دو شنبه ۲۳ فروردین (حمل) ۱۴۰۰ هجری شمسی برابر با ۲۹ شعبان ۱۴۴۲ هجری قمری
منصور هاشمی خراسانی
(۱۵۷) [در نکوهش مدّعیان دروغین] هر روز به رنگی در می‌آیند و درباره‌ی خود ادّعای جدیدی می‌کنند و به کشف تازه‌ای نائل می‌شوند؛ چراکه جاه‌طلبی‌ها و گزافه‌گویی‌هاشان را پایانی نیست. حق را به باطل می‌آمیزند و راست را به دروغ می‌آلایند، تا جایی که نه برای حقّ حرمتی می‌ماند و نه برای راست قیمتی! هنگامی که پرچم حق برافراشته می‌شود کیست که آن را بشناسد و هنگامی که سخن راست گفته می‌شود کیست که آن را بپذیرد؟! چشم‌ها کور و گوش‌ها کر و دست‌ها خسته شده است و دیگر حوصله‌ای برای سنجش و بررسی نیست؛ چراکه مدّعیان، تخم بدگمانی را در هر جا پاشیده‌اند و غبار بدبینی را در زمین و زمان برانگیخته‌اند و جان را به گلو و کارد را به استخوان رسانده‌اند. [فرازی از گفتار ۱۸ منصور هاشمی خراسانی حفظه الله تعالی]
loading
متن درس
PDF ۲۶

[حدیث ۲۵]

أَمَّا الْحَدِيثُ الْخَامِسُ وَالْعِشْرُونَ فَهُوَ مَا رَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ بَابَوَيْهِ [ت۳۸۱ه‍] فِي «كَمَالِ الدِّينِ وَتَمَامِ النِّعْمَةِ»[۱]، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبِي وَمُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا، قَالَا: حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: حَدَّثَنَا الْهَيْثَمُ بْنُ أَبِي مَسْرُوقٍ النَّهْدِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْجَبَّارِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ سَهْلٍ، وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ دُرُسْتَ بْنِ أَبِي مَنْصُورٍ الْوَاسِطِيِّ، وَغَيْرِهِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ -يَعْنِي جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ الصَّادِقَ- عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ:

كَانَ سَلْمَانُ الْفَارِسِيُّ رَحِمَهُ اللَّهُ قَدْ أَتَى غَيْرَ وَاحِدٍ مِنَ الْعُلَمَاءِ، وَكَانَ آخِرُ مَنْ أَتَى «آبِي»، فَمَكَثَ عِنْدَهُ مَا شَاءَ اللَّهُ، فَلَمَّا ظَهَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ قَالَ آبِي: يَا سَلْمَانُ! إِنَّ صَاحِبَكَ الَّذِي تَطْلُبُهُ بِمَكَّةَ قَدْ ظَهَرَ، فَتَوَجَّهَ إِلَيْهِ سَلْمَانُ رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَيْهِ.

ترجمه:

امّا حدیث بیست و پنجم چیزی است که محمّد بن علی بن بابویه [د.۳۸۱ق] در کتاب «کمال الدین و تمام النعمة» روایت کرده، (به این صورت که) گفته است: پدرم و محمّد بن حسن رضي الله عنهما ما را حدیث کردند، گفتند: سعد بن عبد الله ما را حدیث کرد، گفت: هیثم بن ابی مسروق نهدی و محمّد بن عبد الجبّار ما را حدیث کردند، از اسماعیل بن سهل و نیز از محمّد بن ابی عُمیر، از درست بن ابی منصور واسطی و دیگران، از ابو عبد الله -یعنی جعفر بن محمّد صادق- علیه السلام که فرمود:

سلمان فارسی رحمه الله به نزد چندین تن از علما رفت و آخرین کسی که به نزدش رفت «آبی» بود. پس مدّتی که خدا خواهد نزد او ماند، پس چون پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم ظهور کرد، آبی گفت: ای سلمان! کسی که به دنبالش می‌گردی در مکّه ظهور کرده است. پس سلمان رحمة الله علیه به سوی آن حضرت رهسپار شد.

