاورده یا در ایمان خود کسب خیر نکرده باشند، پشیمان و زیانکار خواهند شد.

والسلام علی من اتبع الهدی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

↑[1] . مائدة/ 100.

↑[2] . آل عمران/ 190.

↑[3] . رعد/ 19.

↑[4] . بازگشت به اسلام، ص 21 و 22

↑[5] . فاطر/ 8.

↑[6] . کهف/ 101.

↑[7] . بازگشت به اسلام، ص32

↑[8] . بقرة/ 216.

↑[9] . بازگشت به اسلام، ص64 و 65

↑[10] . همان، ص67

↑[11] . همان، ص84

↑[12] . يونس/ 36.

↑[13] . مانند حدیث وصیت

↑[14] . پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار منصور هاشمی خراسانی، بخش پرسش‌ها و پاسخ‌ها، کد پرسش 30

↑[15] . يونس/ 36.

↑[16] . بازگشت به اسلام، ص142

تعلیق شماره: 1
نویسنده‌ی تعلیق: دکتر ذاکر معروف
تاریخ تعلیق: 1395/1/16

چندی پیش یکی از مبلّغان مؤثّر و برجسته‌ی فرقه‌ی ضالّه‌ی احمد حسن بصری که پیدا بود به تبع بت خود، از ظهور دعوت حقّ علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی و گفتمان عقلانی و روشن‌گرانه‌ی ایشان به خشم آمده و نگران است و احتمالاً از جانب این مدّعی دروغین مأمور به تماس و گفت‌وگو با ما شده است، با ظاهرسازی و استفاده از نامی ساختگی، نامه‌ای برای ما فرستاد و در آن بدون اشاره به هویّت، عقاید و فعّالیت‌های ضدّ اسلامی خود، از ما خواست تا اطّلاعاتی درباره‌ی علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی در اختیار او قرار دهیم و ما هم در پاسخ، از سر خیرخواهی و با انگیزه‌ی امر به معروف و نهی از منکر، او را به ترس از خداوند و بازگشت به اسلام و ترک پیروی از ظنون و اوهام و خودداری از ترویج خرافات و ادّعاهای پوچ و بی‌دلیل دعوت کردیم و به او توصیه نمودیم که از جهل، اهواء نفسانی، تعصّب، تکبّر و خرافه‌گرایی فاصله بگیرد تا به عقایدی این چنین نادرست و نااستوار معتقد نشود. روشن است که این پاسخ ما او را سخت برآشفت و متعجّب نمود؛ چراکه می‌پنداشت ما او را نمی‌شناسیم و از انگیزه‌ی او آگاهی نداریم و اطّلاعات مورد نظرش را در اختیارش می‌گذاریم. از این رو، نامه‌ای دیگر برای ما نوشت و در آن ضمن طرح این پرسش که «شما از کجا من را شناختید و چگونه دانستید که عقیده‌ی من چیست؟!»، به ذکر چند روایت ضعیف، متشابه و نامربوط از چند منبع معاصر، ناشناخته و بی‌اعتبار پرداخت تا با سفاهت و سهل‌اندیشی کودکانه‌ی خود و بی‌اعتنا به توضیحات مستدل و مبسوطی که تاکنون بارها در این پایگاه اسلامی درباره‌ی عدم حجّیّت روایات واحد و نیاز به آیتی بیّنه برای شناخت خلیفه‌ی کنونی خداوند در زمین ارائه شده است، به همین سادگی، امام بودن، مهدی بودن، قائم بودن، وصی بودن، معصوم بودن، منجی بشریّت بودن و اولی به اجابت بودن رفیق جاه‌طلب و گزافه‌گوی خود احمد حسن بصری را به اثبات رسانده باشد؛ با این تقریر که «یک روایت از ظهور یمانی و اولویّت اجابت او خبر داده و این مرد بصری نیز خود را یمانی دانسته و مرد دیگری خود را یمانی ندانسته و از اینجا دانسته می‌شود که او یمانی است و در عین حال، امام، مهدی، وصی، قائم، معصوم، منجی بشریّت و هر کس دیگری است که روایتی درباره‌ی او رسیده است و نیازی به هیچ آیت بیّنه‌ای هم نیست»!!! ناگزیر ما در پاسخ به این مبلّغ سفیه و بی‌پروا نصایحی را نوشتیم که می‌تواند مایه‌ی تنبّه هم‌فکران او و عبرت سایرین باشد و از این رو، آن را در زیر منتشر می‌کنیم:

<برادر محترم! آیا پنداشتید که ما شما را نمی‌شناسیم؟! چنین نیست؛ بلکه ما شما را می‌شناسیم و دوست‌تان را هم می‌شناسیم. اگر ما شما را نشناسیم که با شما فرقی نداریم و برابریم! شاید این رطب و یابسی که برای ما نوشته‌اید، مناسب ارائه به برخی عوام بی‌خبر و احساساتی در محافل بسته و خصوصی شما باشد، ولی قطعاً مناسب ارسال به دفتر عالم عظیم الشأن حضرت علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی نیست. متأسفانه به نظر می‌رسد که شما آن قدر به تصدیق و تملّق چند جوانک بی‌سواد و ساده‌لوح در پیرامون خود مغرور شده‌اید که توهّم کرده‌اید به راستی چیزی می‌فهمید و بر چیزی هستید و این مغالطات فاحشی که می‌کنید صحیح است! با این حال، از آنجا که از نوشته‌ی شما پیداست جناب‌عالی احاطه‌ی کافی به روایات ندارید و بسیار سطحی و عامیانه به مسائل اسلامی می‌نگرید و ان شاء الله به همین دلیل و نه از روی سوء نیّت، دچار انحراف و کج‌فهمی شده‌اید، ما خیرخواهانه به شما تذکّر می‌دهیم که مبانی شما مبانی غلطی است و این مبانی غلط، شما را به سوی عقاید غلطی سوق داده و این عقاید غلط، شما را به اعمال غلطی واداشته و این اعمال غلط، بیشترین لطمه را به گفتمان مهدویّت زده و سبب تلویث و توهین آن در میان مسلمانان شده است؛ تا جایی که اکنون بسیاری از آنان به سبب عقاید امثال شما و لاطائلاتی که پیرامون مهدویّت می‌گویید، منکر اصل مهدویّت شده‌اند و آن را چیزی جز خرافه نمی‌پندارند! به راستی شما با این گزافه‌گویی‌های تحکّم‌آمیز و مهملات عجیب و غریب خود که مادر بچه‌مرده را می‌خنداند و با هیچ عقل سلیمی برابر نمی‌شود، این گفتمان مقدّس و معقول را به ریشخند گرفته‌اید و موجب بدبینی بسیاری از مسلمانان به زمینه‌ساز راستین ظهور مهدی شده‌اید. هر چند -بحمد الله- عظمت علمی و معنوی علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی در حدّی است که به سرعت آنان را متوجّه تمایزها کرده است و اکنون حتّی بسیاری از دشمنان این شخصیّت بی‌نظیر، حساب او را از حساب امثال شما جدا کرده‌اند و به تفاوت او با دیگران اقرار دارند و پی برده‌اند که نور با ظلمت و بینا با کور و زنده با مرده برابر نیست. امروز پیام