[حدیث ۲۵-۱]

وَرَوَى مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ بَابَوَيْهِ [ت۳۸۱ه‍] فِي «كَمَالِ الدِّينِ وَتَمَامِ النِّعْمَةِ»[۲]، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبِي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، قَالَ: حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْخَطَّابِ، وَيَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ الْكَاتِبُ، وَأَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُكَيْرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: الَّذِي تَنَاهَتْ إِلَيْهِ وَصِيَّةُ عِيسَى بْنِ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَامُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ: «آبِي».

ترجمه:

همچنین، محمّد بن علی بن بابویه [د.۳۸۱ق] در کتاب «کمال الدین و تمام النعمة» روایت کرده، گفته است: پدرم رضي الله عنه ما را حدیث کرد، گفت: سعد بن عبد الله ما را حدیث کرد، گفت: احمد بن محمّد بن عیسی و محمّد بن حسین بن ابی الخطاب و یعقوب بن یزید کاتب و احمد بن حسن بن علی بن فضال ما را حدیث کردند، از عبد الله بن بکیر، از ابو عبد الله (جعفر بن محمّد صادق) علیه السلام که فرمود: کسی که وصیّت عیسی بن مریم علیه السلام به او منتهی شد، مردی بود که به او «آبی» گفته می‌شد.

[ملاحظه]

قَالَ الْمَنْصُورُ حَفِظَهُ اللَّهُ تَعَالَى: لَا يُعْرَفُ «آبِي» وَرِجَالُ الْحَدِيثِ ثِقَاتٌ عِنْدَهُمْ، فَإِنْ ثَبَتَ فَقَدْ كَانَ عَالِمًا مَغْمُورًا وَكَانَ سَلْمَانُ يَعْلَمُ أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ عَالِمٍ إِمَّا ظَاهِرٌ مَشْهُورٌ وَإِمَّا خَافٍ مَغْمُورٌ وَكَانَ يَطْلُبُ عَالِمَ زَمَانِهِ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ؛ كَمَا رَوَى ابْنُ أَبِي شَيْبَةٍ [ت۲۳۵ه‍] فِي «الْمُصَنَّفِ»[۳] وَابْنُ سَعْدٍ [ت۲۳۰ه‍] فِي «الطَّبَقَاتِ الْكُبْرَى»[۴]، قَالَا: حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، قَالَ: أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي قُرَّةَ الْكِنْدِيِّ، عَنْ سَلْمَانَ، فَذَكَرَ حَدِيثَهُ إِلَى أَنْ قَالَ: «قُلْتُ لِلرُّهْبَانِ: أَخْبِرُونِي بِرَجُلٍ عَالِمٍ أَتْبَعُهُ، قَالُوا: مَا نَعْلَمُ فِي الْأَرْضِ رَجُلًا أَعْلَمَ مِنْ رَجُلٍ بِحِمْصَ، فَانْطَلَقْتُ إِلَيْهِ فَلَقِيتُهُ فَقَصَصْتُ عَلَيْهِ الْقِصَّةَ، فَقَالَ: أَوَمَا جَاءَ بِكَ إِلَّا طَلَبُ الْعِلْمِ؟ قُلْتُ: مَا جَاءَ بِي إِلَّا طَلَبُ الْعِلْمِ، قَالَ: فَإِنِّي لَا أَعْلَمُ الْيَوْمَ فِي الْأَرْضِ أَعْلَمَ مِنْ رَجُلٍ يَأْتِي بَيْتَ الْمَقْدِسِ كُلَّ سَنَةٍ، إِنِ انْطَلَقْتَ الْآنَ وَجَدْتَ حِمَارَهُ قَالَ: فَانْطَلَقْتُ فَإِذَا أَنَا بِحِمَارِهِ عَلَى بَابِ بَيْتِ الْمَقْدِسِ، فَجَلَسْتُ عِنْدَهُ». كَذَلِكَ هَدَاهُ اللَّهُ إِلَى غَيْرِ وَاحِدٍ مِنَ الْعُلَمَاءِ، كُلَّمَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ دَلَّهُ عَلَى عَالِمٍ مِنْ بَعْدِهِ، حَتَّى ظَهَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ فَأَلْحَقَهُ اللَّهُ بِهِ؛ كَمَا رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ [ت۱۵۱ه‍] فِي «سِيرَتِهِ»[۵]، قَالَ: حَدَّثَنِي عَاصِمُ بْنُ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ، عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي سَلْمَانُ الْفَارِسِيُّ وَأَنَا أَسْمَعُ مِنْ فِيهِ، فَذَكَرَ حَدِيثَهُ إِلَى أَنْ قَالَ: فَأَقَمْتُ مَعَهُ -يَعْنِي الْعَالِمَ- زَمَانًا طَوِيلًا، ثُمَّ حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ، فَقُلْتُ لَهُ: يَا فُلَانُ! إِنِّي قَدْ كُنْتُ مَعَكَ وَأَحْبَبْتُكَ حُبًّا لَمْ أُحِبَّهُ شَيْئًا قَبْلَكَ، وَقَدْ حَضَرَكَ مَا تَرَى مِنْ أَمْرِ اللَّهِ تَعَالَى، فَإِلَى مَنْ تُوصِي بِي؟ وَبِمَ تَأْمُرُنِي؟ قَالَ: أَيْ بُنَيَّ! وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ الْيَوْمَ أَحَدًا عَلَى مَا كُنْتُ عَلَيْهِ، فَقَدْ هَلَكَ النَّاسُ، وَبَدَّلُوا وَتَرَكُوا أَكْثَرَ مَا كَانُوا عَلَيْهِ، إِلَّا رَجُلًا بِالْمَوْصِلِ، وَهُوَ فُلَانٌ، وَهُوَ عَلَى مَا كُنْتُ عَلَيْهِ فَالْحَقْ بِهِ. قَالَ: فَلَمَّا مَاتَ وَغُيِّبَ لَحِقْتُ بِصَاحِبِ الْمَوْصِلِ، فَقُلْتُ لَهُ: يَا فُلَانُ! إِنَّ فُلَانًا أَوْصَانِي عِنْدَ مَوْتِهِ أَنْ أَلْحَقَ بِكَ، وَأَخْبَرَنِي أَنَّكَ عَلَى أَمْرِهِ، فَقَالَ لِي: أَقِمْ عِنْدِي، فَأَقَمْتُ عِنْدَهُ، فَوَجَدْتُهُ خَيْرَ رَجُلٍ عَلَى أَمْرِ صَاحِبِهِ، فَلَمْ يَلْبَثْ أَنْ مَاتَ. فَلَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ، قُلْتُ لَهُ: يَا فُلَانُ! إِنَّ فُلَانًا أَوْصَى بِي إِلَيْكَ، وَأَمَرَنِي بِاللُّحُوقِ بِكَ، وَقَدْ حَضَرَكَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ مَا تَرَى، فَإِلَى مِنْ تُوصِي بِي؟ وَبِمَ تَأْمُرُنِي؟ قَالَ: يَا بُنَيَّ! وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ رَجُلًا عَلَى مِثْلِ مَا كُنَّا عَلَيْهِ، إِلَّا رَجُلًا بِنَصِيبِينَ، وَهُوَ فُلَانٌ، فَالْحَقْ بِهِ. فَلَمَّا مَاتَ وَغُيِّبَ لَحِقْتُ بِصَاحِبِ نَصِيبِينَ، فَأَخْبَرْتُهُ خَبَرِي، وَمَا أَمَرَنِي بِهِ صَاحِبُهُ، فَقَالَ: أَقِمْ عِنْدِي، فَأَقَمْتُ عِنْدَهُ، فَوَجَدْتُهُ عَلَى أَمْرِ صَاحِبَيْهِ، فَأَقَمْتُ مَعَ خَيْرِ رَجُلٍ، فَوَاللَّهِ مَا لَبِثَ أَنْ نَزَلَ بِهِ الْمَوْتُ، فَلَمَّا حُضِرَ قُلْتُ لَهُ: يَا فُلَانُ! إِنَّ فُلَانًا كَانَ أَوْصَى بِي إِلَى فُلَانٍ، ثُمَّ أَوْصَى بِي فُلَانٌ إِلَيْكَ، فَإِلَى مَنْ تُوصِي بِي؟ وَبِمَ تَأْمُرُنِي؟ قَالَ: يَا بُنَيَّ! وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُهُ بَقِيَ أَحَدٌ عَلَى أَمْرِنَا آمُرُكَ أَنْ تَأْتِيَهُ، إِلَّا رَجُلًا بِعَمُورِيَّةَ مِنْ أَرْضِ الرُّومِ، فَإِنَّهُ عَلَى مِثْلِ مَا نَحْنُ عَلَيْهِ، فَإِنْ أَحْبَبْتَ فَأْتِهِ، فَإِنَّهُ عَلَى أَمْرِنَا. فَلَمَّا مَاتَ وَغُيِّبَ لَحِقْتُ بِصَاحِبِ عَمُورِيَّةَ، فَأَخْبَرْتُهُ خَبَرِي، فَقَالَ: أَقِمْ عِنْدِي، فَأَقَمْتُ عِنْدَ خَيْرِ رَجُلٍ، عَلَى هُدَى أَصْحَابِهِ وَأَمْرِهِمْ. قَالَ: وَاكْتَسَبْتُ حَتَّى كَانَتْ لِي بَقَرَاتٌ وَغُنَيْمَةٌ. قَالَ: ثُمَّ نَزَلَ بِهِ أَمْرُ اللَّهِ تَعَالَى، فَلَمَّا حُضِرَ قُلْتُ لَهُ: يَا فُلَانُ! إِنِّي كُنْتُ مَعَ فُلَانٍ، فَأَوْصَى بِي إِلَى فُلَانٍ، ثُمَّ أَوْصَى بِي فُلَانٌ إِلَى فُلَانٍ ثُمَّ أَوْصَى بِي فُلَانٌ إِلَيْكَ فَإِلَى مَنْ تُوصِي بِي؟ وَمَا تَأْمُرُنِي؟ قَالَ: أَيْ بُنَيَّ! وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ أَصْبَحَ عَلَى مَا كُنَّا عَلَيْهِ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ آمُرُكَ أَنْ تَأْتِيَهُ وَلَكِنْ قَدْ أَظَلَّكَ زَمَانُ نَبِيٍّ هُوَ مَبْعُوثٌ بِدِينِ إِبْرَاهِيمَ الْخَلِيلِ، يَخْرُجُ بِأَرْضِ الْعَرَبِ، مُهَاجَرَهُ إِلَى أَرْضٍ بَيْنَ حَرَّتَيْنِ، بِهَا نَخْلٌ، بِهِ عَلَامَاتٌ لَا تَخْفَى، يَأْكُلُ الْهَدِيَّةَ وَلَا يَأْكُلُ الصَّدَقَةَ، بَيْنَ كَتِفَيْهِ خَاتَمُ النُّبُوَّةِ، فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَلْحَقَ بِتِلْكَ الْبِلَادِ فَافْعَلْ». فَفَعَلَ ذَلِكَ سَلْمَانُ حَتَّى أَدْرَكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ بِالْمَدِينَةِ فَآمَنَ بِهِ.