رهایی‌بخش این عالم صدّیق به شرق و غرب عالم رسیده و چشم‌های بسیاری را بینا و گوش‌های بسیاری را شنوا کرده و اندیشه‌های والا و سخنان نورانی‌اش نقل مجالس اهل علم و تقوا است و البته عقاید غلوآمیز و دیدگاه‌های سخیف رفیق شما نیز به قدر کافی شناخته شده و فاصله و تفاوت آن با عقاید اصیل و دیدگاه‌های متین این بزرگوار بر کمتر کسی پوشیده مانده است. با این حال، شکّی نیست که مدّعیان خودپرست و بی‌پروایی مانند رفیق شما، با دعاوی گزاف و القاب عجیب و خواب‌های بی‌ارزش و روایات ضعیف و دزدی‌شان، پای مهدی را شکسته‌اند و دست منصور را بسته‌اند؛ یاوه‌گویانی که به تعبیر شیوای آن بزرگوار، «از بالای آسمان هفتم و زیر زمین چهارم خبر می‌دهند، ولی از عقائد اسلام آگاهی درستی ندارند و از حلال و حرام آن چیز درخوری نمی‌دانند و کلمات قصارشان چون غار غار کلاغان بی‌معنا و نامفهوم است! نه در زمین علم ریشه‌ای دارند و نه در آسمان تقوا ستاره‌ای! یکی را با خوابی نادیده از راه به در می‌کنند، دیگری را با ندایی ناشنیده! یکی را با آیتی نازل نشده در چاه می‌اندازند، دیگری را با روایتی نارسیده! یکی را با گفتاری بیهوده می‌فریبند، دیگری را با طلسمی پیچیده! پس بدین سان هیچ درِ گشوده‌ای را به سوی مهدی نمی‌گذارند مگر آنکه می‌بندند و هیچ راه کوتاهی را به روی یارانش نمی‌گذارند مگر آنکه سد می‌کنند و هیچ منزل‌گاه بکر و پاکیزه‌ای را برای دوستدارانش نمی‌گذارند مگر آنکه به گند می‌کشند! هر روز به رنگی در می‌آیند و درباره‌ی خود ادّعای جدیدی می‌کنند و به کشف تازه‌ای نائل می‌شوند؛ چراکه جاه‌طلبی‌ها و گزافه‌گویی‌هاشان را پایانی نیست. حق را به باطل می‌آمیزند و راست را به دروغ می‌آلایند، تا جایی که نه برای حقّ حرمتی می‌ماند و نه برای راست قیمتی! هنگامی که پرچم حق برافراشته می‌شود کیست که آن را بشناسد و هنگامی که سخن راست گفته می‌شود کیست که آن را بپذیرد؟! چشم‌ها کور و گوش‌ها کر و دست‌ها خسته شده است و دیگر حوصله‌ای برای سنجش و بررسی نیست؛ چراکه مدّعیان، تخم بدگمانی را در هر جا پاشیده‌اند و غبار بدبینی را در زمین و زمان برانگیخته‌اند و جان را به گلو و کارد را به استخوان رسانده‌اند» (گفتار 18)!