ثُمَّ قَالَ الْمَنْصُورُ حَفِظَهُ اللَّهُ تَعَالَى: لَقَدْ كَانَ فِي سَلْمَانَ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِكُلِّ مُسْلِمٍ حَنِيفٍ.

ترجمه:

منصور حفظه الله تعالی فرمود: «آبی» شناخته نیست و راویان این حدیث نزد آنان ثقه‌اند، پس اگر ثابت باشد، او عالمی گمنام بوده است و سلمان می‌دانست که زمین از عالم خالی نمی‌ماند، خواه ظاهر و مشهور باشد و خواه پنهان و گمنام و (از این رو،) در خشکی و دریا به دنبال عالم زمان خود می‌گشت؛ چنانکه ابن ابی شیبة [د.۲۳۵ق] در «المصنّف» و ابن سعد [د.۲۳۰ق] در «الطبقات الکبری» روایت کرده‌اند، گفته‌اند: عبید الله بن موسی ما را حدیث کرد، گفت: اسرائیل ما را خبر داد، از ابو اسحاق، از ابو قُرّه‌ی کِندی، از سلمان، پس حدیث او را ذکر کرده است، تا جایی که گفت: «به راهبان گفتم: من را از مردی عالم خبر دهید تا از او پیروی کنم، گفتند: ما در زمین کسی را عالم‌تر از مردی در حِمص نمی‌شناسیم، پس به سوی او رهسپار شدم و او را دیدم و داستان خود را برایش گفتم، پس گفت: آیا چیزی جز طلب علم تو را به اینجا نیاورده است؟ گفتم: چیزی جز طلب علم من را به اینجا نیاورده است، گفت: در این صورت، من امروز کسی را در زمین عالم‌تر از مردی که هر سال به بیت المقدس می‌آید، نمی‌شناسم. اگر اکنون بروی الاغش را می‌یابی. پس راه افتادم، تا اینکه الاغش را بر دروازه‌ی بیت المقدس یافتم، پس همان جا (به انتظار او) نشستم». بدین سان، خداوند او را به چندین تن از علما هدایت کرد، هر بار که مرگ یکی فرا می‌رسید، او را به عالمی پس از خود دلالت می‌نمود، تا اینکه رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم ظهور کرد، پس خداوند او را به آن حضرت ملحق فرمود؛ چنانکه محمّد بن اسحاق [د.۱۵۱ق] در «سیره‌ی» خود روایت کرده، گفته است: عاصم بن عمر بن قتاده‌ی انصاری من را حدیث کرد، از محمود بن لبید، از ابن عباس رضي الله عنهما که گفت: سلمان فارسی در حالی که از دهان خودش می‌شنیدم من را حدیث کرد، پس حدیث او را ذکر کرده است، تا جایی که گفت: «پس نزد او -یعنی عالم- زمانی طولانی ماندم، تا اینکه مرگش فرا رسید. پس به او گفتم: ای فلانی! من به همراه تو بوده‌ام و تو را بیش از هر کسی در گذشته دوست داشته‌ام و اکنون چیزی از کار خداوند که می‌بینی تو را فرا رسیده است، پس من را به چه کسی وصیّت می‌کنی؟ و به چه امر می‌کنی؟ گفت: پسرم! به خدا سوگند، امروز کسی را نمی‌شناسم که بر چیزی باشد که من بر آن بودم؛ چراکه مردم از بین رفته‌اند و تغییر داده‌اند و اکثر چیزی که بر آن بودند را ترک کرده‌اند، مگر مردی در موصل و او فلانی است و او بر همان حقّی است که من بر آن بودم، پس به او ملحق شو. پس چون از دنیا رفت و به خاک سپرده شد، به مردی که در موصل بود پیوستم و به او گفتم: ای فلانی! فلانی نزدیک مرگش من را وصیّت کرد که به تو ملحق شوم و من را خبر داد که تو بر عقیده‌ی او هستی. پس به من گفت: نزد من بمان. پس نزد او ماندم و او را مرد خوبی بر عقیده‌ی عالم پیشین یافتم. پس دیری نگذشت که مرگ او نیز فرا رسید. پس چون مرگش فرا رسید به او گفتم: ای فلانی! فلانی من را به تو وصیّت کرد و از من خواست که به تو ملحق شوم و اکنون چیزی از کار خداوند که می‌بینی تو را فرا رسیده است. پس من را به چه کسی وصیّت می‌کنی؟ و به چه امر می‌کنی؟ گفت: پسرم! به خدا سوگند کسی را نمی‌شناسم که بر چیزی باشد که ما بر آن بودیم، مگر مردی در نصیبین و او فلانی است، پس به او ملحق شو. پس چون از دنیا رفت و به خاک سپرده شد، به مردی که در نصیبین بود پیوستم و خبر خود و چیزی که عالم پیشین از من خواسته بود را به او گفتم. پس به من گفت: نزد من بمان. پس نزد او ماندم و او را مردی خوب بر عقیده‌ی دو عالم پیشین یافتم. پس به خدا سوگند دیری نگذشت که مرگ او هم فرا رسید. پس چون مرگش فرا رسید، به او گفتم: ای فلانی! فلانی من را به فلانی وصیّت کرد و فلانی هم من را به تو وصیّت کرد، پس تو من را به چه کسی وصیّت می‌کنی؟ و به چه امر می‌کنی؟ گفت: پسرم! به خدا سوگند کسی را سراغ ندارم که بر عقیده‌ی ما باقی مانده باشد که به تو بگویم نزد او بروی، مگر مردی در عموریّة از سرزمین روم؛ چراکه او بر عقیده‌ای مانند عقیده‌ی ماست، پس اگر دوست داری به نزد او برو؛ چراکه او بر عقیده‌ی ماست. پس چون از دنیا رفت و به خاک سپرده شد، به مردی که در عموریّة بود پیوستم و او را از داستان خود آگاه کردم. پس به من گفت: نزد من بمان. پس نزد او که مرد خوبی بر آیین و عقیده‌ی یارانش بود ماندم. در این مدّت کسب و کاری هم پیدا کردم، تا اینکه چند گاو و گوسفند به دست آوردم. سپس کار خداوند بر او نیز نازل شد، پس چون مرگش فرا رسید به او گفتم: ای فلانی! من به همراه فلانی بودم، پس او من را به فلانی وصیّت کرد، سپس فلانی من را به فلانی وصیّت کرد، سپس فلانی من را به تو وصیّت کرد، پس تو من را به چه کسی وصیّت می‌کنی؟ و به چه امر می‌کنی؟ گفت: پسرم! به خدا سوگند احدی از مردم را نمی‌شناسم که بر عقیده‌ی ما صبح کرده باشد تا به تو بگویم نزد او بروی، ولی اینک زمان پیامبری رسیده است که با دین ابراهیم خلیل مبعوث می‌شود، در سرزمین عرب خروج می‌کند و به سرزمینی میان دو سنگلاخ که در آن نخل وجود دارد هجرت می‌کند. در او علاماتی هست که پنهان نمی‌ماند، از هدیه می‌خورد و از صدقه نمی‌خورد و میان دو کتفش مهر نبوّت است. پس اگر می‌توانی خود را به آن سرزمین برسانی این کار را بکن». پس سلمان این کار را کرد، تا اینکه پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم را در مدینه یافت و به او ایمان آورد.

سپس منصور حفظه الله تعالی فرمود: به راستی که در سلمان، الگوی نیکویی برای هر مسلمان حق‌جو بوده است.

↑[۱] . ص۶۶۵
↑[۲] . ص۶۶۴
↑[۳] . ج۸، ص۴۵۳
↑[۴] . ج۴، ص۸۱
↑[۵] . ج۱، ص۲۱۴
هم‌رسانی
این مطلب را با دوستان خود به اشتراک گذارید.
رایانامه
تلگرام
فیسبوک
توییتر
می‌توانید این مطلب را به زبان‌های زیر نیز مطالعه کنید:
اگر با زبان دیگری آشنایی دارید، می‌توانید این مطلب را به آن ترجمه کنید. [فرم ترجمه]
×
فرم ترجمه
لطفاً حروف و اعداد نوشته شده در تصویر را وارد کنید.
Captcha