پس وای بر شما که مردم را با مصادره به مطلوب روایاتی ضعیف و تأویلاتی ضعیف‌تر از آن‌ها می‌فریبید و بر خدای آسمان و خلیفه‌ی او در زمین دروغ می‌بندید و از روز حشر و داوری نمی‌ترسید؛ روزی که شما را از هر گوشه‌ای بر می‌انگیزد و در پیشگاه خود متوقّف می‌سازد و درباره‌ی هر ادّعایی که کرده‌اید بازخواست می‌فرماید و هیچ تأویل روایت و تعبیر خوابی را نیز از شما نمی‌پذیرد و سزای دروغ‌های‌تان را در کنار سایر دروغگویان می‌دهد؛ مگر کسانی از شما که توبه ‌کنند و به ندای حقّ علامه منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی لبّیک گویند و دست از پیروی ظنون و اوهام بر‌دارند؛ چراکه امید می‌رود آنان را ببخشاید و در رحمت خود داخل کند.

این نصیحت ما به شما بود، هر چند می‌دانیم که ناصحان را دوست نمی‌دارید؛ چنانکه صالح پیامبر علیه السّلام به قوم خود فرمود: «وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ» (اعراف/ 79). البته اگر امیدی به هدایت امثال شما داشتیم، با شما بیشتر سخن می‌گفتیم و هر سؤال و شبهه‌ی‌تان را -با آنکه قبلاً در این پایگاه اسلامی پاسخ داده شده است- با حوصله و تفصیل بیشتری پاسخ می‌دادیم، ولی چگونه می‌توانیم به هدایت کسانی امیدوار باشیم که عقل را وانهاده‌اند و به پیروی از یک روایت واحد، ضعیف و نامربوط و چند خواب مبهم، مغشوش و قابل تأویل روی آورده‌اند و در جهل، تعصّب و خرافات دست و پا می‌زنند و بسیاری از آنچه می‌خوانند و می‌شنوند را نمی‌فهمند و سخت جزم‌اندیش و متکبّرند؟! آنان کسانی هستند که هوای نفس خود را خدای خود گرفته‌اند و از چیزی پیروی کرده‌اند که به آن علمی ندارند، پس به زودی عاقبت کارشان را خواهند دید.

با این حال، ما باز هم شما و دوستانتان را دعوت می‌کنیم که به جای اتلاف وقت برای خواب دیدن و قصّه خواندن و مزاحمت کردن برای ما، به استفاده از کتاب هدایت‌بخش «بازگشت به اسلام» و مطالب علمی و مستدلّ این پایگاه اسلامی بپردازید، تا پاسخ همه‌ی سؤال‌ها و شبهه‌هاتان را از روی حجّت‌های عقلی و شرعی دریافت کنید و احیاناً مشمول هدایت خداوند و آمرزش او قرار گیرید. قطعاً دروازه‌ی رحمت خداوند به روی شما باز است، هرگاه توبه کنید و به سوی اسلام بازگردید و راه خود را از راه شیخی‌ها و بهایی‌ها و قادیانی‌ها جدا سازید. در غیر این صورت، عذاب خداوند در انتظار شماست و ما شما را از چیزی بی‌نیاز نتوانیم کرد اگر خداوند خواسته باشد که شما را عذاب کند، جز اینکه شما را بیم دهیم باشد که بیمناک شوید.

این واپسین سخن ما با شما بود و پس از این پاسخی به شما نمی‌دهیم؛ چراکه ما علاقه‌ای به مجادله با شما نداریم و ترجیح می‌دهیم وقت محدود خود را برای حق‌جویانی بگذاریم که از حداقلّ عقلانیّت لازم برای شناخت حق برخوردارند و بنای بر لجاجت و خیره‌سری در برابر واضحات ندارند و فروتنانه به جهل و بی‌خبری خود واقف و معترفند. حال اگر این سخن ما را می‌پذیرید، خوشا به حالتان که سخن حقّی را پذیرفته‌اید و به خودتان سود رسانده‌اید و اگر آن را نمی‌پذیرید، دست کم بروید و خودتان درباره‌ی عقایدتان مطالعه و تحقیق بیشتر کنید تا به اشکالات فاحش آن‌ها پی ببرید و دریابید که خداوند برای آن‌ها حجّتی نازل نکرده است و آن‌ها در میزان علم، جز ملغمه‌ای از تحکّمات و توهّمات مالیخولیایی نیستند و اگر این کار را هم انجام نمی‌دهید، پس منتظر باشید تا روز خداوند فرا رسد و او بر شما حکم فرماید؛ چراکه او بهترین حکم کنندگان است.

«قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَابُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدَىٰ»

دفتر حفظ و نشر آثار منصور هاشمی خراسانی

بخش پاسخگویی به پرسش‌ها>

نوشتن دیدگاه

کاربر گرامی! شما می‌توانید مقالات، نظرات، خاطرات و دل‌نوشته‌های خود در پیوند با آثار و اندیشه‌های علامه منصور هاشمی خراسانی را در فرم زیر بنویسید و برای ما ارسال کنید تا در این بخش به نمایش گذاشته شود.

توجّه: از آنجا که پاسخ ما به پست الکترونیک شما ارسال می‌شود و لزوماً بر روی پایگاه قرار نمی‌گیرد، لازم است که آدرس خود را به درستی وارد کنید.

لطفاً کد امنیتی را وارد کنید. بارگذاری مجدد کد امنیتی captcha loading
هر گونه استفاده و برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع بلامانع است.